II SA/Rz 138/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. T. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 138/13 oddalającego skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej adw. T. L. kwotę 221,40 zł. (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 180 zł. i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 41,40 zł. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], zaś postanowieniem referendarza sądowego tegoż Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. – w wyniku rozpoznania złożonego przez nią wniosku - przyznano jej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, wyznaczonego następnie w osobie T. L. przez Okręgową Radę Adwokacką [...] (pismo ORA oznaczone datą 10 czerwca 2013 r.). Opinią prawną wraz z załączonym do niej pismem przewodnim z dnia 26 czerwca 2013 r. wyznaczony adwokat wskazał na brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku WSA w Rzeszowie, informując o przekazaniu tej opinii skarżącej i ORA. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Oświadczył przy tym, że koszty tej pomocy nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zasady te reguluje w/w rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (...), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z nią, stopniem jej skomplikowania i sporządzeniem w/w opinii przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 180 zł. (100 % stawki), podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 41,40 zł. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie a związanych z udzieloną pomocą prawną i sporządzeniem opinii wydatków. Ubocznie należy zwrócić uwagę, że podstawy do przyznania pełnomocnikowi kosztów udzielonej przez niego pomocy prawnej nie mógł stanowić powołany przez niego § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia, jako odnoszący się do stawki minimalnej wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, dotyczącej sporządzenia skargi i udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.