II SA/Rz 1383/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą na opisaną w sentencji postanowienia decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął wniosek skarżącej "A" sp. z o.o. z/s w [...] (dalej "Spółka") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując, że wykonanie decyzji może skutkować wyrządzeniem Spółce znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki, skarżąca wyjaśniła, że nałożenie kary pieniężnej w oparciu o przepisy których skuteczność została zakwestionowana przez Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy jest całkowicie nieuzasadnione na tym etapie postępowania. Podniosła, że egzekwowanie kar pieniężnych przy obecnej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą wobec podmiotów gospodarczych poniesioną na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Zapłata kary może w znaczny sposób nadwerężyć kondycję finansową, a nawet narazić Spółkę na utratę płynności finansowej tym bardziej, że Spółka odnotowała w ubiegłym roku ujemny bilans finansowy. Powyższe wątpliwości spowodują wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec zatrudnionych pracowników i kontrahentów Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być zatem należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza akt sprawy, w tym uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie wskazują, aby Spółka uprawdopodobniła niebezpieczeństwo wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności Spółka nie wykazała, jakoby zapłata nałożonej zaskarżoną decyzją kary mogła naruszyć jej płynność finansową i grozić niewypłacalnością. Argument ten jest niewystarczający i sam w sobie nie przemawia za uwzględnieniem wniosku tym bardziej, że na podstawie przedłożonych do akt dokumentów: rachunku zysków i strat oraz bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r. Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy w chwili obecnej skarżąca dysponuje środkami niezbędnymi do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Do oceny czy zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskodawcy ochrony tymczasowej konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki, których skarżąca jednak nie przedłożyła. Pozostałe argumenty podniesione przez Spółkę w uzasadnieniu wniosku, nie należą do zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wykazywana przez skarżącą ewentualna szkoda na jaką narażony jest Skarbu Państwa w razie konieczności zwrotu uiszczonych kar pieniężnych to konsekwencje wykonania decyzji, których nie ponosi skarżąca, zaś badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może dokonywać się na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie jej wykonania, bowiem nie ma wpływu na ocenę jego zasadności. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.