II SA/Rz 1397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych - p o s t a n a w i a - zawiesić postępowanie sądowe. Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. (zwanej dalej jako Spółka) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] (zwany dalej DIC) z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], o cofnięciu Spółce rejestracji automatu do gier o niskich wygranych. Sąd wezwał DIC do złożenia oświadczenia, czy w niniejszej sprawie organ wnosi również o zawieszenie postępowania z uwagi na zadanie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu o sygn. akt II GSK 686/13 z dnia 15 stycznia 2014 r. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że takie wnioski DIC składał już w innych sprawach ze skarg wniesionych przez A. sp. z o.o. do WSA w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych. W odpowiedzi na wezwanie DIC pismem z dnia 18 lutego 2014 r. wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na zadanie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu o sygn. akt II GSK 686/13 z dnia 15 stycznia 2014 r. W związku z powyższym pismem z 12 maja 2014 r. Sąd wezwał pełnomocnika Spółki adwokata J. S. o złożenie oświadczenia, czy A. sp. z o.o. przychyla się do wniosku organu o zawieszenie postępowania. Pismo zostało doręczone 14 maja 2014 r., mimo upływu terminu 7 dniowego pełnomocnik Spółki nie nadesłał odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Możliwość, jaką stwarza ten przepis nakłada na Sąd obowiązek ustalenia, czy w konkretnej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające celowość wydania takiego orzeczenia. Sąd w każdym przypadku musi zatem rozważyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie, a więc czy orzeczenie które zapadnie w odrębnym postępowaniu może stanowić podstawę rozstrzygnięcia zawieszonego postępowania. W niniejszej sprawie Sąd z urzędu powziął informację, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., zwanej dalej u.g.h.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" NSA w przedstawionym pytaniu zwrócił się do Trybunału o zajęcie stanowiska, co do konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych, wprowadzonych z naruszeniem obowiązku notyfikacji wynikającego z przepisów Dyrektywy. Odpowiedź na to pytanie ma znacznie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż NSA zajął stanowisko w cytowanym orzeczeniu, że brak stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów u.g.h. z powodu "deliktu ustawodawczego" nie będzie powodował skutku w postaci prawa do odmowy zastosowania przez organy i sądy przepisów u.g.h. W związku z powyższym Sąd z urzędu postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu zakończenia sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym, w związku z w/w pytaniem prawnym przedstawionym Trybunałowi przez NSA. Mając powyższe na uwadze Sąd wydał orzeczenie jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.