II SA/Rz 136/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Jolanta Ewa Wojtyna Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rz. /dalej: PWIS w Rz./ utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] października 2008 r., [...] stwierdzającą brak podstaw do określenia u A. K. choroby zawodowej – pylicy płuc określonej poz. 3 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji PWIS w Rz. stwierdził, że jednostki medyczne upoważnione do orzekania o wystąpieniu choroby zawodowej nie rozpoznały u A. K. pylicy płuc. Zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Rz., jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. jednoznacznie stwierdzają, że w żadnym badaniu radiologicznym dokonanym u odwołującego nie zostały stwierdzone zmiany o charakterze guzków włóknistych charakterystycznych dla pylicy węglowej i krzemowej. Brak takiego ustalenia nie daje podstaw do przyjęcia wystąpienia pylicy, a organy medycyny pracy nie są uprawnione do prowadzenia innych ustaleń dowodowych jak te, które wynikają ze specjalistycznych opinii medycznych, pochodzących od podmiotów skazanych przez prawo. Z tych powodów odwołanie A. K. nie mogło być uwzględnione. Z rozstrzygnięciem PWIS w Rz. nie zgodził się A. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] października 2008 r., [...]. W odpowiedzi na skargę PWIS w Rz. wniósł o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznające skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Rozpoznając skargę A. K. Sąd stwierdza, że zasługuje ona na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej podniesione. Skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa formalnego /postępowania/ w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zarówno decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. jak i decyzja PWIS w Rz. wydane są z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wyraźnie wskazuje warunki formalne jakim powinna odpowiadać decyzja. Pośród nich znajduje się podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Wskazanie tych danych indywidualizujących podmiot wydający decyzję jest zawsze niezbędne, jeżeli decyzję wydaje pracownik organu. W rozpoznawanej sprawie w obu instancjach nie działają osoby piastujące funkcję organu, zatem w każdym przypadku na decyzji powinno być odznaczone, że wydają decyzję z upoważnienia organu, a w aktach sprawy powinien znajdować się dokument wskazujący na ich upoważnienie do wydawania decyzji. Wprawdzie PWIS w Rz. przesyłając odpowiedź na skargę dołączył potwierdzenie i zakres czynności Zastępcy PWIS w Rz. wskazujące na możliwość wydawania decyzji w imieniu organu. To dawałoby podstawę do przyjęcia, że decyzja pochodzi od organu i została wydana właściwie, jednak w przypadku decyzji pierwszoinstancyjnej ta wada nie została usunięta w postępowaniu odwoławczym. PWIS w Rz. rozpoznając odwołanie nie uzupełnił tego braku, zatem trzeba przyjąć, że w obrocie prawnym pozostaje wadliwa decyzja. Zauważyć należy, że art. 107 § 1 k.p.a. nakładając na organ wymogi formalne dla poprawnego wydania decyzji spełnia funkcję gwarancyjną dla strony, która nie może mieć wątpliwości, że decyzja pochodzi od organu administracji publicznej i wydana została przez upoważniony podmiot. Drugim elementem, który przesądza o uwzględnieniu skargi jest stwierdzenie faktu, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. wydana została na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. nr 132, poz. 1115/. Zważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny w dniu 19 czerwca 2008 r. orzekł o niekonstytucyjności tego aktu /wyrok z dnia 19.06.2008 r., sygn. akt P 23/07, Dz.U. nr 116, poz. 740/, przyjmując że narusza on standardy konstytucyjne, gdyż wydany jest na podstawie wadliwej delegacji ustawowej. Stwierdzenie niekonstytucyjności tego aktu musi pociągać za sobą uchylenie opartych na nim rozstrzygnięć indywidualnych, a taki charakter mają objęte skargą decyzje. Z tych powodów organy obu instancji muszą przeprowadzić powtórne postępowanie z wniosku skarżącego, które będzie odpowiadało regułom prawem określonym. Szczególnie należy poprawnie zastosować art. 107 § 1 k.p.a. oraz przepisy rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 105, poz. 869/. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.