II SA/Rz 1392/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 6 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga R.T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że wniosek ten formułuje w oparciu o wiarygodność zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej i nieodwracalnej szkody, bowiem dokonywane przez Dyrektora Izby Celnej zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych spowodowały, że kondycja finansowa skarżącego została mocno naruszona i generuje stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiego zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, a więc do sytuacji, kiedy ani wygranie sporu ani zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy ani nie naprawi szkody. Skarżący na chwilę obecną ponosi straty nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, a uiszczanie kar pieniężnych tylko pogorszy jego sytuację finansową. Powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a." skarżący podniósł, że wykonanie wszystkich prawomocnych i wykonalnych kar pieniężnych naraża Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę w razie przegranej w Trybunale Konstytucyjnym (sygn. akt P 32/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Brzmienie powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby dotyczące zagrożenia niewypłacalnością i utratą płynności finansowej tezy postawione we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Strona nie przedstawiła dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową i majątkową, ani dotyczących osiąganych dochodów. Na podstawie przedstawionej przez wnioskodawcę argumentacji nie było możliwe ustalenie jakie negatywne skutki związane z wykonaniem decyzji mogą dla niej wyniknąć. Brak danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że będące następstwem wykonania decyzji trudne do odwrócenia skutki lub znaczna szkody mogą być udziałem także innych, poza wnioskodawcą stron postępowania. Nie oznacza to jednak, iż wnioskodawca może skutecznie się na nie powoływać dążąc do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wykazywana przez skarżącego ewentualna szkoda na jaką narażony jest Skarbu Państwa, w razie konieczności zwrotu uiszczonych kar pieniężnych, to następstwo wykonania decyzji, które nie jest udziałem skarżącego, a zatem nie stanowi skutku wykonania decyzji o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Prawdopodobieństwo wadliwości decyzji z kolei to okoliczność, jaka będzie przedmiotem oceny Sądu rozpoznającego skargę, która nie może stanowić argumentu przemawiającego za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.