II SA/Rz 1362/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi P. M. jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], znak: [...], orzekającą o utracie przez P. M. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] października 2013 r. na okres 120 dni. W jej podstawie prawnej Wojewoda powołał art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm. – zwanej dalej "ustawą") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 367 ze zm. - zwanej dalej k.p.a. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia i akt administracyjnych sprawy wynika, że P. M. uzyskał z dniem [...] sierpnia 2011 r. status osoby bezrobotnej, na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Następnie w związku z niestawieniem się w wyznaczonym termie w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) i niepowiadomieniem w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, tenże Starosta decyzją z dnia [...] października 2013 r. orzekł o utracie przez P. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2013 r., na okres 120 dni. W odwołaniu od tej decyzji P. M. zawnioskował o przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej. Swoje niestawiennictwo w Powiatowym Urzędzie Pracy usprawiedliwił lekceważącym stosunkiem pracowników [...] PUP wobec jego osoby. Wyjaśnił, że obiecywano mu wiele szkoleń, staży i żadnych obietnic nie dotrzymano. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej motywach wskazał, że P. M. zarejestrował się w PUP w [...]. w dniu [...] sierpnia 2011 r. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji wyżej wymieniony został poinformowany o przysługujących mu prawach i obowiązkach jako osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem (art. 33 ust. 3 ustawy). W dalszej części Wojewoda podał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu następuje na okresy wskazane w ustawie w zależności od liczby niestawiennictwa. W przypadku pierwszego niestawiennictwa na okres 120 dni. Wojewoda zaznaczył, że w okolicznościach sprawy P. M. obowiązany był zgłosić się w powiatowym urzędzie pracy w terminie wyznaczonym na dzień [...] października 2013 r. W tym terminie nie stawił się, nie powiadomił także, w ciągu 7 dni, o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Odnosząc się do twierdzeń odwołującego, że przyczyną niestawiennictwa był lekceważący stosunek urzędników do jego osoby Wojewoda podał, że subiektywne wrażenie odnośnie traktowania jego osoby nie może zostać uznane za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Co do zasady za uzasadnione uważa się jedynie przyczyny obiektywnie zasadne, niezależne od bezrobotnego i niezawinione. Wyjaśniono, że bezrobotny dobrowolnie rejestrując się w powiatowym urzędzie pracy przyjmuje na siebie pewne obowiązki wynikające z pozostawania w prawnym statusie osoby bezrobotnej, w tym m.in. obowiązek zgłaszania się do PUP w wyznaczonym terminie. Odwołujący uchybił obowiązkowi stawiennictwa w urzędzie pracy po raz pierwszy dlatego zasadnie organ I instancji orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. W uzasadnieniu Wojewoda pouczył też o okolicznościach ponownego nabycia statusu osoby bezrobotnej. Decyzję tę P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, nie precyzując kierunku jej weryfikacji. Podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu, podkreślając, że powodem niestawiennictwa był lekceważący stosunek urzędników powiatowego urzędu pracy wobec jego osoby. W dniu rejestracji obiecywano mu szkolenia, staże, żadnej z tych obietnic nie dotrzymano. Nie poinformowano go nadto, że na szkolenia kierowane są osoby, które otrzymają tzw. "gwarancję zatrudnienia". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej przez P. M. decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "ustawą", zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Dla zastosowania tego przepisu konieczne jest zatem zaistnienie obu przesłanek w nim wskazanych, tj. niestawienie się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy oraz brak powiadomienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w terminie 7 dni od dnia, w którym bezrobotny miał stawić się. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu został wyznaczony kolejny termin stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], gdzie był zarejestrowany jako bezrobotny, na dzień [...].10.2013 r. Informacja o tym terminie została skarżącemu przekazana, co potwierdził własnoręcznym podpisem na karcie "Stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu". Bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym dniu nie stawił się w urzędzie pracy, nie poinformował też do [...].10.2013 r. – tj. w czasie wskazanym w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy (do 7 dni) o przyczynie niestawiennictwa. Wyjaśnienie przyczyn niestawiennictwa zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które złożył [...].11.2013 r. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organy i nie budzi wątpliwości. Wskazuje też jednoznacznie na konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 33 ust. 4 ustawy, który nakazuje staroście pozbawienie statusu bezrobotnego osoby, spełniającej przesłanki określone w pkt 4 (starosta "pozbawia"). Słusznie wskazuje organ II instancji w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia na obligatoryjny charakter decyzji z art. 33 ust. 4 ustawy, która nie daje organowi możliwości zastosowania tzw. uznania administracyjnego. Prawidłowo również Starosta [...] pozbawił skarżącego stanu bezrobotnego na okres 120 dni, stosując w tym zakresie art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 ppkt a), jako że było to jego pierwsze niestawiennictwo. Sąd uznał zatem, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają norm prawa materialnego, zastrzeżeń nie budzi także sposób przeprowadzenia postępowania, a to prowadzi do konkluzji, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jej legalności nie podważa podnoszona przez skarżącego okoliczność, że powodem jego niestawiennictwa był lekceważący sposób potraktowania go przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w [...], co polegało na wyrażaniu obietnic skierowania na szkolenia, a także brak poinformowania, że na staże w pierwszej kolejności kierowane są osoby, co do których istnieje gwarancja ich zatrudnienia. Subiektywne odczucia skarżącego, o ile nie mają związku z naruszeniem przez organ przepisów, a w rozpoznawanej sprawie Sąd takich naruszeń nie stwierdził, nie podlegają badaniu przez Sąd. Kwestia ewentualnego niewłaściwego wykonywania obowiązków przez pracowników organu może być przedmiotem ewentualnej skargi uregulowanej w rozdziale 2 Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski". Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.