II SA/Rz 1366/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. R. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących R. R. i J. R. solidarnie kwotę 1 014 zł /słownie: jeden tysiąc czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), na skutek odwołania J. R. i R. R., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "K.p.a.". Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz [...] wskazaną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. ustalił na rzecz A. N. warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz budynku gospodarczego na działkach nr 79, 78/2, 78/1 położonych w miejscowości [...] gmina [...] (obecnie po włączeniu [...] w granice Gminy Miasto [...], obr. [...] ul. [...] w [...]). We wniosku z dnia 25 marca 2019 r. R. R. i J. R. wystąpili o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, bowiem pozbawieni zostali statusu stron postępowania. Podnieśli, że są właścicielami działki o nr 80/1, która wskazana została przez inwestora jako umożliwiająca dostęp do drogi publicznej. Tymczasem, jak wynika z księgi wieczystej o nr KW [...], brak jest w niej śladu ustanowienia na rzecz działki o nr 79 prawa przejazdu i przechodu przez działkę 80/1. Wnioskodawcy podnieśli, że działka nr 79 nie posiada dostępu do drogi publicznej, a od 2015 r. przed Sądem Rejonowym w [...] pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie z wniosku inwestora o ustanowienie na rzecz działki nr 79 służebności drogi koniecznej. W związku z wnioskiem R. R. i J. R. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], zawiesił postępowanie prowadzone w sprawie wznowienia. SKO, decyzją z dnia [...] października 2019 r., odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, dlatego - postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. - Prezydent Miasta [...] podjął postępowanie w sprawie wznowienia, po czym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. odmówił takiego wznowienia. Organ zauważył, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy przysługuje w zasadzie tym podmiotom, których nieruchomości graniczą bezpośrednio z terenem inwestycyjnym, tymczasem należąca do wnioskodawców działka nr 80/1 nie ma wspólnej granicy z takim terenem. Ponadto, decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje żadnych praw w stosunku do nieruchomości wnioskodawców, nie wpływa też na jakąkolwiek zmianę w treści praw dotychczasowych (w tym służebności) obciążających działkę wnioskodawców. Rozstrzygnięcie to uchyliło SKO, postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium zauważyło, że organ I instancji dokonał ustaleń dotyczących stwierdzenia istnienia lub nieistnienia przesłanki wznowieniowej oraz co do interesu prawnego wnioskodawców jeszcze przed wznowieniem postępowania, co jest niedopuszczalne. W dalszym toku postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., Prezydent Miasta [...] wznowił postępowanie, a decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. odmówił uchylenia decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Organ podniósł, że termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony wart. 148 K.p.a. został zachowany, a nadto została wskazana podstawa prawna żądania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie, wskazał, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wyraźnie zostało zaznaczone, że dostępność komunikacyjna od drogi publicznej jest po terenie własnym. Pojęcie dostępu do drogi publicznej zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293), powoływanej w dalszej części jako "u.p.z.p.". Jest to więc bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z treścią księgi wieczystej [....] założonej do działki nr 80/1, przez tę działkę biegnie służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr 80/2, która jest również własnością wnioskodawcy. Zatem z terenu działki nr 80/2, poprzez działkę nr 68/4 (własność wnioskodawcy) istnieje dostęp nieograniczony do działek nr 78/1, 78/2 - stanowiących część terenu inwestycji. Prezydent powtórzył także argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] lutego 2020 r., że decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje żadnych praw w stosunku do nieruchomości wnioskodawców, nie wpływa też na jakąkolwiek zmianę w treści praw dotychczasowych (w tym służebności) obciążających działkę wnioskodawców, a poza tym, działka ta nie graniczy w ogóle z terenem objętym decyzją Burmistrza [....]. W takiej sytuacji należy uznać, że przymiot strony R. R. i J. R. nie przysługuje. Prezydent podniósł też końcowo, że wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały spełnione, a zatem w wyniku wznowienia mogłoby zapaść tylko rozstrzygnięcie odpowiadające treści decyzji dotychczasowej, co w świetle art. 146 § 2 K.p.a. wykluczyło istnienie podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji J. R. i R. R. zarzucili błędną interpretację definicji zawartej w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. i naruszenie art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie, że służebność ustalona w dziale III KW nr [...] dotyczyła tylko i wyłącznie działki o nr 80/2, jako działki władnącej i z treści tej służebności nie można wywieść prawa do wykonywania przejazdu na rzecz działek wymienionych w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ bezprawnie ukształtował zatem decyzją administracyjną prawo wykraczające poza treść wpisu uwidocznionego w księdze wieczystej. Składający odwołanie podkreślili, że A. N. doskonale wiedział że przedmiotowej służebności nie ma, o czym świadczy fakt, że w dniu 13 listopada 2015 r. złożył do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 79 przez ich działkę. Odwołujący się podnieśli też zarzut naruszenia regulacji art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. po przez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nieruchomości nie mających dostępu do drogi publicznej. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. SKO utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Zauważyło, że decyzje o warunkach zabudowy stanowią typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa i jeśli nie stwierdzi niezgodności, ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Kolegium zaznaczyło, że nie dopatrzyło się naruszenia przepisów K.p.a. czy art. 61 u.p.z.p. i przepisów wykonawczych do tego ostatniego aktu. Podniosło, że skoro dojazd do drogi publicznej został określony "z drogi powiatowej 92 poprzez działki o nr 80/1 na zasadzie służebności oraz przez działki o nr 80/2 i 68/4 będące własnością wnioskodawcy" to zarzuty o braku dostępności do drogi publicznej muszą zastać uznane za niezasadne, niezależnie od parametrów technicznych, stanu nawierzchni etc., które to elementy nie stanowią o dostępie do drogi publicznej. Organ podkreślił, że na tym etapie nie weryfikuje się czy służebność drogą 3 m wystarczy dla planowanego przedsięwzięcia. Niniejsze postępowanie ma charakter planistyczny, dotyczy hipotetycznej na tym etapie postępowania inwestycji i weryfikuje się na tym etapie jedynie dostępność komunikacyjną - czy istnieje możliwość skomunikowania, nie zaś szczegółowe parametry czy rozwiązania drogowe. W ocenie Kolegium, nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że skoro każdoczesny właściciel działki 80/2 ma możliwość swobodnego przejazdu przez działkę 80/1 to właściciel tej działki może swobodnie przez nią przejść nie wskazując celu tego przejścia, stąd może z działki 80/2 swobodnie skomunikować się z działkami, na których planuje inwestycje. Konstrukcja taka stanowi wypełnienie ustawowej definicji dostępu, natomiast wzajemne ułożenie relacji prawnej pomiędzy podmiotem uprawnionym do wykonywania służebności, a podmiotem, który owej służebności udziela pozostaje w sferze relacji cywilnoprawnych i jest regulowane w ostateczności przed sądami powszechnymi, stąd zarzuty naruszenia art. 140 i art. 144 Kc nie będą podlegały badaniu w tym trybie, w tym postępowaniu. SKO podniosło, że wprawdzie postępowanie zakończone decyzją Prezydenta z dnia [...] czerwca 2018 r. dotknięte było kwalifikowaną wadą, o jakiej mowa w art. 145 § 1 K.p.a - tj. strona nie brała udziału w postępowaniu, jednak po weryfikacji merytorycznej zarzutów stron wskazało, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia i w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. To zaś, z mocy art. 146 § 2 K.p.a., uniemożliwiało uchylenie kwestionowanej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2021 r. R. R. i J. R. ponowili zarzuty odwołania od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia. Wskazali, że stanowisko Kolegium jest sprzeczne z podstawowymi regulacjami prawa i narusza rękojmię wpisu ksiąg wieczystych. Ich zdaniem, treść wpisanego w dziale III KW obciążenia gwarantuje, że przejazd przez ich działkę będzie odbywał się tylko i wyłącznie na rzecz działek władnących wymienionych w tej księdze. Rozpoznając wniosek zgodnie z jego treścią w części dostępu do drogi publicznej, organ w sposób bezprawny decyzją administracyjną ukształtował prawo zezwalające podmiotom trzecim na dojazd do działek, które zgodnie z treścią służebności nie mają charakteru działek władnących w stosunku do ich działki. Skarżący podnieśli, że dostęp do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie może być tylko dostępem faktycznym, lecz ma być prawnie zagwarantowany. Oznacza to, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego, który to warunek w niniejszej sprawie nie jest spełniony. Działka nr 80/1 nie jest bowiem obciążona służebnością na rzecz działek wskazanych we wniosku, na których projektowana była zabudowa. Ponadto, celem art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest zapewnienie, by inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiadała obsługę komunikacyjną, niezbędną dla korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Tymczasem, w warunkach sprawy, dostęp ten nie jest faktyczny, bowiem wydzielona zgodnie z ustanowioną służebnością na działce 80/1 droga dojazdowa ma szerokość 3, 5 metra. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowa w niniejszym postępowaniu objęła decyzję administracyjną, który to akt może stanowić przedmiot zaskarżenia zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Jej ocena nastąpiła pod względem zgodności z prawem, a to w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Uchybienia mogące stanowić podstawę eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego określa art. 145 § 1 P.p.s.a., który w pkt 1 stanowi, że decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), czy też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bezzasadność skargi skutkuje z kolei jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a. Decyzją z dnia [....] grudnia 2020 r. Prezydent Miasta [...], po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wobec decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2018 r., odmówił uchylenia tego rozstrzygnięcia, w podstawie prawnej powołując m.in. art. 146 § 2 i art. 151 P.p.s.a. Organ stwierdził, że wszystkie wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione, a zatem w niniejszym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja o dotychczasowej treści. Tym samym, brak było podstaw do uchylenia aktu Burmistrza. Stanowisko to podzieliło SKO, które decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Akty te nie odpowiadają przepisom prawa. Stosownie do art. 149 § 1 K.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Rodzaje rozstrzygnięć kończących postępowanie wznowieniowe określa art. 151 K.p.a., wedle którego: organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Dodatkowo, należy uwzględnić brzmienie art. 151 § 2 K.p.a. Przepis ten przewiduje mianowicie, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przepis ten wymaga więc, by w razie stwierdzenia wadliwości postępowania głównego, organ wydając decyzję w postępowaniu wznowieniowym stwierdził, że badana decyzja została podjęta z naruszeniem prawa. W dalszej zaś kolejności winien wskazać, dlaczego, pomimo stwierdzonej wadliwości, odstępuje od uchylenia decyzji. Sytuacja opisana w tym ostatnim unormowaniu (art. 146 § 2 K.p.a.) zaistniała w sprawie niniejszej. Obydwa rozpoznające sprawę organy uznały bowiem, po zbadaniu kwestii merytorycznych, że nie został naruszony art. 61 u.p.z.p., a zatem, że istniały podstawy do ustalenia na rzecz wnioskodawcy warunków zabudowy. Tym samym przyjęły, iż w prowadzonym przez nie postępowaniu musiałaby zapaść decyzja tożsamej treści z tą, która jest kwestionowana w nadzwyczajnym trybie. Pomimo tego rodzaju ustaleń, organ I instancji nie zastosował się do wymogu wynikającego z art. 151 § 2 K.p.a., określającego wprost sposób sformułowania sentencji decyzji w razie wystąpienia sytuacji opisanej w art. 146 § 2 K.p.a. i odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. Wady tej nie zauważyło następnie Kolegium, które zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] grudnia 2020 r. Organy obydwu instancji dopuściły się w ten sposób naruszenia przepisów proceduralnych, do których przestrzegania są zobowiązane tak samo, jak i regulacji materialnoprawnych. Sentencja decyzji Prezydenta jest bowiem ewidentnie sprzeczna z brzmieniem art. 151 § 2 K.p.a., a nad wadliwością tą SKO przeszło do porządku dziennego. W postępowaniu wznowieniowym następuje rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Oprócz wskazanego wyżej uchybienia przepisom o postępowaniu administracyjnym, organy obydwu instancji dopuściły się również naruszenia przepisów materialnoprawnych. Otóż, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., warunkiem bez którego nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy terenu jest to, by teren, na którym planowana inwestycja ma być zrealizowana miał dostęp do drogi publicznej. W zawartym w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. słowniku pojęć używanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dostęp do drogi publicznej definiowany jest jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Podkreślenia wymaga, że żaden z tych dwóch przepisów nie odwołuje się do jakichkolwiek norm o charakterze techniczno-budowlanym, którym powinien odpowiadać przedmiotowy dostęp. Jest to związane z charakterem i celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie to ma mianowicie rozstrzygnąć o dopuszczalności, w świetle stosownych przepisów prawa, realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu tym określa się więc - w kontekście ładu przestrzennego - czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Natomiast konkretne zagadnienia techniczno-budowlane podlegają badaniu dopiero na następnym etapie postępowania w procesie inwestycyjnym tj. w postępowaniu z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Dlatego też zasadniczo, zadaniem organu rozstrzygającego w przedmiocie warunków zabudowy nie jest zajmowanie się spełnieniem norm technicznych wynikających z odpowiednich aktów prawnych. Oznaczałoby to bowiem wkroczenie w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia wymogi określone w ustawie Prawo budowlane i przepisach wykonawczych. W ocenie Sądu, pogląd ten winien jednak w pewnych przypadkach dawać możliwość czynienia odstępstw, uzasadnionych konkretnymi uwarunkowaniami danej sprawy. Tego rodzaju uwarunkowania wystąpiły zaś w sprawie niniejszej. W świetle bowiem § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), szerokość ciągu pieszo-jezdnego winna wynosić nie mniej niż 5 m. Tymczasem jak wynika z księgi wieczystej nr [....] założonej do działki nr ewid. 80/1 (własność skarżących), przez działkę tę biegnie służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu pasem drogi o szerokości 3,5m, biegnącym zachodnim skrajem wskazanej działki na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr ewid. 80/2 (własność wnioskodawcy). Nie ma więc wątpliwości co do tego, że wskazany warunek nie jest zachowany. O ile więc jasne dla Sądu jest, że ocena standardu drogi, a więc np. rodzaju jej nawierzchni i jej ogólnego stanu nie może stanowić argumentu przeciw uwzględnieniu wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, to już ewidentna sprzeczność pomiędzy stanem faktycznym a prawnym w zakresie szerokości ciągu pieszo-jezdnego nie mogła umknąć uwadze organów, a następnie Sądu. Dostęp do drogi publicznej musi mieć charakter faktyczny, a więc pozwalający na realne skomunikowanie planowanej inwestycji z drogą publiczną. Istotne jest zatem stwierdzenie spełnienia wystąpienia przesłanek warunkujących możliwość przyszłej realizacji inwestycji. Dlatego konieczne jest ustalenie, czy działka, przez którą planowane jest połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną może być w rzeczywistości wykorzystywana właśnie w takim celu. Chodzi zatem by zapewnić istnienie okoliczności warunkujących prawidłową obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12.12.2017 r., II OSK 712/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21.10.2021 r. VII SA/Wa 1212/21). Mając powyższe na uwadze orzeczono o uchyleniu decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej, a to wobec naruszenia art. 151 § 2 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Podstawę eliminacji z obrotu prawnego stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. W ponownym postępowaniu Prezydent Miasta [....] uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania opiera się natomiast o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te - zasądzone od organu na rzecz strony skarżącej - złożyły się wpis od skargi (500 zł), opłata skarbowa od udzielonego przez skarżących pełnomocnictwa radcy prawnemu (34 zł) oraz wynagrodzenie tego pełnomocnika (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).