II SA/Rz 1378/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr GK-II.7221.39.2025 w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków – skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie (dalej: "PWINGiK", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z 19 sierpnia 2025 r., nr GK-II.7221.39.2025 dotycząca odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a."), art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 219 ze zm. - dalej: "P.g.i.k."). Jak wynika z uzasadnienia i akt sprawy AS (dalej: "Skarżący") zwrócił się 19 grudnia 2024 r. do Starosty [...] (dalej: "Starosta", "Organ I instancji") o wszczęcie postępowania i sprostowanie w ewidencji gruntów i budynków przebiegu położenia działki nr [...] względem działki nr [...]. Wyjaśnił, że pomimo istniejących graniczników z przeprowadzonego rozgraniczenia, geodeta w trakcie wznowienia znaków granicznych wskazał inne granice niż wynikało to z rozgraniczenia w 2004 r. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta decyzją z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie sprostowania przebiegu położenia działki nr [...] względem działki nr [...]. Organ wyjaśnił, że analiza dokumentacji znajdującej się w zasobie geodezyjnym nie wykazała błędnych informacji. Sam wnioskodawca nie przedłożył stosownej dokumentacji geodezyjnej potwierdzającej zasadność wnioskowanych uwag, co skutkowałoby wprowadzeniem wnioskowanych zmian. W odwołaniu Skarżący zwrócił się o uchylenie decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że nie zachodzi podstawa do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu [...] poprzez aktualizację informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie sprostowania przebiegu działki nr [...]. Zarzucił brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, wyjaśnienia dlaczego nie zachodzą przesłanki warunkujące wprowadzenie zmian, brak przeprowadzenia oględzin w celu zweryfikowania zaistniałego stanu rzeczy. Wskazał na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. PWINGiK w Rzeszowie, po uzupełnieniu przez Organ I instancji materiału dowodowego, wskazaną na wstępie decyzją z 19 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ powołując się na unormowania dotyczące aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków wyjaśnił, że postępowanie w tym zakresie jest sformalizowane i opiera się na dokumentach wystawionych w prawidłowej formie, których treść ma jedyny wpływ na zapisy dokonane w przedmiotowej ewidencji. Przepisy te posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji, a nie jej prostowania. Usuwanie błędów i omyłek ewidencji, w ramach jej prowadzenia, nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć. Postępowanie ewidencyjne służy do rejestracji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach, zaś w postępowaniu tym nie można rozstrzygać uprawnienia wnioskodawcy do gruntu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania dokonano analizy m. in. operatu technicznego nr [...] z rozgraniczenia nieruchomości położonej na terenie wsi [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Z ww. operatu wynika, że 9 stycznia 2004 r. została zawarta ugoda graniczna, dotycząca całej granicy pomiędzy działką nr [...]. Punkty załamania granic zostały zamarkowane palikami, z jednoczesną adnotacją geodety w akcie ugody, że po ustaniu zimy zostaną wkopane kamienie graniczne. Jak wynika z protokołu granicznego (str. 33, akt organu I instancji) "granica pomiędzy dz. gr [...] ozn. nr B-A-D-E-F została ustalona na podst. ugody stron" (oznaczona na szkicu granicznym punktami nr 335-334-336-337-338 - str. 40, akt organu I instancji). Strony zgodnie oświadczyły, że ustalone granice uznają za obowiązujące i nie zgłaszają zastrzeżeń do ich przebiegu, potwierdzając powyższe podpisały protokół. Organ wskazał, że zdaniem Skarżącego podczas wznowienia znaków granicznych (w roku 2023) pomiędzy działką nr [...], a działkami [...] "pomimo istniejących graniczników z przeprowadzonego rozgraniczenia obecny na gruncie geodeta w trakcie wznowienia znaków granicznych wskazał inne granice niż wynikało to z rozgraniczenia w 2004". Odnosząc się do powyższego organ wyjaśnił, że analizując zawartość operatu nr [...], z treści sprawozdania wynika, że 4 lipca 2023 r. geodeta uprawniony przystąpił do czynności wznowienia znaków granicznych pochodzących z rozgraniczenia - [...] oraz pochodzących z podziału - P[...]. W terenie odszukano "istniejące graniczniki betonowe w punktach 334 - granicznik przekrzywiony, który wyprostowano, 337 - granicznik zakopany, który podniesiono do terenu oraz 338, nie stwierdzono błędu ich położenia. W punkcie 336 nie odszukano granicznika - granicznik istnieje w odległości 1,25 m od punktu 336 dlatego też wyznaczono i zastabilizowano ten punkt granicznikiem betonowym jako podcentr stosując słoik. Ponieważ odszukane znaki graniczne po pomierzeniu mieściły się w granicach błędu punktu 336 nie wznowiono z pomiaru pierwotnego tylko wyznaczono go metodą GNSS, zastabilizowano i pomierzono." Z ww. czynności został spisany protokół wznowienia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów. Z zawartego w operacie nr [...] wykazu współrzędnych pozyskanych z zasobu (str. 125, akt organu I instancji) wynika, że punkty graniczne nr 334, 337, 338 leżące na przedmiotowej granicy nie podlegały modyfikacji. Natomiast punkt graniczny nr 336 uległ modyfikacji, jednak współrzędne tego punktu pozostały bez zmian. Zmiana dotyczyła jedynie wartości atrybutu STB (rodzaj stabilizacji punktu granicznego) z "3" - znak naziemny zmieniono na "4" - znak naziemny i podziemny. Modyfikacja atrybutu punktu granicznego nr 336 nie zmieniła przebiegu przedmiotowej granicy. Organ wyjaśnił, że do wznowienia znaków granicznych dochodzi, gdy istnieją dokumenty wskazujące na położenie znaków granicznych. Istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie a więc przywrócenie stanu jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem. W przedmiotowej sprawie punkt graniczny nr 336 był uprzednio ustalony, o czym świadczy protokół z rozgraniczenia z 2004 r., w związku z tym wykonawca pracy geodezyjnej, z której sporządzono operat techniczny nr [...], słusznie - w ocenie organu - skorzystał z instytucji wznowienia znaku granicznego. PWINGiK stwierdził, że obecnie przedmiotowa granica biegnie przez punkty graniczne oznaczone nr 1-334, 1-336, 1-337, 1-338 (zarys pomiarowy - akta organu II instancji). Punkt graniczny nr 1-334 pochodzi z operatu nr [...], natomiast pozostałe punkty graniczne nr 1-336,1-337 i 1-338 pochodzą z operatu [...]. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że Starosta w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy zlecił geodecie uprawnionemu [...] pracę geodezyjną polegająca na transformacji (przeliczeniu) współrzędnych punktów granicznych przedmiotowej granicy. Z ww. pracy sporządzono operat, który został przyjęty do pzgik 15 kwietnia 2025 r. pod nr [...]. W ramach tej pracy geodeta wykonał transformację współrzędnych punktów granicznych nr 334, 336, 337, 338 ustalonych podczas prac związanych z rozgraniczeniem działki [...], z układu 1965 do układu 2000. Przeliczone współrzędne porównano ze współrzędnymi punktów granicznych wykorzystanych do wznowienia znaków granicznych i stwierdzono, że spełniają one wymagane dokładności. Przeprowadzona analiza współrzędnych w operacie [...] dowodzi, że do wznowienia znaków granicznych ([...] wykorzystano te same współrzędne punktów granicznych, które zostały ustalone podczas rozgraniczenia działki [...]). PWINGiK wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, że w prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], nie ma błędów w odniesieniu do przebiegu granicy pomiędzy działką [...] wynikających z dostępnych dla organu dokumentów. Przeciwnie ujawniony w tej ewidencji stan - jest zgodny z tymi dokumentami. Skoro zainteresowany, nie przedstawił żadnych nowych dowodów (mogących stanowić podstawę aktualizacji), nie było podstaw uzasadniających żądane "sprostowanie" (aktualizację). Dokumentacja fotograficzna dołączona do wniosku nie stanowi dokumentu mogącego być podstawą aktualizacji ewidencji. Zdaniem organu wnioskodawca nie dążył do zaktualizowania wpisu w ewidencji w oparciu o nowe zdarzenie prawne uzasadniające wprowadzenie zmian, ale do zweryfikowania aktualnych danych ewidencyjnych w oparciu o treść dokumentów stanowiących podstawę zdarzeń zaewidencjonowanych wcześniej. Wnioskujący nie dostarczył stosownej dokumentacji geodezyjnej. Reasumując organ wskazał, że brak jest nowszej chronologicznie dokumentacji wymienionej w § 30 rozporządzenia niż dokumenty, na podstawie których aktualnie ujawnione są dane dotyczące punktów granicznych pomiędzy działkami nr [...] w operacie ewidencyjnym, mającej stanowić podstawę zmiany danych ewidencyjnych. Brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzenia czynności wznowienia znaków granicznych w ramach pracy geodezyjnej [...] nie doszło do żadnych zmian dotyczących przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami. Zmiana atrybutu punktu granicznego nr 336 nie ma wpływu na przebieg granicy pomiędzy działkami [...]. Organ I instancji na podstawie zebranych dokumentów w sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny i wykazał, że pomimo przyjęcia operatu [...] do pzgik przebieg przedmiotowej granicy nie uległ zmianie. Podstawą wykazania przebiegu granic w operacie ewidencyjnym nie mogą być wyniki oględzin, lecz stosowna dokumentacja przyjęta do pzgik. W postępowaniu w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych nie można rozstrzygać sporów odnośnie przebiegu granic. Nie doszło także do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł AS. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego: - art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które to zaniechanie skutkowało błędnymi, wadliwymi i dowolnymi ustaleniami faktycznymi poprzez przyjęcie, że nie zachodzi podstawa do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu [...] poprzez aktualizację informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie sprostowania przebiegu działki nr [...] względem działki nr [...] a tym samym brak jest działania przez organy w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów; - art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia faktów położenia dwóch różnych znaków granicznych obok siebie ([...]); - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji wystarczających dowodów na podstawie których organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki warunkujące wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów obrębu [...] gmina [....], jak też brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i ostateczne uznanie, że rozgraniczenie wykonane w 2004 roku pokrywa się z ustaleniami wynikającymi ze wznowienia znaków granicznych, w sytuacji kiedy w terenie są umieszczone graniczniki wskazujące przebieg granicy, a organ w tym zakresie nie przeprowadził oględzin w celu zweryfikowania zaistniałego stanu rzeczy; - art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes skarżącego; - art. 7, art. 77 i art. 85 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia oględzin miejsca sporu; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ II instancji przy uwzględnieniu okoliczności sprawy powinien co najmniej zastosować art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący zwrócił się o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. Natomiast wobec podniesionych zarzutów zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę PWINGiK w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a."). wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ organ powołał i zastosował prawidłowe przepisy. Postępowanie dotyczy aktualizacji ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 24 ust 2a P.gik.: Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Jedynie dla porządku wyjaśnić należy, że ewidencja gruntów jest publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej, który powinien być utrzymywany w stałej aktualności co do stanu faktycznego i prawnego. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (zob. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 17.05.2007 r., IV SA/Wa 301/07, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). W żadnym wypadku nie można dokonywać zmian własnościowych (m.in. zmiany granic i powierzchni działek) poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów. Z urzędu dokonuje się aktualizacji błędnych wpisów. Wpisy błędne to takie, które obarczone są wadliwością wynikającą z rozbieżności treści dokonanej czynności z dowodem stanowiącym jego podstawę. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "wykrycie błędnych informacji" oznacza błąd oczywisty, tj. taki, który nie wymaga szczegółowego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie przez organ rejestrowy działań restytucyjnych w trybie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d P.g.ik. dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy w ewidencji gruntów i budynków dokonano wpisu wadliwie odzwierciedlającego dane uwidocznione w dokumentach źródłowych stanowiących część operatu ewidencyjnego lub państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Aktualizacja ewidencji gruntów polegająca na usunięciu błędnych informacji sprowadza się więc w swej istocie do ponownego ujawnienia danych ewidencyjnych na podstawie dokumentu źródłowego (archiwalnego) w celu konwalidacji wadliwości poprzednio dokonanego wpisu. W sytuacji natomiast, kiedy podważana jest treść dokumentu (np. aktu notarialnego, decyzji administracyjnej), na podstawie którego dokonano wpisów w operacie ewidencyjnym, niezbędne jest wytworzenie aktualnego i poprawnego w swej treści dokumentu, który będzie podstawą nowego wpisu, korygującego wpis poprzedni, oparty na wadliwym źródle danych ewidencyjnych. W takiej sytuacji podstawą aktualizacji danych ewidencyjnych powinien być nowo wytworzony przez właściwy organ dokument (aktualny i poprawny) stanowiący źródło danych ewidencyjnych. Wynika to z faktu, że ujawnienie zmian w ewidencji nie ma charakteru pierwotnego, co oznacza, iż jej treść nie może stanowić wyjściowego źródła informacji o gruntach i budynkach. Ewidencja ze swej istoty odzwierciedla bowiem treść dokumentów źródłowych, a więc ma charakter wtórny (pochodny). W przeciwieństwie do aktualizacji z urzędu, aktualizacja prowadzona na wniosek może prowadzić do zmiany jej zapisów, które wynikają z nowych zdarzeń, a nie korygowania wpisów na podstawie powtórnej oceny archiwalnych dokumentów. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udokumentowania wnioskowanej zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. W sytuacji zatem, gdy wnioskodawca nie przedłoży wymaganego dokumentu stanowiącego podstawę aktualizacji danych ewidencyjnych, organ rejestrowy winien odmówić jej dokonania. Istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie później wydanych dokumentów urzędowych, przedstawiających w sposób odmienny od istniejącego w ewidencji zapisu stan prawny danego gruntu. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych i polega na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu, przy czym konieczność dokonania zmiany lub tej modyfikacji powinna być udokumentowana. W ocenie Sądu przeprowadzone przez Organ postępowanie nie dowiodło błędów w zapisach ewidencyjnych, które rodziłyby po stronie organu ewidencyjnego obowiązek ich aktualizacji z urzędu, a Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do wprowadzenia nowych zapisów ewidencyjnych, a tylko do tego, co jeszcze raz należy podkreślić może sprowadzać się postępowanie ewidencyjne. W sprawie, wniosek dotyczył aktualizacji ewidencji gruntów w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działką [...]. Skarżący twierdzi, że pomimo rozgraniczenia i zastabiliozowania znaków granicznych w 2004 r., na przestrzeni ostatnich lat bez jego wiedzy dokonano zmian w zapisach ewidencji gruntów, czego efektem jest przesunięcie granic, które prowadzi do zawężenia drogi dojazdowej, której przebieg był bezsporny. Jak wynika z akt w 2004 r. na podstawie ugody ustalono przebieg granic pomiędzy działką nr [...]. Z przebiegu czynności sporządzono protokół, a dokumentacja została przekazana do zasobu geodezyjnego pod nr [...]. Ustalono wówczas punkty graniczne 334-338, którym przyporządkowano współrzędne. Podczas podziału działek nr: [...] wykorzystano punkty graniczne z poprzedniego operatu: 334 i 335 oraz ich współrzędne. Pozostałe punkty graniczne nie były objęte przedmiotowym podziałem. Prace z tych czynności zostały włączone do zasobu geodezyjnego pod nr [...]. Pomimo prawidłowego zawiadomienia o czynnościach ustalenia i przyjęcia granic Skarżący nie stawi się. Kolejne przeprowadzone prace geodezyjne dotyczyły wznowienia znaków granicznych i ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych działki [...]. Do wykonania tych prac wykorzystano dotychczasowe prace geodezyjne i wyznaczone w ramach tych prac punkty graniczne 334-338. Ze sprawozdania technicznego wynika, że odszukano w terenie metodą satelitarną istniejące graniczniki betonowe. Istniejący w punkcie 334 granicznik został wyprostowany, zakopany w punkcie 337 granicznik podniesiono do terenu, w punkcie 338 granicznik prawidłowy. Jedynie w punkcie 336 nie odszukano granicznika, stwierdzono, że ten znajduje się w odległości 1,25 od punktu 336, w związku z czym wyznaczono i zastabilizowano ten punkt ogranicznikiem betonowym jako podcentr stosując słoik. Ponieważ odszukane znaki graniczne po pomierzeniu mieściły się w granicach błędu punktu 336 nie wznowiono z pomiaru pierwotnego tylko wyznaczono metodą GNSS, zastabiliowano i pomierzono. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wbrew stawianym przez Skarżącego zarzutom położenie pierwotnie wyznaczonych znaków graficznych 334-338 nie uległo zmianie. Tak w postępowaniu dotyczącym podziału działek, jak również wznowienia znaków granicznych i podziału wzięto pod uwagę wyznaczone już znaki graniczne. Wyjaśnić przy tym także należy, że działania organu usprawiedliwione były przepisami. Na podstawie art. 39 ust. 1 P.gik.: przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Nie zmienił się przy tym sposób pozyskania danych, informacja dotycząca spełnienia standardów jakościowych. Poprzedni jak i aktualny sposób pozyskania danych został określony jako ustalony (1). Nie zmieniła się również wartość informacji dotycząca spełnienia standardów dokładnościowych przez punkt graniczny (ISD) dotychczasowa i nowa została określona jako "spełnia", a więc ustalona z dokładnością 0,10 m. Zmianie uległ jedynie rodzaj stabilizacji punktu granicznego (STB) dotychczasowy 3- naziemny, nowy 4 – nadziemny i podziemny. Dodatkowo przeprowadzone na zlecenie organu czynności geodezyjne, związane z zainicjowaniem sprawy przez Skarżącego, wprowadzone do zasobu pod nr [...] dowiodły, że wszystkie punkty graniczne ustalone w wyniku czynności geodezyjnych zatwierdzonych operatem [...] i operatem [...] są tożsame. Do powyższych wniosków wyznaczony geodeta doszedł porównując wpisane do zasobu ewidencji współrzędne wszystkich punktów wyznaczone poszczególnymi operatami. Wyjaśniono, że dokonano transformacji współrzędnych punktów granicznych nr 334, 336, 337, 338 ustalonych podczas prac związanych z rozgraniczeniem działki [...] (operat [...]) punktów granicznych ustalonych podczas rozgraniczenia z układu 1965 do układu 2000. Następnie dokonano porównania współrzędnych ustalonych podczas rozgraniczenia ze współrzędnymi punktów granicznych wykorzystanych do wznowienia znaków granicznych i stwierdzono, że spełniają wymagane dokładności. Stwierdzono jednoznacznie, że do wznowienia znaków granicznych wykorzystano te same współrzędne punktów granicznych, które zostały ustalone podczas rozgraniczenia działki [...]. Te wyjaśnienia w sposób logiczny potwierdzają stanowisko Organu co do prawidłowości zapisów ewidencyjnych. Zarówno wyznaczenie znaków granicznych, jak i wznowienie zostało wykonane zgodnie z prawem i ze sztuką geodezyjną, a także wbrew postawionym zarzutom przez uprawnionego do tego geodetę. Pod dokumentacją znajduje się podpis geodety uprawnionego [...] wraz z numerem uprawnień. Jedocześnie Skarżący nie wskazał żadnych innych dokumentów podważających prawidłowość tych zapisów, błędnie wnioskując, że dokonywane na przestrzeni lat czynności geodezyjne doprowadziły do zmiany pierwotnie ustalonego przebiegu granicy działki [...] Całkowicie bezzasadne są zarzuty dotyczące braku kompetencji geodety. Nie jest także prawdą, że Skarżący nie miał wiedzy co do wykonywanych prac geodezyjnych. Jak wynika z akt Skarżący odebrał zawiadomienie o czynnościach wznowienia punktów granicznych i ich stabilizacji 7 czerwca 2023 r. i mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawił się. Końcowo Sąd jedynie zaznacza, że w przypadku istnienia sporu co do przebiegu granicy właściwym trybem jest przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Zwrócić należy przy tym uwagę, że strony zostały pouczone o tym w trakcie postępowania dotyczącego wznowienia znaków granicznych. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.