II SA/Rz 1352/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. M. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1352/17 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi K.M. jest wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] października 2017 r. Nr [...]. Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, A Sp. z o.o. Sp. k. z/s w R. zwróciła się do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Wójt Gminy K. – na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199, dalej: u.p.z.p.) - ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowego (zlokalizowanego na dz. 2801/4, 2799/4) na warsztat ślusarski" na działkach nr 2801/4, 2799/4 i 2800/4 położonych w miejscowości K. gm. K., uznając, że spełnione zostały wszystkie niezbędne do tego przesłanki. W odwołaniu K.M., J.M., G.Ś. i K.Ś. zawnioskowali o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie odwołujących decyzja Wójta narusza tak przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. ([...]) SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Kolegium na skutek złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi K.M. została uchylona mocą wyroku z 26 kwietnia 2017 r. II SA/Rz 1600/16 z uwagi na brak w aktach sprawy dowodu świadczącego o terminowości wniesienia odwołania (z porównania daty doręczenia mu decyzji Wójta i widniejącej na odwołaniu prezentaty Urzędu Gminy K. wynikało, że zostało wniesione 1 dzień po terminie). Po uzupełnieniu materiału dowodowego w powyższym zakresie i stwierdzeniu terminowego wniesienia odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 13 października 2017 r. SKO - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na treść art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium podniosło, że wydana przez Wójta decyzja jest zgodna z wymogami zawartymi w tych przepisach. Wskazało, że zmiana użytkowania istniejącego budynku magazynowego na warsztat ślusarski na nieruchomościach stanowiących własność inwestora jest zgodna z przepisami u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zaznaczyło, że błędnym jest stanowisko jakoby inwestor nie wykazał dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Nieruchomości objęte wnioskiem mają zapewnioną łączność komunikacyjną z drogą publiczną poprzez ustanowioną służebność gruntową. Prawidłowo również organ I instancji wyznaczył wokół działek granice obszaru analizowanego i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Analiza ta wykazała, że teren inwestycji położony jest w okolicy obejmującej zabudowę mieszkaniową i usługową. Proponowana funkcja daje się pogodzić z funkcjami usługowymi innych budynków znajdujących się w tym obszarze. Wg Kolegium, wbrew zarzutom odwołania, w uzasadnieniu graficznym decyzji zostało określone, którego budynku magazynowego dotyczy postępowanie. Jako niezasługujący na uwzględnienie oceniło zarzut naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Obawy odwołujących się co do naruszenia ich prawa własności na tym etapie nie mogą być uwzględnione. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi promesę uzyskania pozwolenia i na tym etapie Wójt nie jest uprawniony do badania i oceny potencjalnego naruszenia praw osób trzecich. SKO zaznaczyło także, że projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia, spełnione zostały wymogi stawiane przez przepisy odrębne. Postępowanie przeprowadzono zgodnie z przepisami art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Skargę na opisaną decyzję Kolegium ponownie złożył K.M. na wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i brak należytej oceny wpływu planowanego zamierzenia na zgodność z istniejącą zabudową (z decyzji nie wynika czy w otoczeniu znajduje się jakakolwiek zabudowa usługowa); brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym brak odniesienia się do toczącego się postępowania karnego; brak odniesienia się do licznych zarzutów podnoszonych w toku postępowania. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. poprzez wydanie orzeczenia przez członków Kolegium podlegających wyłączeniu. W ocenie skarżącego wydana decyzja narusza także przepisy prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 52 w zw. z art. 59 i art. 52 u.p.z.p. Organy wadliwie uznały, że teren jest zabudowany budynkami usługowymi. Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym nie jest zabudowany w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skarżący zarzucił niewłaściwe wskazanie, że zamierzenie inwestycyjne nie jest inwestycją celu publicznego, a także dokonanie przez organ samowolnej zmiany treści wniosku inicjującego postępowanie. Inwestor rodzaj zabudowy określił jako "usługową" (usługi ślusarskie), zaś organ jako "produkcyjną". Takie postępowanie rażąco narusza prawo. Skarżący wskazał także na nieprecyzyjne wskazanie, którego budynku zlokalizowanego na dz. nr 2801/4 i 2799/4 dotyczy wniosek oraz brak wskazania odległości od granic z działkami przedmiotowego budynku. Zdaniem skarżącego, Wójt przed wydaniem decyzji powinien przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO w R. z dnia [...] października 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowego położonego w miejscowości K. na działkach nr 2801/4 i 2799/4 na warsztat ślusarski na działkach nr 2801/4, 2799/4 i 2800/4. Poddawszy te decyzje kontroli we wskazanym zakresie Sąd stwierdził, że skarga – zasadniczo z przyczyn w niej podniesionych - zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są trafne. U przyczyn uwzględnienia skargi znajdują się uchybienia przepisom postępowania związane z brakiem dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na jej załatwienie, przekładające się na uchybienia przepisom prawa materialnego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; koreluje z tym wyrażone w ust. 2 pkt 2 tego artykułu prawo ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. W sprawie bezsporne pozostaje, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje m.p.z.p., wobec czego jej realizacja - stosownie do art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - oznacza dla inwestora konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; zgodnie z tym ostatnim przepisem, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jej wydanie jest możliwe po ustaleniu, że przedsięwzięcie spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 tej ustawy, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (...); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym zakresie istotne jest, że łączne spełnienie tych warunków co do zasady obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W celu ustalenia ich spełnienia przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzania i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy (linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki a także geometrii dachu - kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...). Treść tego rozporządzenia pozostaje w ścisłym związku z przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogiem kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przepis ten wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą możliwość realizacji zamierzonej inwestycji od dostosowania się do wskazanych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tego jest zagwarantowanie zachowania określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Sposób zagospodarowania i rodzaj zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich (tj. w obszarze analizowanym) stanowi więc dla organów orzekających w sprawie punkt odniesienia dla ustaleń, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W toku tego postępowania organy są zobowiązane do zbadania, czy na danej nieruchomości możliwa jest realizacja inwestycji zgodnie z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa, tj. czy planowana inwestycja nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego w sposób niemożliwy do pogodzenia z zabudową już istniejącą. Przyczyny, z powodu których Sąd uwzględnił skargę, wynikają z: 1. rozbieżności co do oznaczenia terenu inwestycji; Jak wynika z wniosku inwestora oraz dołączonej do niej "Charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu", inwestycja ma być realizowana na działkach nr 2801/4, 2799/4 i 2800/4, przy czym jak wynika z jego treści, oprócz zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowego posadowionego wyłącznie na działkach nr 2801/4 i 2799/4 na warsztat ślusarski, nie są przewidywane żadne inne działania. Sporządzona w sprawie Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanowiąca załącznik tekstowy do decyzji organu I instancji, aczkolwiek przedmiotem rozważań odnośnie stosunków własnościowych czy względem określenia potrzeby uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne czyni wszystkie trzy działki, to jednak wskazuje wprost, że teren inwestycji "składa się z dwóch działek gruntowych o nr ew. 2801/4 i 2799/4", co pozostaje zgodne z oznaczeniem przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji oznaczonych w części graficznej tej Analizy (zarówno wspomniany załącznik tekstowy jak i graficzny oznaczone są nr 2). Abstrahując od braku zgodności w tym zakresie między wnioskiem inwestora a Analizą (co nie zostało w Analizie w żaden sposób wytłumaczone), nie można w konsekwencji pominąć wzajemnie rozbieżnych postanowień wydanej przez Wójta Gminy K. [...] lipca 2016 r. decyzji, która ustalając warunki zabudowy na zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowego, z bliżej nieokreślonych przyczyn dokonuje w sentencji rozróżnienia między położeniem budynku (działki nr 2801/4 i 2799/4) a lokalizacją inwestycji (działki nr 2801/4, 2799/4 i 2800/4). Jako niezrozumiałe i nie wykazujące merytorycznego związku należy w tej sytuacji ocenić zawarte w uzasadnieniu tej decyzji stwierdzenie, że "dodatkowa" działka może być objęta zmianą zagospodarowania terenu konieczną do prawidłowego funkcjonowania przedmiotowego obiektu, skoro jednocześnie wykluczono, że decyzja może dotyczyć również innych obiektów, zaś ani z Analizy a przede wszystkim z wniosku inwestora nie wynika, by na działce nr 2800/4 były planowane jakiekolwiek działania wiążące się ze zmianą sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego na działkach nr 2801/4 i 2799/4. Dopełnieniem tego jest stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy kserokopia mapy zasadniczej w skali 1:1000, na której analogicznie jak w Analizie, linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono z wyłączeniem działki nr 2800/4. Mając na uwadze charakter postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w którym treść wniosku determinuje przedmiot postępowania i jest wiążący dla organu, należy stwierdzić brak korelacji między nim a wynikami Analizy urbanistycznej oraz wydaną przez Wójta Gminy decyzją. Nie oznacza to, że złożony przez inwestora wniosek należało traktować jako bezwzględnie obowiązujący, niemniej wobec ewidentnie nasuwających się wątpliwości co do zasadności objęcia wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy także działki nr 2800/4 co do której nie został wykazany żaden związek z przedmiotem postępowania, powinny one zostać wyjaśnione z inwestorem przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie, z wezwaniem do ewentualnej korekty wniosku (ubocznie należy zauważyć, że tak z wniosku jak i charakterystyki zabudowy, wynika "dopisanie" do wcześniej wpisanych działek nr 2801/4 i 2799/4 działki nr 2800/4, co wskazuje na motywowane konkretnymi przyczynami celowe działanie). Czynności wyjaśniających w tym zakresie organy nie podjęły, a w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać słuszność zarzutów skargi co do całkowitej zbędności objęcia w opisanej sytuacji działki nr 2800/4 złożonym wnioskiem; 2. uchybień związanych ze sporządzeniem analizy urbanistycznej; Podstawą do jej oceny jest ustalenie prawidłowości wyznaczenia objętego nią analizowanego obszaru. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (zgodnie z definicją frontu działki zawartą w § 2 pkt 5 rozporządzenia, należy przez niego rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę). Jak wynika z uwag poczynionych w pkt 1, w Analizie urbanistycznej w liniach rozgraniczających teren inwestycji prawidłowo pominięto działkę nr 2800/4. Mimo że na podstawie położenia działek i usytuowania jedynego wjazdu można ustalić front działki, nie został on na załączniku graficznym oznaczony. Niezależnie od możliwości obliczenia jego szerokości na podstawie skali mapy a tym samym stwierdzenia czy spełnia minimalne kryterium szerokości (50 m), oznaczenie tego parametru a tym samym wielkości obszaru analizowanego zostało również pominięte w części tekstowej Analizy, z ograniczeniem się wyłącznie do ogólnikowego stwierdzenia, że wyznaczono go w odległości zapewniającej spełnienie wymaganego przepisami najmniejszego zakresu wynoszącego 3-krotność frontu terenu inwestycji (nie mniej niż 50 m), który jest wystarczający dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia; 3. rozbieżności co do rodzaju działalności jaka ma być prowadzona w budynku objętym zmianą sposobu użytkowania; Wg wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zamierzona zmiana sposobu użytkowania dotyczy budynku magazynowego na warsztat ślusarski o funkcji usługowej, którą w Charakterystyce zabudowy i zagospodarowania terenu opisano jako "usługi ślusarskie polegające na przygotowaniu elementów stalowych (blach, rur) do ich zewnętrznego montażu (prace polegające na wycinaniu elementów, ich zginaniu, łączeniu, nawiercaniu otworów itp.). O ile w sporządzonej Analizie nazwę zamierzenia inwestycyjnego określono zgodnie z wnioskiem (stosownie do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie), to jako rodzaj inwestycji wskazano już zabudowę produkcyjną – warsztat ślusarski i tak to też zostało następnie ujęte w decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie Sąd podziela pogląd strony skarżącej o nieuprawnionej i rozmijającej się ze złożonym wnioskiem zmianie przez organy przedmiotu postępowania co do rodzaju zabudowy jak ma powstać w wyniku zmiany sposobu użytkowania dotychczasowego budynku magazynowego, tj. z usługowej na produkcyjną, mimo że o takim produkcyjnym profilu działalności od początku mógł świadczyć opis przewidywanych do wykonywania w przedmiotowym budynku prac (obejmujący wykonywanie od podstaw gotowych elementów przeznaczonych do montażu poza miejscem produkcji) oraz odnoszący się do tego w Charakterystyce zabudowy opis (dostarczanie materiałów i odbiór wyrobów gotowych) z pośrednim wskazaniem na stosunkowo znaczną skalę zamierzonej działalności (max. 2 samochody dostawcze w ciągu godziny). Niezależnie więc od samowolnego orzeczenia decyzją o warunkach zabudowy niezgodnie ze złożonym przez inwestora wnioskiem (udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia budynku magazynowego na produkcyjny, a nie usługowy), co stoi w sprzeczności z sygnalizowanym już powyżej charakterem tego postępowania, o ile organ w wyniku analizy wniosku powziął wątpliwości co do jego zgodności z opisanym w nim zamierzonym profilem działalności, okoliczności z tym związane powinien przed wydaniem decyzji uczynić przedmiotem stosownych wyjaśnień i do nich dostosować rozstrzygnięcie; 4. braku ustaleń co do zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowego z występującą w obszarze analizowanym zabudową; Mimo kwalifikacji inwestycji jako zabudowy produkcyjnej oraz wyznaczenia obszaru analizowanego odpowiadającego 3-krotnej szerokości frontu terenu inwestycji, jako jedyny punkt odniesienia dla tego rodzaju zabudowy uczyniono w Analizie w/w działki inwestora nr 2801/4, 2799/4 i 2800/4, zabudowane "budynkami usługowymi w których wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (firma usługowo produkcyjna branży instalacyjnej), wskazując wprost, że inwestycja będzie realizowana w ramach istniejącej funkcji usługowej (nie sprecyzowano jednak, przy użyciu których budynków i na których działkach usługi te są faktycznie wykonywane). Niezależnie od ewidentnego braku tożsamości między użytkowaniem produkcyjnym (na które wskazuje Analiza wraz z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy) a usługowym (do którego odnosi się złożony wniosek), występowanie któregokolwiek z tych sposobów użytkowania nieruchomości nie zostało w odniesieniu do obszaru analizowanego w żaden sposób wykazane (w sposób niedopuszczalny całkowicie pominięto ustalenie, czy tego rodzaju zabudowa – oprócz nieruchomości stanowiących własność inwestora – występuje na obszarze objętym analizą). Co do działek inwestora zdaje się temu również przeczyć zebrany w sprawie materiał dowodowy, wskazując na magazynowy sposób wykorzystania istniejących na tych działkach 4 budynków, tj. objętego wnioskiem – położonego na działkach nr 2801/4 i 2799/4 oraz pozostałych, położonych na działce 2801/4, działce 2799/4 oraz działkach nr 2801/4 i 2800/4; w stosunku do działki nr 2801/4 Starosta R. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] przeniósł z firmy "[...]" na firmę A Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenie na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą przeznaczenia istniejącego na niej budynku byłej stolarni na zakład produkcji materiałów budowlanych, niemniej jak ustalono, roboty z tym związane nie zostały wykonane przez żaden z tych podmiotów. Podsumowując, brak jest w opisanych okolicznościach podstaw do akceptacji stanowiska, że realizacja zamierzonej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na warsztat ślusarski o profilu produkcyjnym jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa i nie zakłóci istniejącego w przyjętym do analizy obszarze ładu przestrzennego z dominującą zabudową jednorodzinną. Związane jest to przede wszystkim z opisanymi wyżej uchybieniami, jakimi dotknięta jest sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna oraz stwierdzonymi rozbieżnościami między nią, wnioskiem inicjującym postępowanie a decyzją ustalającą warunki zabudowy na wnioskowane zamierzenie. Naruszeń z tym związanych, które niewątpliwie miały wpływ na treść wydanej decyzji, nie dostrzegł i nie wyeliminował rozpatrujący sprawę na skutek odwołania organ II instancji. Wobec stwierdzonych uchybień przepisom postępowania (art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a.) mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji również naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), uzasadnione było uchylenie w całości zarówno decyzji zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji dokonując ponownej oceny wniosku uzupełni materiał dowodowy stosownie do przedstawionych wyżej uwag (w tym dokona prawidłowego ustalenia żądania i sporządzi odpowiadającą mu analizę urbanistyczną), po czym dokona jego całościowej oceny w kontekście art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czemu da wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji, wyjaśniając, czy zamierzona inwestycja ma podstawy do akceptacji i czy nie koliduje z już istniejącą zabudową. Ubocznie Sąd pragnie nadmienić, że nie podziela zarzutów odnoszących się do: - braku precyzyjnego określenia, którego budynku na działkach nr 2801/4 i 2799/4 dotyczy wniosek (na dołączonej do wniosku kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 oznaczonej datą [...] marca 2015 r. jest on wskazany w sposób nie budzący wątpliwości wraz z oznaczonymi granicami działek nr 2801/4, 2799/4 i 2800/4. Ściśle odpowiada temu jego oznaczenie na analogicznej mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy); - braku określenia odległości budynku objętego wnioskiem od granic działek sąsiadujących (przedmiot postępowania dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku już istniejącego, którego położenie i parametry zewnętrzne nie ulegają żadnej zmianie. Co do zasady takiego określenia nie zawierają także decyzje o ustaleniu warunków zabudowy odnoszące się do mających dopiero powstać całkowicie nowych budynków, co podlega ustaleniu dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę); - konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (jak przyznał sam skarżący, zakład ślusarski nie należy do inwestycji, których realizacja obarczona jest takim wymogiem, brak jest więc podstaw prawnych do nałożenia takiego obowiązku); - braku dostępu inwestycji do drogi publicznej (nie musi to być dostęp bezpośredni i w niniejszej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości jest zabezpieczony służebnością drogi koniecznej przez działkę nr 2801/5, co wynika ze stosownego odpisu z księgi wieczystej nieruchomości); - wydania zaskarżonej decyzji przez członka organu kolegialnego (SKO), który biorąc udział w wydawaniu wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] września 2016 r. - uchylonej wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2017 r. II SA/Rz 1600/16 - podlegał wyłączeniu od orzekania w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w I instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r. II OSK 392/15, LEX nr 2199150). W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji. O należnych skarżącemu kosztach postępowania obejmujących opłacony wpis od skargi orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt II wyroku).