II SA/Rz 1385/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2023 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 sierpnia 2022 r., nr 1801-IOA.4246.26.2022 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Przedmiotem skargi M. W. (dalej: strona/skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 30 sierpnia 2022 r. nr 1801-IOA.4246.26.2022, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z 10 czerwca 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.122.2022 w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 300.000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gier. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 8 sierpnia 2017 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w [....] przeprowadzili kontrolę w lokalu (salonie gier) mieszczącym się przy ul. [...] w[....], podczas której ujawniono trzy urządzenia do gier o nazwie [...] bez numeru, [...] bez numeru oraz [...] bez numeru, które były uruchomione i gotowe do gry. W związku z podejrzeniem, że ujawnione urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej: u.g.h.) oraz że mogą być na nich urządzane gry hazardowe bez wymaganej koncesji, dokonano oględzin ujawnionych urządzeń oraz przeprowadzono eksperymenty kontrolne polegające na odtworzeniu możliwości gry na tych urządzeniach. Na podstawie eksperymentów gry (szczegółowo opisanych w protokole z czynności kontrolnych oględzin i eksperymentu gry na urządzeniu do gier hazardowych z 10 sierpnia 2017 r. nr 401000-CKR.5046.23.2017), przeprowadzonych na urządzeniach o nazwie [...] bez numeru, [...] bez numeru oraz [...] bez numeru, funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej stwierdzili, że powyższe urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawyo grach hazardowych. Ustalono zaś, że lokal mieszczący się przy ul. [...] w [...] nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry. W trakcie postępowania karnego skarbowego wszczętego przez Podkarpacki Urząd Celno-Skarbowy w/w urządzenia do gier poddane zostały badaniu przez biegłego z Działu Laboratorium Celno-Skarbowe [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Sporządzone przez biegłego opinie - sprawozdania z badań urządzeń o nazwie [...] bez numeru (z dnia 11 września 2019 r.), [...] bez numeru (z dnia 20 września 2020 r.) oraz [...] bez numeru (z dnia 20 września 2020 r.) potwierdziły, że badane urządzenia są automatami do gier w rozumieniu w/w ustawy. Przesłuchano także w charakterze świadków m.in. właścicielkę lokalu oraz zatrudnione tam osoby. Postanowieniem z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w Przemyślu wszczął śledztwo w sprawie udziału od kwietnia 2017 r. do 12 listopada 2019 r. w [....] i innych ustalonych miastach województwa [...] w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu urządzanie i prowadzenie gier na automatach wbrew przepisom u.g.h. w lokalach, wynajętych przez "G" Spółka z o.o. z siedzibą w K. oraz urządzania i prowadzenia gier na automatach wbrew przepisom u.g.h. w lokalach wynajętych przez "G" Spółka z o.o. z siedzibą w K., czyniąc z popełnienia przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu i działając w zorganizowanej grupie przestępczej. W dniu 20 stycznia 2021 r. w ramach tego postępowania karnego przedstawiono stronie m.in. zarzuty popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Na podstawie materiałów pozyskanych z czynności kontrolnych oraz materiałów pozyskanych z postepowania karnego Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wszczął wobec strony postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., za urządzanie gier hazardowych bez koncesji. Według organu I instancji zebrane dowody potwierdzają aktywne uczestnictwo i istotną rolę strony w procesie urządzania gier hazardowych w co najmniej pięciu różnych lokalach na terenie województwa podkarpackiego, w tym w lokalu przy ul. [...] w [....]. Z ustaleń organu wynikało, że strona: - w kontaktach z obsługą lokalu posługiwała się imieniem (pseudonimem) Kamil, - organizowała media w lokalu i posiadała dostęp do monitoringu, - pozyskiwała pracowników do lokali i prowadziła rekrutację, - wskazywała pracownikom lokalu, jak mają się zachowywać podczas kontroli i co mają mówić funkcjonariuszom celno-skarbowym, - serwisowała i rozliczała automaty, - miała wiedzą o zyskach, jakie generują automaty, - robiła zdjęcia liczników automatów, - w lokalu była zorganizowana ochrona fizyczna i osobie tej osobiście wypłacała wynagrodzenie w zależności od ilości interwencji, - przygotowywała i wypłacała wynagrodzenie obsłudze lokalu na podstawie ilości godzin, wypracowanych przez pracowników, - pracownicy kontaktowali się z nią za pomocą służbowych telefonów komórkowych, które sama zakupił ai przekazała im do użytkowania, - po każdej zmianie wyznaczone osoby wyciągały pieniądze z automatów, robiły zdjęcia liczników i przesyłały jej za pomocą telefonów służbowych wiadomość, po czym treść korespondencji ulegała automatycznemu usuwaniu, - odbierała pieniądze od obsługi lokalu wyjęte z poszczególnych automatów, - dostarczała artykuły spożywcze do lokalu, - wynajęła magazyn w miejscowości [....], gdzie składowała korpusy i części automatów, które wyszukiwała w Internecie, kupowała i składała w kompletną całość, a następnie transportowała gotowe automaty do poszczególnych lokali, - osobiście i z wykorzystaniem zatrudnionych przez siebie pracowników, zajmowała się dostawą automatów do lokali, - obsługa lokalu informowała ją o zatrzymaniu automatów, po czym niezwłocznie organizowała dostawę nowych urządzeń, wyznaczając pracownika, który miał być obecny przy dostawie automatów w lokalu, - podłączała automaty w lokalu do zasilania, - do transportu automatów wykorzystywała wynajmowane przez siebie samochody dostawcze. W następstwie takich ustaleń organ I instancji decyzją z dnia 10 czerwca 2022 r. nr 408000-408000-COP.4246.122.2022 nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 300.000 zł (po 100.000 zł za każdy automat), z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji. W odwołaniu od tej decyzji strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie zgodził się z przypisaniem jej statusu urządzającego gry hazardowe, zarzuciła braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego, w tym co do opisu urządzeń do gier hazardowych i konkretnych czynności jakie miałaby wykonywać, brak samodzielnych ustaleń organu administracji, w tym nie przesłuchanie strony, a oparcie się na postępowaniu karnym, które nie zostało jeszcze zakończone. Decyzją opisaną na wstępie z 30 sierpnia 2022 r. DIAS - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzję wydano przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.). Kontrola w lokalu, kiedy stwierdzono przedmiotowe urządzenia, miała miejsce 8 sierpnia 2017 r., a na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19), termin przedawnienia uległ przedłużeniu. Termin ten z 8 sierpnia 2022 r. wydłużył się do 18 października 2022 r. Decyzja została zatem wydana przed upływem tego terminu. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko, że zatrzymane urządzenia spełniały kryteria uznania ich za automaty do gier hazardowych. Wskazują na to jego zdania sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Laboratorium Celne z 11 września 2019 r. i 20 września 2019 r. Z powyższych opinii wynika, że rozgrywane na automatach o nazwie: HOT SPOT PLATIN bez numeru, BLACK HORSE bez numeru oraz HOT SPOT bez numeru gry o wygrane pieniężne i rzeczowe mają charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości, a otrzymane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego, a tym samym gry prowadzone na badanych automatach zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h. Gry organizowane były w celach komercyjnych, co znajduje oparcie w zebranym w trakcie postępowania materiale dowodowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor IAS wyjaśnił, że organ I instancji w swojej decyzji w sposób wyraźny i niebudzący wątpliwości określił automaty, na których strona niezgodnie z prawem urządzała gry, wskazując dodatkowo datę i miejsce ujawnienia urządzania gier hazardowych na tych urządzeniach. Organ zaznaczył, że tylko legalnie eksploatowane w ośrodkach gier automaty posiadają poświadczenie rejestracji, w oparciu o które są one identyfikowane. Natomiast nielegalnie eksploatowane automaty mają dowolne oznaczenia literowe i numeryczne lub w ogóle nie są oznaczone, stąd oznaczenia te są bez znaczenia dla ich identyfikacji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe uznanie strony za urządzającego gry hazardowe, w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych i w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego wykładni pojęcia "urządzającego gry", zawartego w art. 89 ust. 1 u.g.h. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie decyzję DIAS z 30 sierpnia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 68 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, wynikające z zastosowania błędnej wykładni art. 91 u.g.h., a w konsekwencji pominięcie regulacji zawartej w art. 189g § 1 k.p.a. i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej pomimo upływu pięcioletniego terminu przedawnienia, 2) art. 89, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia podmiotu "urządzającego gry", jak również brak podstaw faktycznych oraz prawnych do ich zastosowania, 3) art. 122 w zw. z art. 187 O.p. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, organy administracji skarbowej nie ustaliły czy Skarżący wykonywał czynności, które pozwalałyby go uznać za podmiot urządzający gry hazardowe, 4) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że spełnione zostały warunki do wydania przedmiotowej decyzji, 5) art. 9 k.p.a. przez nienależyte informowanie strony przez organ prowadzący postępowanie, co do okoliczności faktycznych i prawnych, 6) art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie możliwości czynnego udziału poprzez bezpośrednie przesłuchanie, 7) art. 75 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodów wskazanych w odwołaniu tj. z przesłuchania przedstawicieli spółki "G" sp. z o.o. oraz przesłuchania w charakterze strony Skarżącego, jak również innych ustalonych osób związanych z lokalem przy ul. [...] w [...], co tym samym doprowadziło do nie ustalenia pełnego stanu faktycznego w sprawie. W ocenie skarżącego, organ oparł się jedynie na materiałach z postępowania karnego, a sam nie prowadził postępowania dowodowego i bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, uznając przesłuchanie przedstawicieli spółki "G" za pozbawione znaczenia, podczas gdy to właśnie ta spółka prowadzi działalność polegającą na wynajmowaniu lokali w celach urządzania gier hazardowych bez koncesji. Organ powinien też przesłuchać skarżącego, bo nie został wyjaśniony stosunek łączący go ze spółką "G", a organ oparł się na postępowaniu karnym, w którym nie stwierdzono, aby skarżący kierował zorganizowaną grupą przestępcza, nie zostało też wydane żadne orzeczenie, potwierdzające jego winę. Bezpodstawne jest więc związanie organu podatkowego ustaleniami powziętymi w niezakończonym postępowaniu karnym. W odniesieniu do przypisania skarżącemu roli urządzającego gry podniósł on, że nie zamawiał automatów i nie był odpowiedzialny za ich zakup, nie tworzył zasad gry, ani nie określał wygranych, a dokonywał jedynie czynności w imieniu spółki "G", a nie swoim własnym. Skarżący zarzucił też, że został pozbawiony prawa do obrony, bo nie został poinformowany o toczącym się postępowaniu w I instancji. Podniósł, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, a decyzja została doręczona już po upływie terminu przedawnienia. Za błędne uznał powoływanie się w tym zakresie na "przepisy covidowe", które ustanowiono 3 lata po przeprowadzeniu kontroli. Poza tym nie został ustalony początkowy bieg terminu przedawnienia, którym nie jest dzień przeprowadzenia kontroli. Termin ten powinien być liczony od dnia naruszenia prawa czyli nieodprowadzenia należności publicznoprawnych lub wystąpienia związanych z tym skutków przez podmiot zobowiązany. Termin taki nie został przez organy ustalony. Za zobowiązanego powinna być natomiast uznana spółka "G", a nie skarżący. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bo przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem prawa, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie [...] gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3). Urządzanie gier na automatach było dozwolone wyłącznie w kasynach gier (art. 14 ust. 1) i wymagało uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1). Automaty do gier mogły być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1). Urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegało karze pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a). Dla przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne było ustalenie, czy gry prowadzone na stwierdzonych urządzeniach (automatach) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., a podmiot, na którego nałożono karę, był "urządzającym gry". W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że stwierdzone w kontrolowanym lokalu, który nie był kasynem gry, ani zarejestrowanym salonem gier, i zatrzymane urządzenia, stanowiły automaty do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Były to urządzenie elektromechaniczne (mechaniczne, elektroniczne). Gry, które były możliwe do rozegrania na nich, były grami hazardowymi. Pozwalały na uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych (punktowych). Wygrane pieniężne były wypłacane, wygrane punktowe pozwalały przedłużyć grę. Gry miały charakter losowy, zawierały element losowości. Gracz nie miał wpływu na jej wynik. Wygrana nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności) gracza. Urządzenie służyło do celów komercyjnych, a warunkiem uruchomienia automatów było zakredytowanie go przez grającego gotówką. Ustalenia te wynikają z przebiegu czynności kontrolnych i przeprowadzonych podczas niej eksperymentów przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, opinii jednostki badającej (Laboratorium Celno-Skarbowe w [...]) oraz zeznań przesłuchanych świadków. Materiał ten był wystarczający do oceny charakteru gier i urządzeń. Do uznania je za automaty do gier hazardowych wystarczające było wykazanie, że tylko jedna z dostępnych na nich gier miała charakter losowy i/lub zawierała element losowości, co zostało spełnione. Jeżeli chodzi natomiast o status skarżącego jako "urządzającego grę", to w orzecznictwie sądowym podnosi się, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje tego pojęcia. Ale posłużenie się nim przez ustawodawcę w wielu przepisach tej ustawy umożliwia określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne/techniczne/organizacyjne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. "Urządzanie", wedle słownikowego rozumienia tego zwrotu, to "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", przykładowo do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to poprzez udostępnianie w danym czasie oraz miejscu narzędzia służącego ich urządzaniu i tym samym udostępniania samych gier na automatach poza kasynem gry. Chodzi o stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z 9 stycznia 2019 r. II GSK 4236/16, z 21 maja 2019 r. II GSK 1140/17, z 29 września 2020 r. II GSK 3435/17, z 27 lipca 2020 r. sygn. II GSK 3728/17, z 6 grudnia 2022 r. sygn. II GSK 1100/19, z 11 maja 2018 r. sygn. II GSK 3240/17, z 13 marca 2018 r. sygn. II GSK 3745/17). W analizowanym pojęciu mieści się każda aktywność, bez której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami. "Urządzający gry" to zatem podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie komentowanej ustawy, że status ten, w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność administracyjna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny. Każdy z takich ustalonych podmiotów ponosi odpowiedzialność za własne zachowanie. W świetle poczynionych ustaleń, które należycie udokumentowano w aktach sprawy, organy zasadnie uznały skarżącego za "urządzającego gry" w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Jego działania, szczegółowo opisane w decyzjach i zreferowane w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, miały istotne znaczenie z punktu widzenia organizacji i realizacji procederu urządzania gier hazardowych. Z zebranego materiału dowodowego, w tym z zeznań (wyjaśnień) skarżącego, wynika, że należało do niego: - organizowanie mediów w lokalu, posiadanie dostępu do monitoringu, - udzielanie instrukcji pracownikom lokalu w jaki sposób mają się zachowywać podczas kontroli oraz co mają mówić funkcjonariuszom celno-skarbowym, -rozliczanie automatów, posiadanie wiedzy o zyskach, - odbieranie wiadomości od pracowników lokalu wysyłanych z telefonów służbowych ze zdjęciami liczników, które to wiadomości ulegały automatycznemu wykasowaniu, - odbieranie pieniędzy od obsługi lokalu wyjętych z poszczególnych automatów, - wynajęcie magazynu w miejscowości [...], gdzie składowane były korpusy i części automatów, wyszukiwanie tych części w Internecie, kupowanie ich i składanie w kompletną całość, - osobisty transport gotowych automatów oraz z pomocą zatrudnionych przez siebie pracowników do poszczególnych lokali, co umożliwiało sprawne funkcjonowanie całego mechanizmu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, - przyjmowanie informacji od obsługi lokalu o zatrzymaniu automatów, oraz organizowanie dostaw nowych urządzeń, wyznaczanie pracownika, który miał być obecny przy dostawie automatów w lokalu, - naprawianie i przeglądy automatów. Oznacza to, że skarżący miał realny wpływ na działalność salonu gier i zapewnienie możliwości rozgrywania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, które można zakwalifikować jako zapewnienie technicznych, organizacyjnych i ekonomicznych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone rozgrywanie gier. Nie miało znaczenia to, czy skarżący wykonywał te czynności w swoim imieniu, czy na polecenie innych osób. Odpowiedzialność skarżącego jest niezależna od odpowiedzialności innych podmiotów zaangażowanych w nielegalne urządzenie gier, np. przedstawicieli spółki "G", bo każdy odpowiada za swoje działania. Z tych względów brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób. Nie ma też znaczenia kwestia winy, choć z całą pewnością skarżący musiał sobie zdawać sprawę z nielegalności procederu. Wielokrotnie bowiem urządzał gry hazardowe w różnych punktach gier na automatach, ignorował przeprowadzane kontrole i stwierdzone nimi przypadki łamania prawa i w dalszym ciągu wstawiając automaty do lokali kontynuował urządzanie nielegalnych gier hazardowych, instruując przy tym pracowników tych lokali jak maja postępować w razie kontroli. Posługiwanie się nadto pseudonimem wobec tych osób, świadczy zdaniem Sadu, że chciał utaić swoje personalia. Dla przypisania skarżącemu odpowiedzialności z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wystarczające było że czynnie współuczestniczył w procesie organizacji gier hazardowych. Te okoliczności zaś, zostały w wystarczający sposób ustalone w postępowaniu i nie było potrzeby jego uzupełniania, ani powtarzania czynności przesłuchania dokonanych w postępowaniu karnym. Organy administracji mogą wykorzystać w prowadzonym postępowaniu materiały pozyskane z innych postępowań co wynika wprost z dyspozycji art. 181 O.p.. Gołosłowne są zarzuty skargi tyczące pozbawienia skarżącego prawa do obrony czy nie informowania o prowadzonym postępowaniu. Lektura akt sprawy administracyjnej dowodzi, że był on zawiadamiany przez organ I instancji o podejmowanych czynnościach dowodowych, o przewidywanym terminie załatwienia sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. Ponadto zauważyć wypada, że postępowanie w sprawie nałożenia kar pieniężnych za urządzanie gier toczyło się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, toteż nie mogły być zasadne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych z ustawy Kodeks postepowania karnego. W odniesieniu do kwestii przedawnienia, Sąd stwierdził, że decyzja nakładająca karę pieniężną została doręczona przed upływem terminu określonego w art. 189g § 1 K.p.a., czyli przed upływem 5 lat od ujawnienia naruszenia. Wbrew stanowisku skarżącego, datę początkową biegu terminu przedawnienia należy wiązać z ujawnieniem naruszenia czyli datą kontroli i stwierdzenia nielegalnych urządzeń. Kontrola w lokalu miała miejsce 8 sierpnia 2017 r. Termin przedawnienia upłynąć powinien zatem z dniem 8 sierpnia 2022 r., ale z uwagi na dyspozycję art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID-19, uległ on przedłużeniu. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia kompetencji organu do nałożenia kary pieniężnej, choć różni się z organem w ocenie długości okresu na jaki został wydłużony pięcioletni termin przedawnienia na podstawie opisanych wyżej ekstraordynaryjnych regulacji. Niemniej jednak, bez względu na to czy bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, jak przyjął organ, czy na 54 dni, jak uważa Sąd, skarżona decyzja weszła do obiegu prawnego zanim upłynął krótszy z w/w okresów. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wynikające z w/w ustawy ekstraordynaryjnej "wydłużyło" termin przedawnienia do 3 października 2022 r., (biorąc pod uwagę, że ostatni 54 dzień okresu przedawnienia wypadł w sobotę tj. 1 października 2022 r., dlatego po myśli art. 57 § 4 K.p.a., termin ten upłynął w poniedziałek 3 października 2022 r.). Natomiast doręczenie decyzji organu odwoławczego miało miejsce w dniu 16 września 2022 r., a więc jeszcze przed upływem tego przedłużonego terminu przedawnienia. Z podanych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.