II SA/Rz 1351/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 czerwca 2023 r., nr 1801-IOA.4246.80.2023 w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania oddala skargę. Przedmiotem skargi M. M. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 czerwca 2023 r. nr 1801-lOA.4246.80.2023, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 2 marca 2023 r. nr 1801-lOA.4246.45.2023 pozostawiające bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.341.2022 - nakładającą karę pieniężną. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.341.2022 nałożył na M.M., karę pieniężną w wysokości 100.000 zł z tytułu posiadania zależnego w lokalu o nazwie ,,D.", ul. [...] w S., w dniu 17 maja 2018 r. niezarejestrowanego automatu do gier [...]. Decyzja ta została skutecznie doręczona dnia 5 stycznia 2023 r. W dniu 20 stycznia 2023 r. do Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wpłynęło pismo z dnia 19 stycznia 2023 r. stanowiące odwołanie od decyzji z dnia 20 grudnia 2022 r. Odwołanie zostało sporządzone przez pełnomocnika skarżącego - adwokata K. K.. Nie zostało jednak dołączone do niego pełnomocnictwo szczególne ani dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2023 r. wezwał stronę do dołączenia do odwołania oryginału lub poświadczonego odpisu pełnomocnictwa dla adwokata K. K., zawierającego umocowanie do reprezentowania M. M. w postępowaniu odwoławczym - o ile ma być reprezentowany przez tego pełnomocnika wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa lub podpisania odwołania przez M.M. - jeżeli będzie działał osobiście. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie pouczył, że wskazane braki należy uzupełnić w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, dodając, że nieusunięcie ww. braku we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie zostało odebrane przez M. M. w dniu 15 lutego 2023 r. oraz przez pełnomocnika strony K. K. w dniu 13 lutego 2023 r. W dniu 21 lutego 2023 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wpłynęło pismo adwokata K. K. w którym zarzucił wewnętrzną sprzeczność treści pisma z dnia 31 stycznia 2023 r. Wniósł o doprecyzowanie pisma i wskazanie czy jest ono postanowieniem, a jeśli tak to zapewnienie jego treści zgodnie z wymogami art. 216 i art. 217 Ordynacji podatkowej, czy jest wezwaniem w myśl art. 169 Ordynacji podatkowej. Do przedmiotowego pisma pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1. W złożonym pełnomocnictwie w polu 31 brak podpisu oraz nie została wypełniona rubryka E "zakres pełnomocnictwa szczególnego". W rezultacie tego stanu rzeczy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 2 marca 2023 r. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2022 r. Postanowienie zostało doręczone M.M. w dniu 21 marca 2023 r. W odpowiedzi na to postanowienie adwokat K. K. przesłał podpisane zażalenie z dnia 24 marca 2023 r. wraz z pełnomocnictwem z dnia 10 stycznia 2023 r. Rozpoznając to zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2023 r. nr 1801-lOA.4246.80.2023, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucił naruszenie: 1) art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 216 i art. 217 Ordynacji podatkowej albowiem w toku postępowania odwoławczego organ błędnie oznaczył pismo z dnia 31 stycznia 2023 r. jako postanowienie ale było ono zdaniem pełnomocnika skarżącego błędnie napisane i wewnętrznie sprzeczne, oraz nie odpowiedział na pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 21 lutego 2023 r. w celu doprecyzowania intencji organu z powodu realnego istnienia faktu przedawnienia kary, o czym organ bardzo dobrze widział, stad jego ignoranckie stanowisko w tym zakresie, 2) art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej i art. 49 § 1 p.p.s.a poprzez brak wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia treści pełnomocnictwa szczegółowego PPS-1 o zakres umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony, oraz wskazania brakujących rubryk formularza, w tym wskazania adresu poczty email do doręczeń elektronicznych, 3) art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym zgodnie z interesem skarżącego, 4) art. 145 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo wpływu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przez pełnomocnika - organ nie doręczył pełnomocnikowi skarżącego postanowienia z dnia 2 marca 2023 r. pozostawiające odwołania bez rozpoznania; a następnie rozpoznał złożone przez tego samego (nienależycie umocowanego) pełnomocnika zażalenie - które następnie doręczył temu nienależycie umocowanemu pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak wyznaczonych granicach sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że skoro K. K. nie był pełnomocnikiem w sprawie, to postanowienie z dnia 2 marca 2022 r. którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2022 r. - nakładającą karę pieniężną, zasadnie nie zostało skierowane do niego. Do odwołania od wskazanej decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno- Skarbowego z dnia 20 grudnia 2022 r. nie zostało dołączone pełnomocnictwo. W związku z tym organ prawidłowo wezwał do dołączenia pełnomocnictwa dla adwokata K. K. albo alternatywnie podpisania odwołania przez M. M.. Adwokat K. K. nie będąc umocowany w powyższej sprawie, nie mógł być adresatem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 2 marca 2023 r., którym pozostawiono bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2022 r. Zasadnie organ wskazuje, że w odpowiedzi na postanowienie z dnia 31 stycznia 2023 r. do organu odwoławczego wpłynęło pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1 wraz z pismem przewodnim sporządzonym i podpisanym przez pełnomocnika - adwokata K. K.. Przedłożone pełnomocnictwo zawierało szereg braków, w tym m.in. brak zakresu pełnomocnictwa oraz brak podpisu mocodawcy. Sporządzonego pełnomocnictwa adwokat K. K. prawidłowo nie uzupełnił także na późniejszym etapie postępowania. Zatem z przedłożonego pełnomocnictwa nie wynikało by adwokat K. K. został umocowany do reprezentowania M. M. przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w sprawie z odwołania od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno- Skarbowego w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.341.2022 Ponieważ strona postępowania - M.M. również nie podpisał odwołania, organ I instancji postanowieniem z dnia 2 marca 2023 r. nr 1801-IOA.4246.45.2023 zasadnie pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia i prawidłowo doręczył je tylko skarżącemu tj. M. M.. W ocenie Sądu prawidłowe również było wezwanie przez organ do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 20 grudnia 2022 r. Nie zawierało ono w swojej treści podnoszonych w trakcie postępowania sprzeczności wymagających ustosunkowania się do nich przez organ. Należy tutaj podkreślić, że z treści tego wezwania wynikało w sposób nie budzący wątpliwości kto i w jaki sposób ma usunąć braki formalne odwołania. Same zaś wątpliwości pełnomocnika strony co do jego formy nie uniemożliwiały wykonania go w sposób w nim wskazany. Reasumując twierdzić należy, że skoro braki odwołania nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, za zasadne należało uznać jego pozostawienie bez rozpatrzenia. Z podanych względów skarga jako niezasadna została oddalona, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.