II SA/Rz 1384/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w M., dalej "Spółka lub PZL", jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R., zwany dalej "PPWIS", z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, którą wydano w następującym stanie sprawy. W dniu [...] czerwca 2016 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w M. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia u K.R. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. W następstwie skierowania go na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R., zwanego dalej "WOMP w R.", ww. jednostka orzecznicza w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], stwierdziła u badanego brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego. Odmienne stanowisko zajęła jednostka orzecznicza II stopnia - Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Ł., zwanego dalej "IMP w Ł.", który w orzeczeniu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], stwierdził u badanego chorobę zawodową będącą przedmiotem postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, zwany dalej "PPIS", orzekł o stwierdzeniu u K.R. choroby zawodowej typu zespół wibracyjny postać mieszana: naczyniowo - nerwowa i kostno - stawowa wymienionej w poz. 2 pkt 3 wykazu chorób zawodowych, określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, dalej "Rozporządzenie"). Organ I instancji w toku oceny narażenia zawodowego ustalił, że K.R. zatrudniony był jako monter płatowców: w okresie od [...] października 1979 r. do [...] kwietnia 1999 r. w A sp. z o.o. w upadłości, gdzie wykonywał takie czynności, jak wiercenie wiertarkami pneumatycznymi, nitowanie młotkami pneumatycznymi oraz w okresie od [...] maja 1999 r. do [...] lipca 2015 r. w Spółce (w związku ze zmianą pracodawcy związaną z upadłością), gdzie wykonywał analogiczne czynności, a ponadto frezowanie frezarkami pneumatycznymi z frezem rotacyjnym, praca młotkami udarowymi i nitownicami pneumatycznymi. Organ dysponując pomiarami stopnia narażenia na czynniki szkodliwe u poszczególnych pracodawców i mając na uwadze rodzaj wykonywanych w toku pracy czynności ustalił, że K.R. przez cały okres zatrudnienia wykonywał pracę w warunkach narażenia na drgania o działaniu miejscowym. Mając na uwadze długoletnie narażenie zawodowe oraz treść orzeczenia jednostki orzeczniczej oraz wyniki aktualnie przeprowadzonych badań organ stwierdził u wyżej wymienionego chorobę zawodową objętą zgłoszeniem. Od powyższej decyzji odwołała się Spółka zarzucając organowi nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym nieuprawnione uznanie, że problemy zdrowotne zainteresowanego są wyłącznie następstwem choroby zawodowej i nie są związane z fizjologicznym procesem starzenia się układu ruchu, w sytuacji gdy badany cierpi na liczne schodzenia niezwiązane z narażeniem zawodowym, a także niepoparte dowodami ustalenie, że K.R. pracował w warunkach narażenia na czynniki szkodliwe w latach 2000 - 2009 mimo braku wyników pomiarów. Po rozpoznaniu odwołania PPWIS decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia [...] czerwca 2017 r. W podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") oraz § 8 ust. 1 Rozporządzenia. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego i uzyskaniu stanowiska IMP w Ł. z dnia [...] września 2017 r., w którym Instytut podtrzymał swoje stanowisko co do rozpoznania choroby zawodowej Organ odwoławczy w całości za zasadną uznał argumentację Organu I instancji wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że K.R. pracował w narażeniu na drgania mechaniczne miejscowe, które są czynnikiem sprawczym choroby z poz. 22 wykazu chorób zawodowych, do 2015 r. Z). Mimo braku pomiarów środowiskowych wibracji w latach 2000- 2009 można przypuszczać, że pracował w narażeniu na drgania miejscowe, ponieważ wykonywał pracę na tym samym stanowisku, tymi samymi narzędziami, a nawet większym rodzajem sprzętu pneumatycznego, który wytwarzał drgania przenoszące się na kończyny górne. Ponieważ brak obowiązku pracodawcy co do wykonywania pomiarów środowiska pracy nie może rzutować na niekorzyść pracownika, przyjęto, że pracownik podczas wieloletniej pracy pracował w narażeniu na drgania mechaniczne, okresowo przekraczające najwyższe dopuszczalne natężenia. W związku z powyższym, PPWIS na podstawie opinii biegłych oraz oceny narażenia zawodowego stwierdził, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji pozytywnej: narażenie na czynnik chorobotwórczy w środowisku pracy strony, wystąpienie schorzenia medycznego odpowiadającego wykazowi chorób zawodowych i związku przyczynowo skutkowego między narażeniem zawodowym a chorobą, co uzasadniało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zaskarżając decyzję PPWIS z dnia [...] października 2017 r. w całości, zarzuciła jej: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77§ 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego i wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia dowolnych i nieuprawnionych ustaleń w zakresie uznania, że wieloletnie problemy zdrowotne K.R. są tylko i wyłącznie wynikiem rzekomej choroby zawodowej, a nie są związane z fizjologicznym procesem starzenia się układu ruchu i przebytymi chorobami; - stwierdzenie, że u K.R. pierwsze dolegliwości pod postacią drętwienia i bólu całych kończyn górnych wystąpiły po raz pierwszy ok 10 lat temu, a zgłosił się z tymi objawami do Poradni Reumatologicznej ok 2 lat temu podczas gdy okoliczności te nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym; - brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego - dokumentacji lekarskiej K.R. świadczącej o tym, że zainteresowany cierpi z powodu szeregu schorzeń ogólnoustrojowych nie związanych bezpośrednio z narażeniem zawodowym środowiska pracy: choroby niedokrwiennej serca z przebytym zawałem mięśnia sercowego leczonym angioplastyką z założeniem stentu, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zaburzenia gospodarki tłuszczowej oraz nikotynizmu co mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania mogło mieć wpływ na stan zdrowia zainteresowanego; - pominięcie przez organy obu instancji materiału dowodowego - zaświadczeń lekarskich w których stwierdzano, że K.R. jest zdolny do pracy na stanowisku pracy monter płatowców; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a.: - poprzez przyjęcie, że orzeczenie lekarskie wydane przez IMP w Ł. jest przekonujące i spójne w swojej treści, uzasadnieniu z pozostałym zebranym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie - w szczególności z orzeczeniem lekarskim wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R., dokumentacją medyczną K.R., podczas gdy orzeczenie lekarskie i jego uzasadnienie jest lakoniczne, nie wykazuje wprost związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy narażeniem na czynniki szkodliwe a objawami chorobowymi u K.R. oraz w sposób klarowny nie określa czy schorzenia współistniejące miały wpływ, bądź też nie miały wpływu na wyniki badań i określenie, że zainteresowany ma objawy choroby zawodowej; 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a.: - poprzez nieuzasadnione przyjęcie domniemania faktycznego, że K.R. był narażony na działanie czynników szkodliwych podczas wykonywania swojej pracy w Spółce w latach 2000 - 2009 pomimo braku materiału, dowodowego dla tego okresu - wyników pomiarów dla lat 2000 -2009; 4. art. 8 w zw. z art 107 § 3 k.p.a.: - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, braki w uzasadnieniu uniemożliwiające prawidłową kontrolę decyzji, w szczególności: zawarcie w uzasadnieniu zbyt ogólnych twierdzeń, brak określenia okoliczności, dowodów którym Organ II instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak dokładnego opisu okoliczności, które Organ uznał za udowodnione; 5. art. 7 w zw. z art. 106 k.p.a.: - poprzez wydanie decyzji ostatecznej pomimo braku zajęcia stanowiska przez organ WOMP w R. odnośnie zgłoszonych wątpliwości w zakresie przedmiotowej sprawy oraz niezastosowanie procedury przewidzianej w art. 36-38 k.p.a. przez Organ II instancji w stosunku do bezczynności organu - WOMP w R.; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. § 8 ust 1 i 2 Rozporządzenia poprzez wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, która nie została poparta odpowiednim materiałem dowodowym, 2. art. 2351 Kodeksu pracy poprzez błędne uznanie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane do stwierdzenia choroby zawodowej tj. stwierdzenie w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, brak wykazania związku przyczynowo - skutkowego. W oparciu o sformułowane zarzuty Spółka zażądała uchylenia decyzji obu instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem swej skargi PZL uczyniły decyzję organu odwoławczego - PPWIS - o utrzymaniu w mocy decyzji PPIS o stwierdzeniu u K.R. choroby zawodowej : zespół wibracyjny postać mieszana naczyniowo - nerwowa i kostno - stawowa wymieniona w poz. 22/3 wykazu chorób zawodowych. Ze względu na ustalony przedmiot skargi PZL, dla ustalenia materialnoprawnego tła rozstrzygnięcia PPWIS należy wyjaśnić, że władcze stwierdzenie choroby zawodowej bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje mocą decyzji wydawanej przez organy inspekcji sanitarnej. Ustawodawca poprzez treść art. 2351 K.p. za chorobę zawodową uznaje chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (podkr. Sądu), że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W myśl § 4 ust. 1 Rozporządzenia, postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej wszczyna z urzędu właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, po uzyskaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić nie tylko w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym ale także po zakończeniu pracy w takim narażeniu. Z art. 2352 K.p. wynika, iż stwierdzenie choroby zawodowej może nastąpić wyłącznie w przypadku wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Obowiązujące regulacje obligują organy inspekcji sanitarnej, aby wydając orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej wykazały jednocześnie trzy pozytywne przesłanki. Po pierwsze, rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych. Choroba nie wymieniona w tym wykazie nie jest chorobą zawodową. Po drugie, choroba ta powinna zostać stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową. I po trzecie, wyniki oceny warunków pracy mają pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została narażeniem zawodowym. W konsekwencji, brak jednego z tych elementów będzie oznaczał konieczność wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z uwagi na powyżej wskazane przesłanki definicyjne, przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w każdej sprawie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej zachodzi konieczność zbadania warunków wykonywania pracy przez osobę, u której podejrzewa się chorobę zawodową, przez cały okres jej zatrudnienia pod kątem ustalenia, czy i w których zakładach pracy występował tzw. czynnik narażenia zawodowego - czy to związany ze sposobem wykonywania pracy, czy też określony czynnik szkodliwy dla zdrowia występujący w środowisku pracy. Istotą sprawy w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, że określone schorzenie kwalifikowane jako choroba zawodowa ma swoje źródło w środowisku pracy. Jednocześnie, nie należy od organu każdorazowo wymagać bezspornego wykazania związku między warunkami pracy w warunkach narażenia a stwierdzoną dolegliwością (zob. wyrok NSA z 21 listopad 2017 r., sygn. II OSK 120/17, LEX). W razie ustalenia przez właściwego lekarza, że rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie, a pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, które w świetle dostępnej wiedzy medycznej mogą tę chorobę wywoływać, tak lekarz, jak i organy inspekcji sanitarnej obowiązane są uznać takie schorzenie za chorobę zawodową. Domniemanie to upada, tylko wtedy, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie lub z wysokim prawdopodobieństwem wykluczyć taki związek przyczynowo - skutkowy, to znaczy wskazać inną niż zawodowa etiologię choroby (tak WSA w Gliwicach w wyroku z 15 listopada 2017 r., sygn. IV SA/GI 444/17, LEX). W niniejszej sprawie zebrany przez organy obu instancji materiał dowodowy pozwalał z przekonaniem stwierdzić zaistnienie omówionych powyżej przesłanek pozwalających na stwierdzenie w drodze decyzji administracyjnej choroby zawodowej tj. zespołu wibracyjnego postać mieszana naczyniowo - nerwowa i kostno - stawowa wymieniona w poz. 22/3 wykazu chorób zawodowych. Skarżąca strona - PZL - niezasadnie zarzuca Organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalania istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w postaci przepisów art. 7, 77, 80, 81, 84 K.p.a. Otóż z karty narażenia zawodowego sporządzonej przez PPIS wynika, że K.R. od 18 października 1979 r. do 31 lipca 2015 r. zajmował w pełnym wymiarze stanowisko montera płatowców. Wykonywanie pracy na tym stanowisku wiązało się z narażeniem zawodowym w postaci czynnika : drgania o charakterze miejscowym. Występowanie tych drgań potwierdzają wyniki przeprowadzonych badań na stanowisku pracy montera płatowców. Na w/w stanowisku pracy K.R. zajmował się montażem kadłuba samolotu, co polegało na wierceniu wiertarkami pneumatycznymi, nitowaniu młotkami pneumatycznymi, trzymaniu podtrzymką podczas nitowania. Te typowe dla stanowiska montera czynności były wykonywane od 3 godzin do 6 godzin na zmianę w zależności od produkcji. Jednostka orzecznicza drugiego stopnia - Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera - w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], biorąc pod uwagę analizę narażenia zawodowego oraz całość dokumentacji medycznej, w tym wyniki przeprowadzonych badań, stwierdza u K.R. chorobę zawodową pod postacią zespołu wibracyjnego postać mieszana : naczyniowo - nerwowa i kostno - stawowa pochodzenia zawodowego. To orzeczenie lekarza orzecznika wiązało orzekające w sprawie organy, zarówno co do stwierdzonej choroby jak również związku przyczynowo - skutkowego z narażeniem zawodowym. Bez pozytywnej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z taką opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Opisane orzeczenie zostało wydane w wyniku złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia i z tej przyczyny miało ono walor rozstrzygający. Jednostki orzecznicze drugiego stopnia przeprowadzają quasi instancyjną kontrolę prawidłowości orzeczenia lekarskiego sporządzonego przez jednostki pierwszego stopnia. Nie można uznać twierdzeń skarżącego PZL, który podważa fachowość i wiarygodność korzystnej dla pracownika opinii, bowiem została ona sporządzona w sposób zrozumiały, logiczny, odwołuje się do przeprowadzonych badań lekarskich, rodzaju i środowiska pracy oraz oceny narażenia zawodowego. Ponadto, Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w piśmie z dnia [...] września 2017 r., wyjaśnia wątpliwości powstałe na tle niezgodności jego opinii oraz orzeczenia WOMP w R. Jednostka orzecznicza słusznie zwraca uwagę na fakt, iż brak dokumentacji z okresu wykonywania pracy (w tym kwestia poruszonych przez stronę skarżącą zaświadczeń lekarskich), absolutnie nie wyklucza rozpoznania choroby zawodowej u pracownika, albowiem od zakończenia zatrudnienia do chwili skierowania na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej nie upłynął czas 3 lat wskazany w Rozporządzeniu, tj. czas pozwalający na rozpoznanie i stwierdzenie zespołu wibracyjnego postaci mieszanej (art. 2352 K.p.). Skarżący winien uwzględnić specyfikę chorób zawodowych, które mogą rozwinąć się u pracownika także po zakończeniu zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego. Z tej przyczyny poruszona w skardze sprawa pominięcia przez Organy zaświadczeń lekarskich, nie miała żadnego znaczenia dla prawidłowo ustalonego wyniku sprawy. Instytut odniósł się także do kwestii etiologii choroby, stwierdzając jednoznacznie że współistniejące schorzenia u pracownika zostały przy formułowaniu opinii uwzględnione. Pomimo tego, specjalistyczne badania wraz z oceną narażenia zawodowego pozwoliły stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że zespół wibracyjny został spowodowany działaniem drgań mechanicznych, na które badany był narażony w czasie swego zatrudniania. Dodać należy, iż określona w definicji choroby zawodowej przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia (tak słusznie WSA w Gliwicach w wyroku z 30 stycznia 2018 r., sygn. IV SA/GI 848/17, LEX). Tak sporządzona opinia jednostki orzeczniczej wraz z udzielonymi wyjaśnieniami jako czytelna i zrozumiała, spójna z resztą zebranego materiału dowodowego w postaci karty narażenia zawodowego, zdecydowanie spełniała warunki stawiane opinii biegłego, a przez co w pełni legitymowała Organ do wydania skontrolowanych przez WSA decyzji administracyjnych. Skarżąca Strona stara się zarzucić Organom orzekającym w sprawie nieuprawnione dokonanie analogii, poprzez przyjęcie istnienia narażania zawodowego za okres kiedy pracodawca nie dokonywał pomiarów narażenia zawodowego na wibracje, tj. 2000 - 2009 r. Twierdzenia PZL są jednak niezasadne w kontekście ustalonego przez Organ w sposób pełny stanu faktycznego, bowiem K.R. w spornym okresie wykonywał te same czynności, co na stanowiskach z których pochodzą istotne dla sprawy badania narażenia zawodowego. Rodzaj i sposób wykonywanej pracy oraz znajdujące się w aktach administracyjnych wyniki pomiarów narażenia, nie pozostawiają choćby cienia wątpliwości, co do istnienia ryzyka narażenia zawodowego w postaci drgań miejscowych przenoszonych na kończyny górne w trakcie pracy z narzędziami wywołującymi drgania. Organ w tej sytuacji powinien (tak jak to uczynił), przyjąć za posiadanymi wynikami badań, że K.R. był narażony na te same zawodowe czynniki szkodliwe, jakie występowały w pozostałych analizowanych pod kątem ryzyka zawodowego okresach pracy. Ponieważ w kolejnych okresach zatrudnienia występowało to samo środowisko pracy, charakterystyczne dla zajęć montera płatowców, to nie sposób było uznać że przez ten czas strona nie pracowała w warunkach analogicznego narażenia na drgania miejscowe, czyli czynniki typowe dla stwierdzonej przez Organy choroby zawodowej. Przyjmując za słuszną argumentację skarżącej Spółki, nie można byłoby stwierdzać u pracowników chorób zawodowych tylko z tej przyczyny, że zakład pracy nie zlecał przeprowadzenia ocen narażenia zawodowego np. na drgania miejscowe. Taki sposób wykładni powołanych regulacji prawnych jako oczywiście sprzeczny ze słusznym interesem pracownika, nie mógł zostać zaakceptowany zarówno przez orzekające Organy jak również Sąd. Reasumując, WSA rozpoznając skargę PZL nie dostrzegł w działaniach Organów obu instancji takich naruszeń prawa, o jakich mowa w jej treści, a które wpływałyby na ocenę legalności tych działań. WSA nie będąc związany granicami skargi, także nie dopatrzył się w kontrolowanej decyzji takich wad, które mogłyby zadecydować o wykorzystaniu kompetencji kasacyjnych - art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. Z przedstawionych powodów skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.