II SA/Rz 1357/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. w likwidacji z/s [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Opisanym w sentencji postanowieniem Dyrektor Izby Celnej [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], którym obciążono Spółkę kosztami badania automatu do gier o niskich wygranych, w wysokości 900 zł. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumentując, że nie posiada majątku na uiszczenie należności określonej zaskarżonym postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu jego wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Postanowienie o obciążeniu strony kosztami przeprowadzonego badania automatu do gier o niskich wygranych w kwocie 900 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że jego wykonanie może wywołać dla niej skutki określone w powołanym wyżej przepisie. Samo zaś prowadzenie postępowania likwidacyjnego w trybie art. 270 i nast. ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm.), nie oznacza automatycznie, że Spółka nie dysponuje majątkiem umożliwiającym spłatę zobowiązań. Nie wyklucza również możliwości jej dokapitalizowania przez wspólników. Skoro zatem Spółka nie skorzystała tego rozwiązania i jednocześnie nie wyjaśniła motywów takiej decyzji, jak i okoliczności jej uzasadniających, nie sposób uznać, że wykazała aby zapłata określonej zaskarżonym postanowieniem kwoty 900 zł mogła spowodować po jej stronie wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.