II SA/Rz 138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy z wniosku M. W. w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 grudnia 2015 r. , sygn. akt II SA/Rz 138/14 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej - postanawia – oddalić wniosek. Wnioskiem z dnia 31 stycznia 2016 r. Skarżąca domagała się uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 138/14 uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2013 r., [...]w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości ( decyzja Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r. ), przez zamieszczenie w nim rozstrzygnięcia uchylającego również decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], oraz orzeczenia o zwrocie kosztów. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że powołana przez nią decyzja była również przedmiotem wniesionej przez nią skargi, zaś żądania o zwrocie kosztów nie złożyła ponieważ nie została dopuszczona do głosu. Na rozprawie wyznaczonej celem uzupełnienia wyroku podtrzymała wniosek. Jej zdaniem Sąd orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] maja 2008 r. ustnie, a nie pisemnie, ponadto uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2013 r. o co nie wnosiła. Jej zdaniem decyzja Wójta Gminy z 2008 r. jest nieważna ponieważ podział dotyczył działki będącej własnością Gminy i Wójt nie mógł we własnej sprawie orzekać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odnosząc się do wniosku Skarżącej o uzupełnienie rozstrzygnięcia i uchylenie również decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] zatwierdzającej podział działek 159/9 i 159/13, Sąd stwierdza, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej były decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym, a więc: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. oraz decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2013 r. W decyzjach tych organy zgodnie przyjęły, że Skarżąca nie ma interesu prawnego w występowaniu z wnioskiem o wznowienie postępowania. Przesądzenie o braku interesu prawnego po stronie Skarżącej spowodowało, że organy nie dokonały oceny wpływu stawianych przez Skarżącą zarzutów na ostateczną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r., co w przypadku prawidłowości, należałoby uznać za uzasadnione. Tymczasem Sąd stanowisko to zanegował, zlecając organom w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zweryfikowanie twierdzeń Skarżącej przy uwzględnieniu dokonanej wykładni. W przypadku potwierdzenia interesu prawnego po stronie Skarżącej organy będą obowiązane do analizy decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r. w granicach stawianych w postępowaniu wznowieniowym zarzutów. Na obecnym etapie postępowania kontrola decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r. przez Sąd pod kątem stawianych przez Skarżącą zarzutów nieważności byłaby przedwczesna. Niezależnie zatem od sformułowania skargi i zawartego w niej wniosku o uchylenie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r., stwierdzić należy, że Sąd uchylając decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. i Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2013 r. działał w granicach postępowania wznowieniowego, a jego rozstrzygnięcie w tym zakresie jest zupełne. Za nieuzasadniony należy uznać również wniosek dotyczący uzupełnienia rozstrzygnięcia o zwrot poniesionych przez Skarżącą wydatków w kwocie 502 zł. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a.: wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. Na podstawie art. 210 §1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Z powyższego przepisu wynika, że termin na zgłoszenie wniosku o przyznanie należnych kosztów jest terminem o charakterze materialnym, prekluzyjnym, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do wystąpienia z żądaniem. Zaznaczyć również należy, że strona domagając się zasądzenia poniesionych wydatków, innych niż koszty sądowe powinna je przedstawić i udokumentować. Sąd nie może wysokości tych wydatków domniemywać. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca wniosek o zasądzenie kosztów postępowania złożyła w piśmie procesowym z dnia 7 marca 2014 r. Na ten dzień nie była znana wysokość kosztów postępowania, jakie w sprawie zostaną poniesione. W zawiadomieniu o terminie rozprawy z dnia 26 listopada 2015 r. została pouczona o treści art. 210 § 1 P.p.s.a. Obecna na rozprawie w dniu 28 grudnia 2015 r. bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie wykazała poniesionych przez siebie wydatków, jak również ich nie udokumentowała. Zaznaczyć należy, że Skarżąca zwolniona była od ponoszenia kosztów sądowych, a Sąd, na dzień wyrokowania nie dysponował żadnymi informacjami o poniesieniu przez Skarżącą dodatkowych wydatków. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie Sądu, choć nie zawierało pisemnego orzeczenia o kosztach, de facto jednak o nich rozstrzygało. Sąd nie zasądził kosztów, gdyż na dzień orzekania takich nie stwierdził, a strona w przewidzianym do tego terminie nie wskazała, że poniosła jakiekolwiek wydatki, jak również nie przedstawiła dokumentów, które na to by wskazywały. Powyższego uchybienia nie konwaliduje złożony przez nią wniosek o uzupełnienie wyroku w tym o rozstrzygniecie o kosztach postępowania, w którym wskazała wysokość poniesionych przez siebie wydatków. Przedstawienie wydatków, po wydaniu wyroku, jako spóźnione nie mogło przynieść oczekiwanego rezultatu. Dodatkowo należy również zauważyć, że wymienione przez Skarżącą we wniosku o uzupełnienie wyroku, a następnie sprecyzowane na rozprawie wyznaczonej celem jego rozpoznania, wydatki, a to: 81 zł - dojazdy, 95 zł – opłaty pocztowe, 27 zł – koszty dojazdu adwokata, 300 zł – prywatne porady prawne – nie zostały przez nią udokumentowane. Mając to wszystko na uwadze Sąd stweirdził, że również rozstrzygnięcie o kosztach – tj. brak zasądzenia kosztów na rzecz Skarżącej, na dzień wyrokowania było kompletne. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 157 §3 P.p.s.a.