II SA/Rz 1374/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Z. B. i J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy drogi -skargę oddala- II SA/Rz 1374/19 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi JB ZB (dalej również: "skarżący" lub "wnioskodawcy") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy drogi na działce nr 10781 w [...]. Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że pismami z 12 marca 2018 r. skarżący zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o interwencję w związku z wadliwą realizacją przebudowy drogi gminnej na działce nr 10781, na odcinku graniczącym z ich nieruchomością. Podnieśli, że inwestor nie wykonał odwodnienia drogi, co powoduje zalewanie działek sąsiednich, a ponadto nie wykonał zjazdu na posesję wnioskodawców. Dwoma postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił wszczęcia postępowania na wniosek JB i ZB w przedmiocie nakazania Gminie [...] wykonania odwodnienia drogi oraz zjazdu. Postanowieniami z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], wydanymi na skutek wniesienia zażaleń przez wnioskodawców, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. postanowienia z dnia 19 kwietnia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, pisma skarżących były wnioskami o przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie przebudowy drogi, zaś wnioskowany sposób załatwienia sprawy nie jest wiążący dla organu nadzoru budowlanego. Brak było zatem podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie przebudowy drogi na działce nr 10781 w [...], jednakże rozstrzygniecie do zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie dokonał niezbędnych ustaleń w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poza dokonaniem kontroli w terenie nie przeprowadził żadnych innych czynności dowodowych, a w samym uzasadnieniu decyzji nie wykazał w jakikolwiek sposób aby w sprawie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania. Organ odwoławczy zauważył, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego ustalono, że Gmina [...] dokonała zgłoszenia Staroście [...] o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych polegających na remoncie istniejącej drogi gminnej nr [...], które zostało zarejestrowane pod nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy drogi na działce nr 10781 w [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podał, że obecnie droga na działce nr 10781 posiada nawierzchnie asfaltową, natomiast wcześniej, na odcinku od drogi powiatowej do budynku nr 85 posiadała nawierzchnię asfaltową, a w dalszej części była traktem gruntowym, nieutwardzonym, z ułożonym jednym pasem płytami typu Jumbo. Droga przy budynku nr 85 posiada szerokość nawierzchni asfaltowej 3,10 m, wyprowadzona ponad powierzchnię gruntu na wysokość 1 – 12 cm. Ustalono, że nawierzchnia asfaltowa drogi została wykonana w 2016 r. na podstawie zgłoszenia z dnia 8 października 2015 r., zarejestrowanego pod nr [...], przyjętego bez sprzeciwu ze strony Starosty [...]. Zgłoszenie obejmowało roboty budowlane polegające na remoncie istniejącej drogi gminnej nr [...], na działkach nr 11884, 11875, 9103/2, 9923/1 8712, 10781 w [...]. Organ ustalił, że w dniu 12 grudnia 2018 r. Gmina [...] zgłosiła Staroście [...] zamiar przystawienia do robót budowlanych polegających na przebudowie drogi gminnej na działce nr 10781 w [...] i obejmujących zerwanie nakładki asfaltowej na długości około 26 m i szerokości 3 m oraz wyprofilowanie nawierzchni kamiennej z zawałowaniem. Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod nr [...], natomiast na podstawie telefonicznego oświadczenia pracownika Gminy [...] ustalono, że w dniu 18 marca 2019 r. wykonano przebudowę drogi na odcinku 13 m, tj. na odcinku sąsiadującym z nieruchomością zabudowaną budynkiem nr 85. W ocenie organu I instancji roboty budowlane wykonane przez Gminę [...] stanowiły przebudowę drogi, na którą wymagane było dokonanie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Na podstawie zeznań świadków ustalono, że nawierzchnia asfaltowa wykonana na podstawie zgłoszenia na [...] została wykonana w miejscu istniejących wcześniej płyt betonowych, a zatem nie doszło do poszerzenia drogi. Skoro inwestor spełnił obowiązek dokonania skutecznego zgłoszenia przed wykonaniem robót budowlanych, to postępowanie administracyjne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego w przedmiocie przebudowy drogi, uznać należało za bezpzredmiotowe. W jednobrzmiących odwołaniach JB ZB zakwestionowali dokonaną przez organ I instancji kwalifikację wykonanych robót budowanych. Zdaniem odwołujących prace wykonane w 2016 r. stanowiły rozbudowę drogi, na którą Gmina [...] nie uzyskała decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem organ winien rozpatrzyć sprawę w oparciu o przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wójt realizując roboty budowlane w 2016 r. wykroczył poza granice pasa drogowego i zrealizował inwestycję co najmniej 1 m na działce skarżących. Odwołujący podnieśli, że płyty Jumbo były wcześniej ułożone jedynie do wysokości budynku nr 83. Ponadto fakt samowolnej realizacji rozbudowy drogi na wysokości budynku nr 85 potwierdza sama treść zgłoszenia nr [...]. W opisie robót nie uwzględniono bowiem drogi o długości 3 km, zlokalizowanej na działce nr 10781, a działka nr 10781 została wpisana w zgłoszeniu jako ostatnia. Zachodzi również istotna sprzeczność pomiędzy treścią ww. zgłoszenia a treścią "protokołu rzeczowo – finansowego końcowego odbioru robót" z dnia 7 października 2016 r. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, budowa drogi – w świetle art. 3 pkt 6, 7a i 8 ustawy Prawo budowlane oraz art. 4 pkt 2, 17, 18 i 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.) – polega na wykonywaniu robót budowlanych prowadzących do powstania połączenia drogowego od początku, tzn. w sytuacji, gdy takiego polaczenia drogowego wcześniej nie było. Przebudowa drogi oznacza zaś wykonywanie robót budowlanych prowadzących do takiej zmiany charakterystycznych parametrów technicznych lub użytkowych drogi, które nie prowadzą do zmiany granic pasa drogowego. Remont polega natomiast na odtworzeniu stanu pierwotnego. Skoro droga na spornym docinku istniała już przed wykonaniem nawierzchni w 2016 r., co zostało w sposób nie budzący wątpliwości ustalone przez organ I instancji, to wykonany zakres robót budowlanych uznać należało za przebudowę drogi. Wprawdzie w zgłoszeniu Gmina [...] zakwalifikowała robot budowlane jako remont drogi, niemniej okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Przebudowa drogi podlega bowiem zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 12 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zaś organ I instancji ustalił, że w toku jej realizacji nie doszło do zmiany granic pasa drogowego. Brak było zatem podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, natomiast wobec zaistniałej bezprzedmiotowości postępowania słusznie organ I instancji podjął decyzję o umorzeniu postępowania. Roboty budowlane nie zostały bowiem wykonane w sposób, który obligowałby do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie potwierdzają natomiast w żadnym stopniu, że w toku realizacji robót budowlanych Gmina przekroczyła granice pasa drogowego. Z tego też względu brak było podstaw do wykonania zjazdu na posesję odwołujących się – roboty budowlane, stosownie do zgłoszenia, obejmowały wyłącznie obszar pasa drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, JB ZB wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, wyłączenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od rozpatrzenia spawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: 1. pełną akceptację przez organ odwoławczy oczywistej samowoli budowlanej Wójta Gminy [...], polegającej m.in. na bezprawnym wyasfaltowaniu i zajęciu przez pod drogę gminną części działki nr 10924 w [...], przylegającej bezpośrednio do drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr 10781; 2. pełną akceptację przez organ odwoławczy permanentnego naruszania przez Wójta Gminy [...] od 2016 r. przepisu art. 234 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 z późn. zm.), poprzez ciągłe zalewanie wodami opadowymi i roztopowymi oraz błotem nieruchomości skarżących, odprowadzanych z drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr 10781 w [...];  3. rażące naruszenie obowiązującej procedury administracyjnej mające istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, a zwłaszcza naruszenie art. 6, art. 7,art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i § 3, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 78, art. 79, art. 79a, art.80, art. 81, art. 84 § 1 oraz art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", tj.: działanie wbrew przepisom obowiązującego prawa, rażące naruszenie praworządności, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, rażącą stronniczość, sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety, bezpodstawne odmówienie mocy dowodowej dokumentacji fotograficznej przedłożonej przez skarżących z równoczesnym dopuszczeniem dokumentacji fotograficznej na dowód okoliczności zgodnych z zamierzonym przez organ odwoławczy rozstrzygnięciem, pozbawienie możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu poprzez niepowiadomienie skarżących przez organ I instancji przed wydaniem końcowego rozstrzygnięcia o zebraniu w sprawie materiału dowodowego i o możliwości złożenia wniosków i uwag do zebranych w sprawie dowodów, a także poprzez niepowiadomienia skarżących o terminie oględzin; 4. rażące naruszenie przepisów obowiązującego prawa materialnego, a w szczególności: art. 48 ust. 1 oraz art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 234 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane, poprzez pełną akceptację przez organ odwoławczy oczywistej samowoli budowlanej oraz akceptację odprowadzania wód opadowych i roztopowych oraz błota z drogi gminnej na nieruchomość skarżących oraz poprzez zaniechanie wdrożenia postępowania naprawczego wyraźnie nakazanego w takich okolicznościach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem skarga ZB i JB podlega oddaleniu. Na wstępie wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ustawodawca, mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Zaskarżenie decyzji oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego – niejako za jej pośrednictwem – staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. Wszystkie jej istotne elementy identyfikacyjne zakreślające jej tożsamość określają normy administracyjnego prawa materialnego obowiązujące w momencie wydawania zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny wraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. W rezultacie więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego i stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych (zarówno materialnych, jak i procesowych) wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016 r., wyroki NSA z dnia 20 lipca 2005 r. I FSK 68/05, z dnia 25 listopada 2010 r., I OSK 854/10 i z dnia 9 grudnia 2010 r. I GSK 715/09, wyrok WSA w Krakowie w z dnia 5 czerwca 2014 r. III SA/Kr 1323/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. (por. wyrok NSA z 20 listopada 1997 r. SA/Łd 2572/95). Uwagi powyższe były niezbędne w kontekście zarzutów skarżących, kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że decyzja ta została wydana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie przebudowy drogi na działce nr 10781 w [...]. Taki zresztą przedmiot postępowania wskazali sami skarżący we wnioskach z dnia 12 marca 2018 r., informując o naruszeniu zasad sztuki budowlanej oraz przepisów prawa "przy przebudowie drogi gminnej Nr [...] poł. w [...], wzdłuż posesji zabudowanej budynkiem mieszkalnym Nr 85 w [...]". Sąd, będąc związany przedmiotem zaskarżenia oraz granicami sprawy administracyjnej wyznaczonymi przedmiotem zaskarżenia, w ramach prowadzonej kontroli władny był zatem zbadać czy stan faktyczny sprawy udokumentowany przez organy nadzoru budowlanego uzasadniał uznanie postępowania prowadzonego w przedmiocie przebudowy drogi za bezprzedmiotowe w całości, a co za tym idzie – czy organ słusznie wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Na podstawie zgromadzonych dowodów, w szczególności zgłoszenia "przebudowy – remontu" drogi gminnej Nr [...] z dnia 7.10.2015 r., protokołu kontroli robót budowlanych oraz zeznań świadków organy ustaliły, że przedmiotowa przebudowa i remont ww drogi dotyczyły także działki nr 10781, czyli odcinka drogi biegnącego obok posesji skarżących. Obowiązujące w dacie zgłoszenia przepisy ustawy Prawo budowlane (tak samo zresztą jak obecnie) przewidywały zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na remoncie obiektu budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 1) oraz przebudowie dróg (art. 29 ust. 2 pkt 12) i zgłoszenie tychże robót właściwemu organowi (30 ust. 1 pkt 2 i 2a pkt a). Zgodnie ze zgłoszeniem Gminy [...] roboty obejmowały profilowanie i zagęszczanie podłoża, wyrównanie podbudowy mieszanką mineralno-asfaltową oraz wykonanie nawierzchni asfaltowej o szerokości 3m na całej długości drogi. Jak wynika z materiału dowodowego roboty te zostały wykonane w takim zakresie i w taki sposób, jak zostało to zgłoszone Staroście [...], dotyczy to również szerokości drogi. Poza zakresem rozstrzygania organów w prowadzonym postepowaniu był natomiast sposób realizowania drogi na spornej nieruchomości jeszcze przed dokonaniem jej utwardzenia w 2016 r. W związku z tym wszelkie dygresje i uwagi dotyczące szerokości pasa drogowego oraz spełnienia parametrów drogi i innych wymogów wynikających z ustawy o drogach publicznych nie mogły mieć wpływu na treść zapadłych w niniejszym postepowaniu rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie najistotniejszą kwestią było zbadanie czy inwestor wykonując roboty objęte zgłoszeniem przekroczył jego zakres. W przypadku takiej właśnie sytuacji organy nadzoru budowlanego stosują art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.), a w powiązaniu z tym przepisem art. 51 tej ustawy. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości zastosowanie trybu legalizacji także w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały wykonane z przekroczeniem zakresu zgłoszenia budowlanego, do którego właściwy organ architektoniczno - budowlany nie zgłosił sprzeciwu, tj. art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 3.04.2014 r., II OSK 2644/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 15.01.2015 r., II SA/Łd 684/14, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl,). Istotą tego trybu jest nałożenie na inwestora obowiązku dokonania ewentualnych zmian lub przeróbek koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami i wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę (zgłoszeniu) lub w przepisach Prawa budowlanego, a dopiero w razie niewykonania takiego obowiązku, do nakazania rozbiórki obiektu lub jego części. Z akt sprawy wynika, wbrew twierdzeniom skargi, że inwestor wykonał roboty przy przebudowie i remoncie drogi zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Zgłoszenie to nie obejmowało zarówno wykonania zjazdu na działkę skarżących, jak i urządzeń służących odwodnieniu drogi, a wcześniej takich obiektów nie było, stąd też zarzuty skargi w tym zakresie są niezasadne. Nie ma też znaczenia miejsce, na którym w zgłoszeniu wykazano działkę nr 10781 (ostatnie) i sugestia, że numer ten został dopisany, w sytuacji gdy nie zakwestionowano autentyczności tego dokumentu w sposób prawnie skuteczny, a ponadto w ocenie organów, którą Sąd podziela autentyczność ta nie budzi wątpliwości. Stwierdzenie wykonania robót budowlanych zgodnie ze zgłoszeniem skutkować zatem musiała uznaniem postępowania dotyczącego legalności tych robót za bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynika także z faktu rozbiórki nawierzchni asfaltowej zrealizowanej w 2016 r. w ramach zgłoszenia, jaka została dokonana również za stosownym zgłoszeniem do Starosty [...] w dniu 12 grudnia 2018 r. Wobec fizycznej likwidacji spornego utwardzenia drogi, brak było podstaw do procedowania w sprawie prowadzonej w przedmiocie przebudowy drogi, bowiem przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, rozumiany jako roboty budowlane związane z wykonaniem tego utwardzenia, przestał istnieć. Organ nadzoru budowlanego jest bowiem władny do ewentualnego wdrożenia jednego z postępowań naprawczych określonych ustawą Prawo budowlane jedynie w sytuacji, gdy stan niezgodności z przepisami istnieje. Wobec powyższego, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.