II SA/Rz 136/15

Dnia 30 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z sprawy ze skargi D.Z. i innych na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 4 lutego 2015 r. D.Z., B.Z. oraz A.Z., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści wniosku skarżącego wynika, że obejmuje on także wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, zatem Sąd mając na uwadze treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rozpoznał wniosek również w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten sprowadza się w praktyce do wskazania konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, przy czym wypada podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (postanowienie NSA 21 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 19/15, www. orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd stwierdza, że w treści skargi ograniczono się tylko do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania objętych nim postanowień, co jednak nie czyni zadość ciążącemu na skarżącym obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazali zatem, że wykonanie objętych wnioskiem postanowień mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę po ich stronie. Wobec braku uzasadnienia wniosku Sąd w istocie pozbawiony został możliwości jego oceny i nie miał podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.