II SA/Rz 1367/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] października 2017 r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") z dnia [...].02.2017r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany rozbudowy budynku gospodarczego położonego na działce nr ewid. gr. 1986/6 przy ul. i nakładającą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczego. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1257, dale: "K.p.a.") oraz art. 49 ust. 4 pkt 2 i ust.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1332, dalej: "P.b."). Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 13 lipca 2001 r. H.S. zwróciła się o sprawdzenie legalności rozbudowy budynku położonego na działce 1986/2. Na podstawie aktu notarialnego nr [...] z dnia 9 października 1997-umowy sprzedaży, organy ustaliły, że zakupiony przez W.M. sporny budynek był budynkiem gospodarczym. Ustaliły także, że budynek gospodarczy ma konstrukcję murowaną, w części jest dwukondygnacyjny, a w części parterowy o wymiarach 21,87 m x 6,20 m w tym część parterowa 4,75m na 6,20m. Jest zlokalizowany w odległości 3,57m i 5,45 m od granicy z działką nr ewid. 1987 stanowiącą własność M. i J. P., w odległości 22 m od istniejącego ogrodzenia między działkami H. S., a działką W.M. oraz 20 m od działki nr ewid. 1986/2 stanowiącej własność M. S.. Wymiar budynku ( długość) w rzucie różni się o 2,07 m od wymiaru zinwentaryzowanego w roku 1982. Na podstawie inwentaryzacji budynku byłej kaflami z planowanym przeznaczeniem na zakład bieżnikowania opon wykonanej dla Jana U. w roku 1982 przez ZOI ustalono, że od strony południowej budynku istniała przybudówka o wymiarach w rzucie 3m na 6,10 m, od strony północnej o wymiarach 4,83 m na 6,10 m. Długość budynku wynosiła 19,80 m, pierwsza kondygnacja w rzucie miała wymiary 11,77m na 6,10m. Różnica w wymiarze budynku - długości 2.07m wynikała z rozbiórki od strony południowej dobudówki i rozbudowy budynku od strony północnej o wymiary zewnętrzne w rzucie na długości 5,15m i szerokości 6,10m. Piętro budynku aktualnie ma długość w obrysie zewnętrznym 17,30m. Wymiar ten jest większy w porównaniu z inwentaryzacją budynku z roku 1982 o długość 5,53m. Na tych podstawach organ I instancji stwierdził, że miała miejsce rozbudowa parteru budynku gospodarczego na długości 5,15m i szerokości 6,10 m od strony północnej i rozbudowa piętra budynku na długości 5,53 m. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. znak: NB [...] organ I instancji zobowiązał W.M. do przedłożenia w terminie do 31 marca 2004r. inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie postanowieniem z dnia [...].08.2004r. ustalił opłatę legalizacyjną. Po uiszczeniu przez zobowiązanego opłaty decyzją z dnia [...] października 2004r. znak: NB [...] zatwierdził projekt budynku mieszkalno- warsztatowy położony na działce nr ewid. 1986/6 przy ul. 73. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. znak: [...] WINB uchylił powyższą decyzję, oraz postanowienie PINB z dnia 30 grudnia 2003r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia 8 lutego 2010 r. nr [...]zobowiązał W.M. do przedłożenia w terminie do 30 września 2010 r. następujących dokumentów: - zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w roku 1998, tj. w roku wykonania samowolnej rozbudowy budynku lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - cztery egzemplarze projektu budowlanego rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po przedłożeniu przez zobowiązanego uzupełnionych dokumentów PINB dokonał sprawdzenia projektu w oparciu o art. 49 ust. 1 P.b. Organ stwierdził, że przedłożona przez inwestora dokumentacja dostosowuje obiekt do warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...]wydanej przez Prezydenta Miasta Mielca i stwierdził zgodność z nimi. W związku ze zwrotem opłaty legalizacyjnej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r nr NB [...]PINB ustalił opłatę legalizacyjną na podstawie art.2 ust.4 P.b. w brzmieniu przed 31 maja 2004r. i zgodnie z Rozporządzeniem wydanym na podstawie art.59g ust.5 w brzmieniu przed 31 maja 2004r. ze względu na niezakończenie postępowanie przed dniem wejścia w życie ustawy z dn. 16 kwietnia 2004r ( Dz.U.nr 93 poz.888 ). W dniu 4 stycznia 2017r. W.M.w załączeniu do pisma z dnia 2 stycznia 2017r. przedłożył dowód wpłaty opłaty legalizacyjnej dokonanej na konto Urzędu Wojewódzkiego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. GINB w odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia PINB z dnia [...] grudnia 2016 r. Na tych podstawach organ zatwierdził projekt budowlany i nakazał uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. Odwołanie od zaskarżonej decyzji złożyła H.S.. Zarzuca m.in. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 34, 35 w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy P.b. z dnia 7 lipca 1994r., polegający na braku zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęcie przez organu, że sporny budynek jest budynkiem warsztatowo-mieszkalnym a nie gospodarczym. Wskazała, że w konsekwencji wymienionych przez nią nieprawidłowości doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu obu stron postępowania, dokonanie oceny korzystnej dla inwestora. Powyższych zarzutów nie podzielił organ odwoławczy, który uchylając w całości decyzję organu I instancji w punkcie I tak, jak organ I instancji zatwierdził projekt budowlany w punkcie II zaś zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku na podstawie art 49 ust. 4 P.b. W skardze na powyższą decyzję H.S. zarzuciła naruszenie art 49 ust. 1 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, nie odniesienie się do postawionych w odwołaniu zarzutów, podobnie jak w odwołaniu wskazała, że postępowanie powinno dotyczyć budynku warsztatowo –mieszkalnego, a nie budynku gospodarczego, co nastąpiło na skutek wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...]zobowiązującego W.M. do przedłożenia stosownych dokumentów, które to postanowienie zapoczątkowało sekwencję orzeczeń wydanych przez organy, w których powielono błędne ustalenia w zakresie sposobu użytkowania. Błędne nazewnictwo w tym zakresie chroni interesy W.M. przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej. Naruszenie przepisów art 7 i 77 K.p.a. Skarżąca upatruje w nierozpoznaniu sprawy przez wydanie decyzji jedynie w zakresie rozbudowy budynku gospodarczego, w sytuacji gdy samowola dotyczyła zarówno nadbudowy, jak i przebudowy budynku warsztatowo-mieszkalnego, niezastosowanie się w związku z tym do zapadłego w sprawie wyroku WSA z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 317/05. Wskazała również, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę powinien wziąć pod uwagę stanowisko co do prawidłowości nazewnictwa i przeznaczenia budynku, jaki zajął WSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 59/17, który dotyczył innego budynku również samowolnie rozbudowanego, nadbudowanego i przebudowanego na tej samej działce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Z uwagi na przebieg postępowania do powyższego dodać jeszcze, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przedmiotem skargi była decyzja reformatoryjna WINB wydana w postępowaniu legalizacyjnym, którą uchylona została decyzja PINB w całości i jednocześnie: 1. zatwierdzono projekt budowlany rozbudowy budynku gospodarczego sporządzony przez projektanta S.M. położonego na działce nr ewid. 1986/6 przy ul. , 2. udzielono W.M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy w/w obiekcie, 3. nałożono obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w/w budynku gospodarczego. Sprawa była kontrolowana przez sądy administracyjne na różnych etapach, przy czym konkretne wskazania zawarte zostały w wyroku NSA OZ z dnia 13 listopada 2002r. sygn. akt SA/Rz 267/02. Rozpoznając wówczas sprawę NSA nakazał: - zapewnić udział w sprawie (o zmianę sposobu użytkowania) wszystkim osobom mającym przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., - sprawę dotycząca ewentualnej rozbudowy i nadbudowy rozpatrzeć w odrębnej sprawie, którą rozstrzygną w pierwszej kolejności, - w zależności od wyniku rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej rozbudowy i nadbudowy, podjąć odpowiednie czynności określone w art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 prawa budowlanego. W wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 371/05 WSA przywołał wytyczne zawarte w wyroku NSA, sygn. akt SA/Rz 267/02 i zaakceptował decyzję kasacyjną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która wskazywała na konieczność ich zrealizowania. Sąd ten zaakceptował stosowanie aktualnie obowiązującego prawa budowlanego do legalizacji samowoli budowlanej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa w stopniu, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie Sąd zauważa, że sentencja będącej przedmiotem niniejszego postępowania decyzji reformatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. jest identyczna w treści z sentencją decyzji organu I instancji. Uzasadnienie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazuje na prawidłowość decyzji organu I instancji. Brak wyjaśnienia przyczyny takiej reformacji, aczkolwiek świadczący o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., nie miał wpływu na ostateczny wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie organy ustaliły, że sporny budynek zakupiony przez Pana W.M. w roku 1997 był budynkiem gospodarczym. Fakt ten potwierdza m.in. akt notarialny nr A7381/97'z dn. 09.10.1997-umowy sprzedaży w którym w § 3 M. C.działająca w imieniu własnym oraz H.S. działająca jako pełnomocniczka swojej córki M.S. oświadczają, że na działce 1986/4 o powierzchni 18 arów 22 m 2 znajduje się dom mieszkalny drewniany kryty dachówką oraz trzy budynki gospodarcze murowane kryte dachówką w tym dwa budynki nadające się do rozbiórki (601etnie), jeden do remontu (40 letni). Ustalenia poczynione podczas prowadzenia postępowań w PINB w tym zebrane akta sprawy potwierdzają , że sporny budynek jest jednym z trzech budynków objętych sprzedażą w wymienionym wyżej akcie notarialnym. Budynek gospodarczy ma konstrukcje murowaną. W części jest dwukondygnacyjny, a w części parterowy. Budynek ma wymiary w rzucie 21,87 m na 6,20 m w tym część parterowa 4,75m na 6,20m. Budynek ten czasowo użytkował J. U. jako Zakład bieżnikowania opon na warunkach tymczasowych, tj. do roku 1990 (informacja o terenie z dn. 21 grudnia 1981 r znak [...] wydana przez Urząd Miejski w aktach sprawy. Zlokalizowany jest w odległości minimalnej i maksymalnej od granicy z działką o nr ewid. 1987 stanowiącą własność Pani M. i J. P. odpowiednio w odległości 3,57m i 5,45m od istniejącego ogrodzenia między działkami Pani H. S. , a działką W.M. zlokalizowany jest w odległości 22 m, 20 m od działki Pani M. S. o nr ewid. 1986/2. Wymiar budynku ( długość) w rzucie różni się o 2,07 m od wymiaru zinwentaryzowanego w roku 1982. Zwiększenie długości budynku w porównaniu z rokiem 1982 potwierdzają pomiary wykonane w terenie i zeznania świadków. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 28.10.2009r. ustalono, że wymiary budynku nie uległy zmianie od ostatnich oględzin w dniu 16.10.2003r. H.S. podtrzymała swoje stanowisko, że budynek od strony północnej został rozbudowany o około 5m na parterze, a na piętrze od strony północnej o około 5m oraz fakt rozbiórki przybudówki o wymiar 3 m od strony południowej na szerokości budynku oraz dołączyła do akt oświadczenia świadków podtrzymujące zeznania świadków w prowadzonym postępowaniu. Fakt rozbiórki przybudówki od strony południowej budynku potwierdził J.U. - dzierżawca przedmiotowego budynku do roku 1994. Z załączonej inwentaryzacji przedmiotowego budynku byłej kaflami z planowanym przeznaczeniem na zakład bieżnikowania opon wykonanej dla J.U. w roku 1982 przez ZOI wynika, że od strony południowej budynku istniała przybudówka o wymiarach w rzucie 3m na 6,10 m , od strony północnej o wymiarach 4,83 m na 6,10 m . Długość budynku wynosiła 19,80m , pierwsza kondygnacja w rzucie miała wymiary 11,77m na 6,10 m. Różnica w wymiarze budynku - długości 2.07m w porównaniu z wymiarami udokumentowanymi w w/w inwentaryzacji wynika z faktu rozbiórki od strony południowej jeszcze przez Pana U. dobudówki i rozbudowy budynku od strony północnej o wymiary zewnętrznych w rzucie na długości 5,15m i szerokości 6,10 m. Piętro budynku aktualnie ma długość w obrysie zewnętrznym 17,30 m. Wymiar ten jest większy w porównaniu z inwentaryzacją budynku z roku 1982 o długość 5,53m. W.M.wezwany do PINB w dniu 4.02.2010 w celu wyjaśnienia rozbieżności w wymiarach piętra budynku oświadczył, że chce zakończyć sporną sprawę nadbudowy zakupionego budynku gospodarczego poprzez legalizację zgodnie z przepisami. Rozbudowa tegoż budynku nastąpiła sprzecznie z warunkami zgłoszenia remontu przez W.M.., jesienią 1998 r. Inwestor wykonał rozbudowę parteru i piętra istniejącego budynku gospodarczego położonego na działce nr ewid. gr. 1986/6 . Rozbudowa polegała na zwiększeniu parteru budynku od strony północnej o wymiar w rzucie 6,10 x 5,15 m oraz zwiększeniu piętra budynku o wymiar 6,00 x 5,53 m. Fakt ten potwierdza zalegająca w aktach sprawy inwentaryzacja budynku z roku 1982, na której parter ma wymiar 16,80 m a aktualnie ma wymiar 21,95 m, I kondygnacja budynku miała wymiar 11,77m a aktualnie ma wymiar 17,30 m. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z definicją określoną przez ustawodawcę w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z rozbudową mamy do czynienia w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie, więc powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o dodatkową jego część. Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2). Według ust. 3 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanych nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Stosownie do ust. 4 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Zgodnie z ust. 5 przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Według art. 49 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (ust. 2). Stosownie do ust. 3 w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2. Zgodnie z ust. 4 w razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję: 1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót; 2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Decyzje, o których mowa w ust. 4, mogą być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w przypadkach gdy ocena ta jest możliwa do przeprowadzenia z uwzględnieniem analizy rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia i możliwości ustalenia warunków jego realizacji w zakresie ochrony środowiska (ust. 4a). Stosownie do ust. 5 w decyzji, o której mowa w ust. 4, nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organy przy wydaniu decyzji opartej na art. 49 ust. 4 P.b., o ile nic innego nie wynika z ewentualnych przepisów przejściowych, muszą uwzględniać stan prawny z chwili orzekania. Sąd akceptuje stanowisko organów, że warunki z art. 49 ust. 1 P.b. zostały spełnione. Przedłożony projekt budowlany rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego spełnia wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. (Dz.U. z 2012r. poz. 462 z późn. zm.) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego obowiązującego w dacie przedłożenia przez zobowiązanego projektu budowlanego. Przedłożony projekt spełnia wymogi co do jego kompletności i zgodności z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Projekt został sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami, aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, zawiera oświadczenia projektantów o zgodności tego projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zawiera wyodrębniony projekt zagospodarowania terenu sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych wraz z jego opisem. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi. Zgodność przedłożonego projektu budowlanego z prawomocna decyzją o warunkach zabudowy z dn.01.04.2011 r., znak UGG.WZ.7331-129/2010 Prezydenta Miasta Mielca dla inwestycji polegającej na : rozbudowie, nadbudowie, przebudowie budynku gospodarczego, zmianą sposobu użytkowania parteru budynku gospodarczego na lokal usługowy (stacja kontroli pojazdów), zmiana sposobu użytkowania piętra budynku gospodarczego na lokal mieszkalny na działce nr ewid. 1986/6 przy ul. nie budzi wątpliwości. WSA wyrokiem z dnia 17 stycznika 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 785/11 oddalił skargę H.S. na w/w decyzję o warunkach zabudowy, a NSA wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1269/12 oddalił skargę kasacyjną od tegoż wyroku. Sądy obu instancji zgodnie stwierdziły, że decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie wydana została w wyniku postępowania legalizacyjnego prowadzonego w następstwie samowolnej rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku gospodarczego i użytkowania go jako budynku mieszkalnego oraz usługowego, bez uzyskania uprzednio: decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na usługowo - mieszkalny. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma więc charakter następczy w stosunku do zaistniałego stanu, co jest konsekwencją zastosowania w niniejszej sprawie procedury legalizacyjnej przewidzianej w przepisach Prawa budowlanego. Punktem wyjścia do określenia funkcji budynku jest więc moment sprzed dokonania samowolnej rozbudowy, nadbudowy i przebudowy oraz przystąpienia do użytkowania tego budynku niezgodnie z przeznaczeniem. Sporny budynek był pierwotnie, przed popełnioną samowolą budowlaną, budynkiem gospodarczym i w ten sposób została określona jego funkcja w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi zmierzające do podważenia funkcji przedmiotowego budynku określanej w zatwierdzonym projekcie budowlanym jako budynek gospodarczy są bezzasadne. Wbrew zarzutom skargi, stosownie do art. 153 P.p.s.a. Sąd jest związany stanowiskami sądów administracyjnych (wyroki NSA z dnia 13 listopada 2002 r., sygn. akt 267/02 i WSA z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 317/05) by organy przy rozpatrywaniu sprawy w pierwszej kolejności rozstrzygnęły sprawę ewentualnej rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku i dopiero w zależności od wyniku jej rozstrzygnięcia podjęły czynności określone w art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego. Kwestia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku (z gospodarczego na inny) będzie przedmiotem odrębnego postępowania. Sąd przyjął za organami, że inwestor uiścił prawidłowo wyliczoną opłatę legalizacyjną w kwocie 15 000 zł ustaloną postanowieniem PINB z dnia [...] grudnia 20106 r. Postanowieniem z dnia [...].05.2017r. znak: [...]WINB stwierdził z urzędu nieważność w/w postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2016r. znak: [...]. Po wniesieniu przez Pana W. M. zażalenia na w/w postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].06.2017r. znak: [...]uchylił zaskarżone postanowienie ego WINB z dnia [...].05.2017r. znak: [...]oraz odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2016r. znak: [...]. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który stwierdził, że prawidłowo organ powiatowy przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej zastosował przepisy prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31 maja 2004 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888). Przywołana ustawa nowelizująca przyjęła zasadę bezpośredniego działania nowego prawa stanowiąc w art. 2 ust. 1, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy – jednakże z trzema wyjątkami wskazanymi w art. 2 ust. 2 – 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, m.in. do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji do obliczania wysokości kar, o których mowa w art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ustawy oraz opłaty legalizacyjnej stosuje się przepisy dotychczasowe. Sytuacja taka zachodzi oczywiście w niniejszej sprawie. Przepis art. 59f Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji w ust. 5 i 6 odsyłał do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz.U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1132), w którym określa się stawkę opłaty służącą do obliczania kary wymierzonej w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innego rażącego naruszenia warunków pozwolenia na budowę – w wysokości 300 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.