II SA/Rz 1384/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, dalej "PWIS", utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], dalej "PPIS", z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu u K.R. choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego - postać mieszana naczyniowo – nerwowa i kostno – stawowa, wymienionej w poz. 22/3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych W skardze na opisaną w sentencji decyzję z dnia [...] października 2017 r. A sp. z o.o. z/s w [...], dalej "Spółka", wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wykonanie decyzji, w ocenie skarżącego, spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżona decyzja wydana przy istotnych brakach w postępowaniu jest bowiem podstawą do dalszych "uprawnień i obowiązków stron". Może być podstawą do wszczęcia dalszych postępowań w drodze administracyjnej bądź cywilnej. Stwierdzając uchybienie w procesie wydania zaskarżonej decyzji może dojść do sytuacji, że błędna decyzja zapoczątkuje kolejne postępowania, których wynik zależy od treści zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie odnosząc się do wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Wykonanie aktu administracyjnego może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W konsekwencji uznać należy, że wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Zaskarżona decyzja dotyczy stwierdzenia choroby zawodowej u K.R. Orzeczenie to nie nakłada zatem na wymienioną osobę, a tym bardziej na skarżącego obowiązków. Ocena stanu zdrowia nie jest bowiem aktem możliwym do wykonania, a jedynie potwierdza istniejący stan rzeczy. W tym więc znaczeniu orzeczenie to nie może być wykonywane przez podejmowanie określonych czynności, a w konsekwencji nie może nastąpić wstrzymanie jego wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1749/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można sprowadzać trudnych do odwrócenia skutków czy znacznej szkody, której mowa w przytoczonej wyżej regulacji jedynie do potencjalnej możliwości uruchomienia postępowań toczących się na podstawie zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Zatem argument o wydaniu decyzji przy istotnych, w ocenie skarżącego, brakach postępowania dowodowego nie mógł odnieść zamierzonego przez Spółkę skutku. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.