II SA/Rz 1390/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr BP.501.767.2024.1181.RZ9.596611 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 28 października 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga E. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr BP.501.767.2024.1181.RZ9.596611 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zarządzeniami Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 października 2024 r. wezwano skarżącą Spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 400 zł oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: P.p.s.a.). Wezwania zawierały pouczenie, że powyższych czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. korespondencji sądowej wynika, że została ona doręczona skarżącej Spółce w dniu 4 listopada 2024 r. W wyznaczonym terminie wskazane wyżej braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. W przypadku gdy skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponadto zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z elementów treści pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, co wprost wynika z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w ww. art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Jest to zatem osoba prawna działająca przez uprawnione do tego organy zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do jej reprezentowania. Osoba podpisująca skargę w imieniu takiego podmiotu ma obowiązek zgodnie z art. 29 P.p.s.a. wykazać swoje umocowanie stosownym dokumentem, na przykład odpisem z KRS, gdyż podmioty takie jak spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlegają obowiązkowemu wpisowi do tego rejestru, w którym dane o sposobie reprezentacji podmiotu są ujawniane. Brak tego dokumentu stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. W tym wypadku przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wezwania w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi doręczono skarżącej Spółce w dniu 4 listopada 2024 r. Ostatnim dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie powyższych braków skargi był dzień 12 listopada 2024 r., ponieważ należy uwzględnić, że dzień 11 listopada 2024 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy z racji przypadającego w tym dniu święta. Stosownie natomiast do art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W wyznaczonym terminie Spółka nie wykonała skierowanych do niej wezwań Sądu, to zaś uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu. Wobec powyższego, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.