II SA/Rz 137/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi W.R. na postanowienie (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie opinii w sprawie licencji pracownika ochrony - skargę oddala - II SA/Rz 137/09 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu zażalenia W. R. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie wydania negatywnej opinii utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 i 144 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia /Dz. U. Nr 114, poz. 740/. Jak ustalono na podstawie akt administracyjnych w związku z prowadzonym postępowaniem weryfikacyjnym dotyczącym W. R. licencjonowanego pracownika ochrony fizycznej Komendant Miejski Policji wydał postanowienie o wystawieniu mu negatywnej opinii. W uzasadnieniu wskazał, że W. R. jest osobą uzależnioną od alkoholu, a wobec niego toczyło się postępowanie karne o "przemoc w rodzinie" w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Konsekwencją tego było objęcie rodziny procedurą "Niebieskiej Karty". Wg Komendanta Miejskiego Policji R. W. nie może uzyskać nienagannej opinii, ponieważ jego problemy nie dają gwarancji należytego wykonywania przez niego zadań pracownika ochrony. W zażaleniu na to postanowienie W. R. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz wydanie opinii sprzecznej z zebranym materiałem dowodowym. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu naprowadził, że W. R. jest pacjentem Wojewódzkiej Przychodni Terapii Uzależnień od Alkoholu od 26 września 2008 r., ma zdiagnozowany zespół uzależnienia od alkoholu. Choroba ta przejawia się trudnościami w kontrolowaniu ilości częstości spożywanego alkoholu. Do podjęcia leczenia odwykowego został zobowiązany postanowieniem Sądu. Pomimo nienagannej opinii wśród sąsiadów i rodziny, uzależnienie od alkoholu, które stało się przyczyną przemocy w rodzinie, dyskwalifikuje go jako osobę mającą wykonywać zawód pracownika ochrony. Terapia odwykowa trwać będzie jeszcze 3 miesiące, nie można oceniać jej efektów w chwili obecnej. Nie oznacza to, że nie uwzględniono pozytywnych opinii, lecz daleko poważniejszą sprawą jest uzależnienie od alkoholu. Postanowienie to zaskarżył W. R. do Sądu. W motywach skargi ponownie przytoczył zarzuty z odwołania. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie – art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./. Sąd może uwzględnić skargę jeżeli dopatrzy się: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c cyt. ustawy. Bezspornym jest, że skarżący został zobowiązany do podjęcia leczenia odwykowego, a jego problemy alkoholowe leżały u podstaw przemocy w rodzinie. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia /Dz. U. Nr 114, poz. 740/. Ustawa określa wymagane kwalifikacje pracowników ochrony. Licencję pracownika ochrony fizycznej wydaje się osobie, która spełnia warunki określone w ust. 2 oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania – art. 26 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy. Z faktu iż małoletnie dzieci skarżącego objęte zostały nadzorem kuratora sądowego oraz zobowiązano go do podjęcia leczenia odwykowego wynika, że opinia jest zasadna. Wykonywanie zawodu pracownika ochrony wymaga nienagannej opinii i postawy, która musi dawać rękojmię należytego wykonywania powierzonych mu obowiązków. Zatem negatywna opinia znajduje swoje uzasadnienie. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, Sąd skargę oddalił.