II SA/Rz 1374/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. B. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży. W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm. – dalej "ustawa") oraz uchwałę Nr XXXIII/294/2016 Rady Miejskiej w Głogowie Małopolskim z 30 listopada 2016 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy Głogów Małopolski (Dz. Urz. Woj. Podkarp. z 15 grudnia 2016 r., poz. 4168 – zwana dalej "uchwałą Nr XXXIII/294/2016"). Jak wynika z akt sprawy skarżąca – prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], wnioskiem z [...] marca 2016 r. zwróciła się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w puncie: sklep spożywczy [...], [...] nr działki 1783/4. Po jego rozpoznaniu Burmistrz decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie: sklep spożywczy [...],[...] nr działki 1783/4. Organ wskazał, że w toku postępowania w trybie art. 18 ust. 3a ustawy zwrócił się o zaopiniowanie wniosku o wydanie zezwolenia. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G. postanowieniem z [...] maja 2017 r. wydała negatywną opinię wobec niespełnienia przesłanki określonej w uchwale Rady Miejskiej w [...] w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy [...].. Negatywna opinia powoduje, że zezwolenie nie może być wydane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. B. wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zastosowanie znajdują zapisy uchwały Nr XXXIII/294/2016 w sytuacji, gdy uchwala ta została wprowadzona po wszczęciu przedmiotowego postępowania, a która zmienia sposób pomiaru odległości pomiędzy punktem sprzedaży a obiektem chronionym, nie zawierając przy tym przepisów przejściowych i intertemporalnych, czym narusza jej interes prawny i pozbawia ją możliwości spełnienia przesłanek uzyskania zezwolenia. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2018 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że podstawę prawną decyzji stanowi art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a ustawy. Wydanie zezwolenia następuje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 i 3 ustawy. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zwrócił się o zaopiniowanie wniosku o wydanie zezwolenia. Dnia [...] maja 2017 r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G. wydała negatywne postanowienie nr [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy na podstawie postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2017 r. ([...]). Następnie rozstrzygnięcia te zostały poddane kontroli WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. II SA/Rz 1265/17 oddalił skargę A. B. na postanowienie w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu powyżej 18% z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że wobec obowiązywania negatywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, brak jest możliwości wydania wnioskowanego zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że kwestia zastosowania niewłaściwej uchwały dotyczącej lokalizacji punktów sprzedaży napojów alkoholowych do wniosku, była przedmiotem badania przez sąd administracyjny. Sąd ten w wyroku z 21 lutego 2018 r., II SA/Rz 1265/17 wskazał, że nie zasługuje na uwagę stanowisko skarżącej, że ze względu na fakt, że postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w chwili gdy obowiązywała uchwała rady bardziej liberalna, to właśnie tę uchwałę należało stosować. Zgodnie z § 8 uchwały nr XXXIII/294/2016 z dnia 30 listopada 2016 r. uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego. Uchwała nie zawiera przepisów przejściowych, które pozwoliłoby aby zastosowanie miała poprzednio obowiązująca uchwała z dnia 15 marca 2002 r. Odwołująca nie zakwestionowała prawidłowości dokonania pomiarów zgodnie z treścią aktualnie obowiązującej uchwały. Na opisaną powyżej decyzję Kolegium A. B. złożyła skargę do WSA w Rzeszowie wnioskując o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynika sprawy, tj. art. 6 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zastosowanie znajdują zapisy uchwały nr XXXIII/294/2016. Skarżąca podkreśliła, że uchwała ta została wprowadzona po wszczęciu postępowania o wydanie zezwolenia i istotnie zmienia sposób pomiaru odległości pomiędzy punktem sprzedaży i obiektem chronionym. Skarżąca zwróciła uwagę, że brak przepisów przejściowych powoduje, że jej interes prawny został naruszony a ona została pozbawiona możliwości spełnienia przesłanek uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy rozpatrywaniu sprawy nie badają zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ograniczają się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." i zgodnie z jego treścią sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, tj. co do jej zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2018 r. ([...]), którą wymieniony ostatnio organ odmówił wydania skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie: sklep spożywczy [...],[...], nr działki 1783/4. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.). Zgodnie z art. 18 tej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem – zezwalającym" (ust. 1); zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (ust. 2), zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. Ust. 3a tegoż przepisu stanowi, iż zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiazywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 – 3. Przypomnieć należy, że z przepisów wymienionych ostatnio wynika w szczególności, iż rada gminy w drodze uchwały ustala maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie gminy (miasta), odrębnie dla: poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 3; zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży; zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Nadto rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W kontrolowanej sprawie niesporne jest, że Gminna Komisja Rozwiazywania Problemów Alkoholowych w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. ([...]) negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejsce sprzedaży w punkcie: [...] w W., nr działki 1783/4. Powodem negatywnej opinii w przedmiocie wniosku skarżącej, jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, było niespełnienie przesłanki określonej w § 2 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Głogowie Małopolskim Nr XXXIII/294/2016 z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Gminy Głogów Małopolski (Dz.Urz.Woj. Podkarpackiego z dnia 15 grudnia 2016 r., poz. 4168), tj. odległość między najbliższymi punktami granicznymi działki, na której usytuowany jest punkt sprzedaży oraz działki, na której znajduje się obiekt chroniony jest mniejsza niż 30 m. Wspomniane postanowienie zostało utrzymane w mocy przez SKO (postanowieniem z dnia [...] lipca 20178 r., [...]), a skarga wniesiona przez A. B. na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem tut. Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. Prawidłowo zatem organy obu instancji uznały, iż powyższa negatywna opinia nie pozwala na pozytywne załatwienie wniosku skarżącej, czyli wydanie wnioskowanego przez nią zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Negatywna opinia wyłącza możliwość wydania zezwolenia, co trafnie też – przywołując jednocześnie pogląd NSA (zob. wyrok z dnia 11 maja 2016 r., Lex 2065419 – wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela zarzutu skargi, ponowionego za odwołaniem, tj. naruszenia art. 6 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zastosowanie znajdują postanowienia uchwały Nr XXXIII/294/2016 Rady Miejskiej w Głogowie Małopolskim z dnia 30 listopada 2016 r., jak i argumentacji wspierającej ten zarzut. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny i szczegółowy wykazano bezzasadność tegoż zarzutu i Sąd w pełni podziela stanowisko organu w tym względzie. Nadto wskazać wypada, że podnoszony przez skarżącą brak przepisów przejściowych w uchwale w/w, skutkujący według niej naruszeniem jej interesu prawnego dotyczy uchwały (której legalność we właściwym trybie nie została zakwestionowana) i pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.