II SA/Rz 1368/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego - postanawia - umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W złożonym dnia 8 kwietnia 2014 r. na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy pełnomocnik skarżącej – matka C. M. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 14 kwietnia 2014r. do tut. Sądu wpłynęła sporządzona przez radcę prawnego skarga kasacyjna E. Ż. od wymienionego wyżej wyroku. Z kolei w piśmie datowanym 15 kwietnia 2014 r. C. M., reprezentując córkę E. Ż., oświadczyła, że cofa żądanie w przedmiocie przyznania profesjonalnego zastępcy prawnego. W związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: Wedle art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie uzyskania wsparcia od Państwa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata bądź radcy prawnego (tzn. w całkowitym zakresie - zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a.) nie może się toczyć z urzędu, lecz musi zostać zainicjowane stosownym żądaniem strony. Takowe zostało w niniejszej sprawie zgłoszone. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, we wniosku z dnia 8 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej – matka C. M. wskazała, że domaga się przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie. Następnie jednak tj. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. C. M. cofnęła powyższy wniosek w części odnoszącej się do ustanowienia radcy prawnego. Wcześniej natomiast, bo w dniu 14 kwietnia 2014 r. wpłynęła do tut. Sądu sporządzona przez radcę prawnego skarga kasacyjna E. Ż. od wymienionego na wstępie orzeczenia Sądu. Podane okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują na konieczność umorzenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy w zakresie dotyczącym ustanowienia profesjonalnego zastępcy prawnego. Postępowanie w tym właśnie przedmiocie zostało bowiem zainicjowane wnioskiem, który został później cofnięty. Tym samym stało się ono w takich granicach bezprzedmiotowe, co w związku z brzmieniem art. 161 § 1 pkt 1, stosowanego z mocy art. 258 § 3 P.p.s.a., skutkuje koniecznością jego umorzenia. Brak stosownego żądania jest bowiem równoznaczny z nieistnieniem przedmiotu postępowania. Niecelowa jest więc w takiej sytuacji ocena stanu majątkowego strony skarżącej w kontekście możliwości poniesienia przez nią kosztów ustanowienia radcy prawnego. Także postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega umorzeniu, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 3 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z mocy powołanej regulacji, E. Ż. zwolniona jest z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, jako że sprawa zainicjowana jej skargą, dotycząc odmowy przyznania zasiłku celowego, objęta jest zakresem unormowania wskazanego w art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Mając zatem powyższe na uwadze, umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem E. Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie tak zwolnienia od kosztów sądowych, jak i ustanowienia radcy prawnego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 258 § 1, § 3 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 3, art. 243 § 1 oraz art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a.