II SA/Rz 1376/14

Dnia 11 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 17 października 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego. W skardze sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że przesłanką wniosku o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu i narażenie go na dodatkowe niepotrzebne koszty. Podał, że organ II instancji w treści zaskarżonej decyzji poinformował go, że w sprawie toczącej się przed organem odwoławczym mogłyby zapaść decyzje, które zawierałyby nakazy. Ponadto pismem z dnia 10 września 2014r. skarżący został wezwany przez geodetę do przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej wykonanych robót. Wykonanie zaś pomiarów przez geodetę na działce nr 395/9 łączy się z koniecznością poniesienia przez skarżącego dodatkowych zupełnie niepotrzebnych kosztów, które w przyszłości nie będą zrekompensowane skarżącemu. Postanowieniem z dnia [...] października, nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 30 października 2014r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło pismo z dnia 29 października 2014r., w którym skarżący ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie do wniosków zawartych w skardze z dnia 18 września 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, Lexis Nexis, W-wa 2004, str. 122). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja kasacyjna, wydana w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej "k.p.a." uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie podlega ochronie tymczasowej, bowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji i nie kreuje żadnych uprawnień dla strony. W praktyce oznacza to, że sprawa administracyjna prowadzona jest od początku przez organ I instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela ten pogląd. Argumenty przedstawione przez skarżącego na poparcie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podważają słuszności przytoczonego wyżej stanowiska. Hipotetyczna możliwość nałożenia na skarżącego określonych "nakazów" na podstawie innych decyzji czy też wezwanie do przedłożenia dokumentacji geodezyjnej nie stanowią zaś skutku wykonania zaskarżonej decyzji, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.