II SA/Rz 1389/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. T. i S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości -skargę oddala- Przedmiotem skargi M.i S.T. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium" z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postepowanie w przedmiocie rozgraniczenia zostało wszczęte na wniosek Gminy [...] Po dokonaniu pomiarów i ustaleniu w obecności stron przebiegu granicy w stosunku do granic działek 481 oraz 480, 482/2 i 482/1, protokół graniczny podpisano bez uwag, z wyłączeniem T.M. oraz M. i S.T. Po uchyleniu przez Kolegium decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] orzekającej o rozgraniczeniu działki n 481 położonej w obrębie C. gmina [...] z działkami nr 480, 482/1, 482/2 i orzekającej o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia działki nr 481 położonej w obrębie C. z działką nr 483 i przekazaniu sprawy w tej części z urzędu do rozpatrzenia sądowi, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w obrębie C.: działka nr 481 z działkami nr 480, 482/2, 482/1, 483. Czynności ustalenia przebiegu granic zostały przeprowadzone w dniu 15 lipca 2015 r. i potwierdzone protokołem granicznym. M. i S.T. wystąpili do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. z uwagi na wydanie decyzji rozgraniczeniowej bez wcześniejszego uzyskania ich stanowiska. Kolegium działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2017r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") oraz art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 520, dalej "P.g.ik.") opisaną na wstępie decyzją odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie w razie wystąpienia wskazanej przez ustawę przesłanki określonej art. 156 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która m.in. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Nie można zgodzić się z wnioskodawcami, że decyzja została wydana bez uzyskania ich stanowiska w sprawie. Kolegium ustaliło na podstawie akt sprawy, że strona w dniu 4 kwietnia 2016r. (zwrotne potwierdzenie odbioru) otrzymała zawiadomienie (pismo z dnia 31 marca 2016r.) o tym, iż przed wydaniem decyzji w przedmiocie rozgraniczenia w/w nieruchomości można zapoznać się z dokumentacją postępowania. W terminie do 7 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia stronom przysługiwało prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Termin ten "obowiązywał" do 12 kwietnia 2016 r., a zaskarżona decyzja podjęta została z datą [...] kwietnia 2016r. Ponadto wbrew stanowisku wnioskodawców protokół graniczny zawierał pouczenie strony o możliwości przekazania sprawy sądowi (punkt 14 protokołu granicznego). Zważywszy na zapis pkt 4: "jako strony zainteresowane ustaleniem przebiegu granic stawili się (...) pkt 8 – M.T., pkt 9 S.T." i zapis w pkt 18: "niniejszy protokół graniczny, przed podpisaniem, został stronom odczytany" uznać należało, iż strona została poinformowana w odpowiednim momencie o możliwości przekazania sprawy sądowi. Dodatkowo w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. odebranej przez stronę w dniu 18 kwietnia 2017 r. (zwrotne poświadczenie odbioru) zawarto w pouczeniu zapis, iż na podstawie art. 33 ust.3 P.g.ik., strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy ma prawo wystąpienia w terminie 14 dni od daty otrzymania w/w decyzji, poprzez Wójta Gminy [...] o przekazanie sprawy Sądowi. W tym samym artykule (art. 33 pkt 1) zawarta jest informacja, iż Wójt wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów. Zgodnie z art.33 pkt 2 P.g.ik. wydanie decyzji poprzedziło w dniu 31 grudnia 2015r. dokonanie przez wójta oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia – ocena dokumentacji była pozytywna. Dnia 13 stycznia 2016 r., zgodnie z ppkt 5 w/w art. 33 nastąpiło włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w T. w związku z tym nie ma podstaw do zakwestionowania jego poprawności Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została podjęta na podstawie prawidłowo ustalonych istotnych okoliczności faktycznych, zaś jej motywy zostały zawarte w uzasadnieniu. Decyzja jest zgodna z prawem i nie naruszyła interesu skarżącego - właściciela działki nr 483 ani nie zamknęła stronie drogi do rozpatrzenia sprawy o rozgraniczenie przed sądem powszechnym. W skardze do WSA w Rzeszowie M. i S.T. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika zaskarżyli opisaną na wstępie decyzję w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na pominięciu stanowiska M. i S.T., pozbawieniu ich czynnego udziału ww. postępowaniu w trakcie czynności ustalenia przebiegu granic na gruncie z udziałem uprawnionego geodety oraz w dalszym postępowaniu po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Zażądali stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium co do braku podstaw do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej skarżący podnieśli, że organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania oraz czuwać nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Realizacji tych podstawowych zasad postępowania w tym konkretnym przypadku zabrakło. Powyższe znajduje odzwierciadlenie już w samym protokole granicznym z dnia 15 lipca 2015 r. Wbrew temu co wskazuje SKO z tego protokołu jasno wynika, że skarżący w trakcie czynności z udziałem geodety na gruncie zostali pominięci. Nie wiadomo z jakich przyczyn z protokołem tym nie byli zapoznani M. i S.T. Na protokole tym nie ma ich podpisów, nie ma także wzmianki aby odmówili oni jego podpisania. Znamiennym jest, że w uwagach (pkt 15 protokołu) widnieje wzmianka o odmowie podpisania protokołu przez T.M. Skarżącym nie okazano protokołu ani nie przedłożono do podpisania, jak też nie oczytano. Skoro brak było odczytania protokołu, z którego treścią również nie zostali zapoznani to jasnym jest, że skarżący nie zostali poinformowani o możliwości przekazania sprawy do sądu. Sam fakt, że w treści protokołu, w gotowym szablonie, jest taki zapis nie oznacza, że został on zrealizowany zwłaszcza, że nic zostało zakreślone, czy strony zostały poinformowane o możliwości czy też konieczności przekazania sprawy do sądu. Jak wynika z opinii geodety w tym przypadku zasadnym byłoby poinformowanie o konieczności skierowania sprawy do sądu, gdyż materiał dowodowy, na którym opierał się geodeta, jak on sam wskazał, był obarczony wieloma nieprawidłowościami, tak naprawdę uniemożliwiającymi dokonanie rozgraniczenia. Fakt pominięcia stanowiska skarżących znalazł również odzwierciedlenie w treści protokołu w postaci zapisu "właściciele działki 483 nie wskazali przebiegu granicy". Skoro zostali pominięci w czynnościach, pomimo stawienie się na gruncie, to nie mogli wskazać jak według nich przebiega granica. Pominięcie skarżących w tym postępowaniu nastąpiło również po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Polegało to na tym, że nie dokonano żadnych dalszych czynności w których braliby udział. Geodeta nie zwrócił się do nich o wskazanie przebiegu granicy miedzy ich działką a drogą gminną, jak również nie doszło do zgodnego oświadczenie stron co do przebiegu granicy. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. była tą samą decyzją co uchylona decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. Z przebiegu postępowania wynikało, że skarżący z taką decyzją się nie zgadzają. Wykorzystując nieznajomość prawa przez skarżących tak naprawdę doprowadzono do uprawomocnienie decyzji, która była kwestionowana przez skarżących, która ich krzywdzi i z którą nie mogą się zgodzić, gdyż pozbawia ich znacznej części działki na której mieszkają, kosztem drogi, a w konsekwencji kosztem działki znajdującej się po drugiej stronie drogi, gdzie budynek gospodarczy został wybudowany w części na działce stanowiącej i co kosztem skarżących próbuje się "wyprostować". W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zarzuty skargi nie okazały się zasadne, a Sąd nie dopatrzył się uchybień, które pozwoliłyby na kwestionowanie legalności zaskarżonej decyzji. Skarga podlegała zatem oddaleniu. Przedmiotem swej skargi skarżący uczynili decyzję Kolegium o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydanej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. We wniosku wszczynającym postępowanie nieważnościowe skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zażądali stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 77 § 1 , art. 80, art. 107 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. P.g.ik. W ocenie skarżących mimo wcześniejszego wyeliminowania w postawaniu odwoławczym pierwotnie wydanej decyzji rozgraniczeniowej i jednoznacznych wytycznych Kolegium, z których wynikał obowiązek organu uzupełnienia postępowania dowodowego opierając się na tych samych przesłankach i bez uzyskania stanowiska skarżących organ ponownie wydał decyzję w przedmiocie rozgraniczenia. W szczególności organ nie uzyskał zgodnego oświadczenia stron. W uzasadnieniu wniosku wskazano także, że skarżący z uwagi na nieznajomość procedur dopuścili do uprawomocnienia się decyzji. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, jakiej zastosowania domagają się skarżący, jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niebudzący wątpliwości dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są przepisem art. 156 § 1 k.p.a. który stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis art. 156 § 1 k.p.a. reguluje nadzwyczajny tryb postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a., dlatego też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym w zakresie ustalenia, czy jest ona dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w tym przepisie. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. Oznacza to, że organ administracji wydaje decyzję bądź o stwierdzeniu nieważności decyzji w przypadku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. bądź odmawia stwierdzenia nieważności. Podkreślić należy także, że organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 (wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1715/97, LexisNexis nr 2236378; teza druga wyroku NSA z 29 czerwca 1999 r., IV SA 1889/97, LexisNexis nr 2234089). Zatem zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.), lub wystąpienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie to nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Dlatego też obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający może brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., także w części dotyczącej rozgraniczenia działek 481 z działką skarżących o nr 483. W szczególności brak jest podstaw do uznania, że decyzja rozgraniczeniowa wydana została z rażącym naruszeniem art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 i 3 P.g.ik., co zarzucali skarżący. Słusznie uznało Kolegium, że decyzja została wydana w następstwie wykonania wytycznych uprzednio wydanej przez ten organ decyzji kasacyjnej i brak jest podstaw do przypisania jej jakiejkolwiek wady, która wpisywałaby się w przesłanki stwierdzenia nieważności, w tym zawierała wadę dającą się określić jako rażące naruszenie prawa. Podstawę prawną decyzji objęte wnioskiem stanowił art. 33 P.g.ik. Zgodnie z jego treścią wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (ust. 1). Wydanie takiej decyzji poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia (ust. 2 pkt 1) oraz włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust 2 pkt 2). Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (ust. 3). W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki umożliwiające Wójtowi Gminy B. wydanie decyzji o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości. Jak zaś już wyżej wyjaśniono o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy treść kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Oceniając podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności argumenty i wskazane w skardze zarzuty stwierdzić należy, że skarżący traktują je jako środek wzruszenia ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu. Zarzuty te bowiem dotyczą m .in. nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ I instancji oraz wadliwej oceny materiału dowodowego przez ten organ. Gdyby nawet przyjąć, że decyzja Wójta jest wadliwa, jak twierdzą skarżący, to nie sposób przyjąć, że wadliwość ta ma charakter kwalifikowany. Ponadto Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 3224/14 dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, iż za rażące naruszenie przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją, bowiem treść decyzji rozgraniczeniowej została ukształtowana przez zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów. Analiza tychże nie dostarcza wątpliwości co do okoliczności faktycznych, które legły u podstaw decyzji rozgraniczeniowej. Zgodne oświadczenie stron co do przebiegu granic nie jest jedyną podstawą do wydania decyzji rozgraniczeniowej. Alternatywną podstawą do merytorycznego wyrzeczenia w sprawie rozgraniczenia są "zebrane dowody" w świetle art. 33 ust. 1 P.g.ik. Nie można traktować instytucji stwierdzenia nieważności decyzji jako narzędzia do kwestionowania decyzji Organu I instancji w sytuacji, gdy strona z jakichkolwiek przyczyn nie zakwestionowała decyzji w zwykłym trybie odwoławczym. Czemu innemu bowiem służy postępowania zwyczajne a czemu innemu nadzwyczajne. Brak jest powodów do szczegółowego roztrząsania wyników postępowania wyjaśniającego w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, skoro jak już wyżej w skazano decyzja została wydana na podstawie zebranych dowodów, takich jak mapa ewidencyjna gruntów w skali 1 : 2880 wykonana podczas założenia ewidencji gruntów, mapa sytuacyjno – wysokościowa we skali 1 : 2000 opracowana przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w W., mapa sytuacyjno – wysokościowa w postaci cyfrowej, mapa katastralna, a przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w której wyjaśniono motywy odmownego załatwienia sprawy Wbrew temu, co twierdzą skarżący z treści uzasadnienia decyzji kasacyjnej Kolegium wynika, że powodem wyeliminowania jej z obrotu prawnego były uchybienia natury proceduralnej polegające na niedopuszczalnym połączeniu w jednej decyzji dwóch różnych rozstrzygnięć. Jedno z nich zatwierdzało przebieg granic między działką nr 418 a działkami nr 480 , 482/1 i 482/2. Drugie zaś orzekało o umorzeniu postępowania w odniesieniu do granicy między działkami nr 481 a działką nr 483 i przekazaniu sprawy w tej części z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Ta wadliwość została wyeliminowana w ponownie prowadzonym postępowaniu. Nie można rozpatrywać z perspektywy rażącego naruszenia prawa zarzutu niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu czy też pominięcia ich w czynnościach ustalenia granic w sytuacji, gdy skarżący byli informowani o czynnościach na gruncie i doręczono im prawidłowo decyzję z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia. Dowodzą temu zwrotne potwierdzenia odbioru zalegające w aktach sprawy. Brali udział w czynnościach zakończonych protokołem granicznym z dnia [...] lipca 2015 r., a to że go nie podpisali i nie wskazali przebiegu granicy z ich działką nie czyni postępowania administracyjnego wadliwym i to w sposób kwalifikowany. Przesłankę rażącego naruszenia prawa należy upatrywać w jasnych i niedwuznacznych przekroczeniach prawa i to takich, które z uwagi na ich skutki powodują, że dotkniętego wadą rozstrzygnięcia nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. O tym czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub odmowy jego przyznania wbrew wszystkim przesłankom przepisu. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że trwałość decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą. Przyjmuje się też, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Błędem jest utożsamianie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego ze z zwykłym postępowaniem merytorycznym. Organ, jak wynika z powyższych rozważań zobligowany był do zbadania z urzędu czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. i takich przesłanek się nie dopatrzył. Za prawidłowe należy uznać stanowisko Kolegium, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd stanowisko to podziela. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd działając podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.