II SA/Rz 1350/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] z/s [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry -skargę oddala- Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Naczelnika Urzędu Celnego w [...], w przedmiocie wymierzenia A.P. ("skarżącemu") prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: [...] kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych za urządzanie gier na automacie o nazwie: [...] o numerze [...] w lokalu przy ul. [...], należącym do K.M. (prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: [...]), to jest poza kasynem gry. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt administracyjnych wynika, że przeprowadzona przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego w [...] w dniu 30 grudnia 2013 r. kontrola wykazała, że w lokalu: [...] prowadzonym przez K.M. zostały zainstalowane dwa urządzenia do gier, w tym urządzenie o nazwie: [...] i numerze fabrycznym: [...], stanowiące własność skarżącego A.P. Z umowy dzierżawy nr [...] z dnia 23 sierpnia 2013 roku zawartej na czas nieokreślony pomiędzy właścicielem urządzenia A.P. ("dzierżawcą") prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą: [...] a K.M. ("wydzierżawiającą") prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: [...], wynika, że przedmiotem umowy jest dzierżawa części lokalu o powierzchni 3 m kw. w celu zainstalowania i eksploatowania urządzeń do gier, na których dzierżawca ma prowadzić działalność gospodarczą, w zamian za czynsz w wysokości 300 złotych netto (za każdy wstawiony automat). Powyższa umowa obejmowała dwa urządzenia o numerach: [...] oraz [...]. Wydzierżawiający zobowiązał się na podstawie powyższej umowy do podłączenia urządzeń do instalacji elektrycznej oraz do ich udostępnienia do używania klientom lokalu. W umowie postanowiono, że otwarcie urządzenia lub wyjęcie zgromadzonych w nim środków pieniężnych jest możliwe jedynie przez dzierżawcę lub przez osobę pisemnie przez niego upoważnioną. W wyniku przeprowadzonego w toku kontroli eksperymentu polegającego na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier na przedmiotowym urządzeniu ustalono, że urządzenie to umożliwiało odpłatne (po uiszczeniu opłaty) rozgrywanie gier, których wynik był uzależniony od przypadku (programu sterującego grą), a gracz nie miał możliwości wpływu na ten wynik, gdyż zatrzymanie bębnów z kolorowymi symbolami z prędkością wielokrotnie przekraczającą ludzką percepcję jest niemożliwe. Jednocześnie stwierdzono, że za punkty uzyskane przez gracza we wcześniejszych etapach gry możliwa była kontynuacja gry bez konieczności uiszczania dodatkowej opłaty. Ustalono również, że przedmiotowe gry na automacie były urządzane w przedmiotowym lokalu bez posiadania koncesji lub zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry. Z zeznań wydzierżawiającej: K.M. wynika ponadto, że automaty umożliwiały wypłatę wygranych pieniężnych. Urządzenie o numerze [...] poddano następnie badaniu przez uprawnioną jednostkę badającą: Laboratorium Celne Izby Celnej w [...], która w opinii (sprawozdaniu) nr [...] z dnia 14 lipca 2014 roku stwierdziła, że urządzenie to ma charakter elektroniczny, umożliwia w zamian za wpłacone do akceptora banknotów lub monet środki pieniężne prowadzenie gier o wygrane rzeczowe (w postaci możliwości prowadzenia gier za punkty uzyskane w wyniku wygranej). Budowa automatu umożliwia także uzyskanie wygranej pieniężnej, gdyż automat jest wyposażony w urządzenie wypłacające (tzw. hopper). Przebieg gier ma charakter losowy, a wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli gracza. W ocenie organu powyższe cechy gier urządzanych na spornych urządzeniach wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.), gdyż są prowadzone na urządzeniu elektronicznym, prowadzone gry zawierają element losowości (rezultat gry jest nieprzewidywalny dla grającego), a grający ma możliwość uzyskania wygranej rzeczowej (w postaci możliwości prowadzenia kolejnych gier w zamian za punkty uzyskane w grach poprzednich) lub także pieniężnej (w postaci bezpośredniej wypłaty z automatu środków pieniężnych). Jednocześnie organ uznał, że w świetle art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. urządzającym nielegalnie gry na automatach poza kasynem gry jest właściciel urządzeń, to jest A.P., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Odpowiedzialność podmiotu będącego wydzierżawiającym (K.M.) za współudział w urządzaniu nielegalnych gier na automatach poza kasynem gry stała się natomiast przedmiotem odrębnego postępowania. Na podstawie powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. orzekł na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h., o wymierzeniu [...] prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: [...] kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych za urządzanie gier na automacie o nazwie: [...] o numerze [...] w lokalu: przy ul. [...], należącym do K.M., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: [...], to jest poza kasynem gry. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik procesowy ukaranego A.P. zaskarżył powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik sformułował następujące zarzuty: 1) naruszenia art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że organizowanie gier na spornym urządzeniu może naruszać przepisy u.g.h. oraz poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy przepis art. 14 ust. 1 powyższej ustawy jako niezgodny z art. 1 pkt 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego nie może być stosowany przez organy władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych; ponadto przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. ma charakter dopełniający względem art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt. 2; 2) naruszenia przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gry zainstalowane na przedmiotowym urządzeniu są grami na automacie w rozumieniu ustawy. Ponadto w uzasadnieniu odwołania fachowy pełnomocnik sformułował zarzut dotyczący wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, podnosząc że dowody zgromadzone w sprawie są niewystarczające do ustalenia charakteru gier rozgrywanych na spornym urządzeniu. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podzielił w całości ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik procesowy strony skarżącej – A.P., wniósł o "zmianę zaskarżonej decyzji w całości przez odmowę orzeczenia wobec skarżącego kary pieniężnej" oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa: 1) naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i "przyjęcie, że organizowanie gier na spornym urządzeniu może naruszać przepisy u.g.h." oraz poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy przepis art. 14 ust. 1 powyższej ustawy jako niezgodny z art. 1 pkt 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego nie może być stosowany przez organy władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych, a ponadto przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. ma charakter dopełniający względem art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt. 2; 2) naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gry zainstalowane na przedmiotowym urządzeniu są grami na automacie w rozumieniu ustawy; 3) naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie do osób fizycznych, podczas gdy właściwymi adresatami tego przepisu mogą być jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust. 4 u.g.h., to jest spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne; 4) rażące naruszenie przepisów art. 181, art. 187 par. 1, art. 191 w zw. z art. 120 oraz art. 121 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (o.p.) w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu, ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 5) rażące naruszenie art. 233 par. 1 pkt 1 lit. a) o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwe decyzji organu pierwsze instancji, pomimo że zaistniały przesłanki do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. 6) naruszenie prawa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, "polegające na przyjęciu, że skarżący był podmiotem urządzającym gry" na automatach w rozumieniu cytowanej wyżej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko sformułowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd w toku legalnościowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz – rozszerzając na podstawie art. 135 p.p.s.a. granice rozpoznania skargi – także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniają ingerencję w moc obowiązujących kwestionowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Jednocześnie należy stwierdzić, że kryterium legalności podlega uwzględnieniu w fazie orzekania w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. albo w przepisach szczególnych. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego są oczywiście bezzasadne. W pierwszej kolejności należy stwierdzić bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Sąd po dokonaniu kontroli przebiegu postępowania oraz na podstawie analizy akt sprawy doszedł do wniosku, że organy prowadzące postępowanie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie naruszając reguł procesowych gwarantujących prawidłowość ustalenia podstawy faktycznej oraz ochronę praw strony. Również materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i pełny. Wątpliwości Sądu nie budzi także sposób oceny dowodów zebranych w sprawie. Ocena ta bowiem – dokonana na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego – mieści się w granicach swobody przyznanej organom, nie popadając w dowolność lub sprzeczność. Organy kierując się przede wszystkim wynikami przeprowadzonego eksperymentu oraz opinią Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadniały, że gry na spornym urządzeniu wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. oraz wskazały elementy świadczące, że powyższe gry zawierają element losowości, a sam udział w grach umożliwiał grającym uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych. W konsekwencji należy uznać, że zarzuty rażącego naruszenia przepisów art. 181, art. 187 par. 1, art. 191 w zw. z art. 120 oraz art. 121 par. 1 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. są całkowicie pozbawione zasadności. Na tożsamą ocenę zasługuje zarzut rażącego naruszenia art. 233 par. 1 pkt 1 lit. a) o.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwsze instancji, pomimo że zaistniały przesłanki do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ze względu na brak spełnienia ustawowych przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 233 par. 1 pkt 1 lit. a) o.p., nieskorzystanie przez organ odwoławczy z kompetencji do wydania tego rodzaju decyzji było oczywiście prawidłowe. Zarzut naruszenia prawa "poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, polegające na przyjęciu, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu cytowanej wyżej ustawy" jest w istocie zarzutem wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, a więc zarzutem błędnego zastosowania prawa materialnego do ustalonego stanu fatycznego. Tego rodzaju zarzut błędnej subsumpcji nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem organy orzekające w sprawie w sposób pełny i wyczerpujący wyjaśniły zasadność kwalifikacji stanu faktycznego sprawy w świetle znamion ustawowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. W szczególności organ szczegółowo uzasadnił kwalifikację gry jako gry zawierającej "element losowości", charakter samego urządzenia oraz fakt, że sporne urządzenia umożliwiały rozgrywanie gier o wygrane rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. lub także o wygrane pieniężne. Przeprowadzona z urzędu kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała również naruszeń prawa materialnego, które uzasadniałyby ingerencję sądu administracyjnego. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, trzeba stwierdzić, że również one okazały się całkowicie pozbawione podstaw. Zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie – w sytuacji, gdy przepisy te są jako niezgodne regulacją wynikającą z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, nie mogą być stosowane przez organy władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych – nie może być uwzględniony z racji wiążącego charakteru uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16. W powyższym orzeczeniu NSA w sposób wiążący stwierdził, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy". Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. pośrednio wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, który może od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez ten Sąd nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Ponieważ Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego wszelkie argumenty podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16, muszą być uznane za pozbawione podstaw. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.h., to należy przyjąć, że nie istnieje nawet funkcjonalny związek pomiędzy przepisami art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, co oznacza, że wszelkie rozważania na temat potencjalnie "technicznego charakteru" (w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE) art. 6 powyższej ustawy są bezprzedmiotowe. Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gry zainstalowane na przedmiotowym urządzeniu są grami na automacie w rozumieniu ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6 art. 2 u.g.h., należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Jak z jednoznacznie wynika z powyższych przepisów, minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji. W tym stanie rzeczy, skoro postępowanie organów nie dotyczyło planowanego lub realizowanego działania (automat do gry był już użytkowany bez zezwolenia, a spółka nie występowała do właściwego ministra w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia), to art. 2 ust. 6 u.g.h. nie znajdował zastosowania. Trzeba również wyjaśnić, że celem uzyskania wiążącej decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., to urządzający gry na automacie może złożyć wniosek, przy czym powinien on do wniosku dołączyć badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W przypadku zaś gdy urządzający gry na automacie nie skorzysta z tego uprawnienia, pozwalającego mu na pozyskanie pewności co do charakteru prowadzonej działalności gospodarczej (czy działalność ta wypełnia przesłanki uznania jej za grę hazardową), organy podatkowe na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tychże ustaleń organy mają prawo dokonywać samodzielnej oceny przy odpowiednim zachowaniu procedur Ordynacji podatkowej (por. art. 8 i 91 u.g.h.). Nie można także tracić z pola widzenia, że decyzja ministra jest konieczna zawsze w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do charakteru urządzanej gry. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że przepisy te mają zastosowanie do osób fizycznych, podczas gdy właściwymi adresatami tego przepisu mogą być jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust. 4 u.g.h., to jest spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne. W aktualnym stanie analizy prawnej nie ulega już wątpliwości, że każdy podmiot – osoba fizyczna lub prawna, albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej – urządzający gry na automatach poprzez ich udostępnianie, zarządzanie nimi lub pobieranie korzyści z tego rodzaju działalności, może być uznany za adresata decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Przepis art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. stanowi zatem podstawę wymierzenia kary pieniężnej każdemu, bez względu na formę prowadzonej działalności, kto urządza gry na automatach poza kasynem gry, czyli miejscem odpowiadającym wymogom przewidzianym w art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.g.h. Powyższy pogląd został potwierdzony uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16. Sąd sformułował wiążące sam NSA i inne sądy administracyjne stanowisko, z którego wynika, że "Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Pogląd ten znajduje również pełne potwierdzenie w poglądach Trybunału Konstytucyjnego RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 32/12, wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. statuuje tylko jedną, obiektywną przesłankę wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, stwierdzając że "karze pieniężnej za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry podlegać będzie zarówno podmiot legitymujący się koncesją lub zezwoleniem, jak i ten, kto dokumentem takim nie dysponuje. Istotne staje się wyłącznie ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry. Wywieść zatem należy, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie (art. 4 ust. 2 u.g.h.) bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej" (pkt 4.2. uzasadnienia wyroku). Wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym ingerencję w ich moc obowiązującą, a podniesione w skardze zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.