II SA/Rz 1380/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem dołączonym do skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] reprezentujący Spółkę z o.o. A. adwokat zwrócił się o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazał na bezzasadność nałożenia na Spółkę kary w wysokości 12 tys. zł, której egzekwowanie naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu szkód, jakie podmioty gospodarcze poniosły na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Zapłacenie kary może też w znaczący sposób nadwerężyć kondycję finansową Spółki a nawet narazić na utratę płynności, gdyż za ubiegły rok odnotowała ona ujemny bilans finansowy. Spowoduje także wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec zatrudnionych pracowników i kontrahentów. Jako załączniki przedstawiono rachunek zysków i strat wykazujący na dzień 31 grudnia 2014 r. zysk w wysokości 2936 zł oraz sporządzony na ten sam dzień bilans z wykazem aktywów i pasywów Spółki w kwotach po 8717 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć dla skarżącego z jej wykonania przed rozpoznaniem skargi. W kontekście powyższego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Bez znaczenia dla jego rozpoznania pozostaje argument wskazujący na bezzasadność nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, gdyż jego uwzględnienie wkraczałoby w merytoryczną ocenę decyzji, co na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne (zarzuty te, o ile znajdą potwierdzenie w wyniku rozpoznania skargi, skutkowały będą wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego). To samo dotyczy argumentu wskazującego na potencjalną odpowiedzialność Skarbu Państwa wynikającą z ewentualnego uwzględnienia skargi, gdyż wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się stricte do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie. Za uznaniem ich spełnienia nie przemawiają też twierdzenia o możliwości nadwerężenia – w wyniku zapłaty kary - kondycji finansowej Spółki, utraty płynności, czy wstrzymania płatności wobec pracowników i kontrahentów. Mają one charakter ogólnikowy, a Spółka i jej pełnomocnik, mimo ciążącego na nich obowiązku, w żaden sposób nie wykazali ryzyka wystąpienia tych niekorzystnych następstw. Nie sposób ich wywieść z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat wykazującego na dzień 31 grudnia 2014 r. zysk (a nie stratę) w wysokości 2936 zł, sporządzonego na ten dzień bilansu z wykazem aktywów i pasywów Spółki w kwotach po 8717 zł czy też z samego faktu ciążących na Spółce – chociażby znacznych – zobowiązań finansowych; jak wynika z oświadczenia jej Prezesa z dnia 26 października 2015 r. złożonego dla potrzeb rozpoznania wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w toczących się równolegle w tym samym przedmiocie przed tut. Sądem sprawach II SA/Rz 1474/15 i II SA/Rz 1475/14, zobowiązania Spółki wobec Izb Celnych z tytułu nałożonych kar opiewają na łączna kwotę 194 tys. zł. Ewentualnych trudności finansowych nie potwierdzają również informacje i dokumenty pozyskane w związku ze złożonym przez Spółkę wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, co Sąd wziął pod uwagę z urzędu (postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2015 r. odmawiające skarżącej Spółce przyznania zwolnienia w tym zakresie). Postępowanie w tym przedmiocie, mimo przedłożenia w jego toku sygnalizowanego we wniosku o wstrzymanie rachunku zysków i strat wykazującego na dzień 31 lipca 2015 r. ujemny wynik finansowy w wysokości 33 064 zł, nie wykazało trudnej sytuacji finansowej Spółki, która nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą i osiąga dochody (deklaracje na poczet rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2015 r. jako podstawy opodatkowania wykazały stosunkowo znaczne kwoty 29 462, 33 313 i 44 580 zł). Z wyciągów z rachunku bankowego za okres od 4 sierpnia do 30 listopada 2015 r. wynikało bieżące regulowanie przez Spółkę wszystkich obciążających ją płatności, w tym za usługi telekomunikacyjne, księgowe (615 zł/m-c), za dzierżawę urządzeń (1500 zł/m-c), za obsługę prawną (1200 zł/m-c) i z umowy leasingu (1880 zł/m-c), która – co wymaga zwrócenia uwagi – zawarta została 12 marca 2015 r., a więc w okresie rzekomo niekorzystnym, kiedy Spółka była "na minusie". Co prawda na rachunku bankowym do którego odnosiły się te wyciągi nie stwierdzono w tym czasie nadwyżek finansowych, niemniej nie uznano tego za miarodajne dla oceny jej kondycji finansowej. Wpłaty na ten rachunek (w okresie objętym wyciągami na łączną kwotę 23 330 zł) dokonywane były bowiem systematyczne przez Prezesa zarządu (jedynego wspólnika) stosownie do obciążających Spółkę płatności, przy czym brak innych wpływów nasuwał podejrzenie, że mimo deklaracji Spółka posiadała jeszcze inny rachunek (rachunki), których nie ujawniła. Całokształt opisanych okoliczności czyni więc niemożliwą ocenę rzeczywistej kondycji finansowej Spółki oraz stwierdzenie, że uiszczenie kwoty 12 tys. zł mogłoby wiązać się dla niej z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (dotyczy to również opłacenia pozostałych sygnalizowanych kar, nałożonych na Spółkę w innych sprawach z jej udziałem). Końcowo odniesienia wymaga jeszcze jeden element, wskazany przez Spółkę na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a mianowicie zagrożenie wstrzymania płatności wobec zatrudnionych pracowników. Okazuje się on całkowicie nieprawdziwy, gdyż jak ustalono w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, Spółka nie zatrudnia żadnych pracowników, a jedynie na podstawie umów cywilnoprawnych współpracuje z 8 podmiotami gospodarczymi. W związku z powyższym, wobec niewykazania przez Spółkę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.