II SA/Rz 1395/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. M. i E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem wspólnej skargi J.M. i E.M. jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] sierpnia 2014 r. nr [.] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą wydano w następującym stanie sprawy; Podaniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. [.] A. sp. z o.o. Oddział w [.] Zakład w [.] (dalej: Spółka lub inwestor) wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia w ramach przedsięwzięcia pn. Przebudowa gazociągu DN 200 [.], na działkach nr ewid. 1405, 1404 i 1402 obr. [.] - [.]. Decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. nr [.], znak [.], Starosta Powiatu [.] udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. inwestycji uznając, że spełnione zostały wszystkie wymagania wynikające z ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm. dalej P.b.). W odwołaniu od powyższej decyzji JM i EM zarzucili, że wydanie pozwolenia na budowę, które ma być realizowane na ich działce jest przedwczesne, ponieważ w dalszym ciągu toczy się postępowanie w sprawie ustanowienia służebności dla planowanej inwestycji. Od postanowienia ustanawiającego służebność została bowiem wniesiona skarga kasacyjna, która nie została jeszcze rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Po rozpatrzeniu ww. odwołania opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [.], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej: "Kpa", utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając ją za zgodną z prawem. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono bowiem wszystkie niezbędne dokumenty, a decyzja Starosty nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 640) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Toczące się zaś przed Sądem Najwyższym postępowanie nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ w aktach znajduje się odpis prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w [.] z dnia [.] lipca 2013 r. sygn. akt I.Ca. [.] /13 o ustanowieniu na rzecz inwestora służebności przesyłu przez działkę nr 1404. Zatem wobec spełnienia wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. nie można było odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z rozstrzygnięciem Wojewody [.] nie zgodzili się JM i EM, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domagajli się jej uchylenia. Skarżący podtrzymali formułowane dotychczas argumenty związane z toczącym się przed Sądem Najwyższym postępowaniem w sprawie ustanowienia służebności na ich nieruchomości, które w ich ocenie uniemożliwia powołanie się przez inwestora na fakt posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ służebność ta nie została ustanowiona w sposób prawomocny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. odmówiono wstrzymania na żądanie skarżących zaskarżonej decyzji, a zażalenie na to orzeczenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r. II OZ 1403/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Z przedstawionych Sądowi akt postępowania wynika, że inwestor dopełnił wszystkich formalności przewidzianych przepisami ustawy Prawo budowlane. Przepisy art. 32 i 35 tej ustawy mają tzw. charakter związany, co oznacza, że jeśli zostaną spełnione określone warunki to organ jest zobligowany do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Istotny jest przy tym stan aktualny na datę rozstrzygania takiej sprawy. Art. 35 ust. 4 P.b. wprost stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Art. 32 ust. 2 P.b. stanowi: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei z art. 35 ust. 1 P.b. wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W sprawie spełnione zostały niezbędne wymagania ustawowe. Żadnego znaczenia dla tego rozstrzygnięcia nie miała natomiast kwestia podnoszona przez skarżących związana ze złożeniem skargi kasacyjnej od prawomocnego postanowienia wydanego w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu. Organowi złożono bowiem odpis postanowienia Sądu Okręgowego w [.] z dnia [.] listopada 2013 r. sygn. akt I Ca [.] /13 o ustanowieniu służebności wraz z załącznikiem obrazującym przebieg służebności z klauzulą prawomocności. Według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 3981 i następnych k.p.c.) skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od niektórych prawomocnych orzeczeń sądu II instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt III CZ 67/09, Lex nr 686069). Zgodnie zaś z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Organy rozstrzygające sprawę pozwolenia na budowę gazociągu były więc związane faktem i treścią w/w postanowienia ustanawiającego służebność. Nie było więc podstaw do oczekiwania na wynik postępowania wywołanego złożeniem skargi kasacyjnej. W razie uchylenia lub zmiany w wyniku postępowania przed Sądem Najwyższym tego postanowienia przepisy k.p.a. przewidują taką okoliczność w art. 145 § 1 pkt 8 jako przesłankę wznowieniową. Na chwilę wydania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji samo złożenie skargi kasacyjnej nie dawało podstaw ani do zawieszenia postępowania administracyjnego ani innego legalnego powstrzymania się od rozstrzygnięcia sprawy, wręcz narażałoby organy na dolegliwości w związku z bezczynnością. Decyzja Starosty Powiatu [.] z dnia [.] lipca 2014 r. zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Nie stwierdzono też braków w zakresie dokumentów, które zobligowany był złożyć inwestor. Również projekt odpowiada wymaganiom przepisów prawa. Planowana inwestycja nie narusza też przywołanych przez organy przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Dlatego Sąd skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.