II SA/Rz 1400/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji uprawnionych lekarzy wykonujących badania lekarskie kierowców -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie skreślenia uprawnionego lekarza M.C. z prowadzonej przez Marszałka Województwa ewidencji uprawnionych lekarzy, wykonujących badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kierowania pojazdami – w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał między innymi art 80 ust. 2 pkt 2, ust. 4 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978; dalej: "ustawa o kierujących pojazdami"). Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika , iż pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Starostwo Powiatowe poinformowało Marszałka Województwa o podejrzeniu występowania nieprawidłowości w ewidencjonowaniu orzeczeń lekarskich wydawanych przez M.C., lekarza uprawnionego do badań kierowców. Na podstawie art. 77 ust. 2 i art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami została przeprowadzona przez uprawnionego lekarza kontrola u przedsiębiorcy M.C.,, wpisanego do prowadzonej przez Marszałka Województwa ewidencji uprawnionych lekarzy, w zakresie: 1) wykonywania badań lekarskich, przeprowadzanych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, 2) dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami, 3) wydawanych orzeczeń. W wyniku kontroli Marszałek Województwa sporządził dnia 8 sierpnia 2016 r. wystąpienie pokontrolne, w którym opisano rażące nieprawidłowości, tj.: - brak dokumentacji medycznej całości badań z roku 2015 oraz w przypadku 5 z 7 kontrolowanych badań przeprowadzonych w roku 2016, co stanowiło naruszenie § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia M.Z. z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2015 r., poz. 20169; dalej: "rozporządzenie MZ z dnia 9.11.2015 r." ), i rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art 80 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, - w przypadku badań, których dokumentacja medyczna była dostępna w dniu kontroli, stwierdzono uchybienia polegające na dokumentowaniu na niewłaściwych formularzach, a nie według wzorów określonych w rozporządzeniu M.Z. z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( Dz.U. z 2017 r., poz. 250; dalej: "rozporządzenie MZ z dnia 17.07.2014 r."), dokumentacja nie zawierała informacji wymaganych w zał. Nr 1 (oświadczenie dotyczące stanu zdrowia) oraz zał. nr 9 (karta badania lekarskiego) do w/w rozporządzenia, co stanowiło w ocenie organu I instancji, rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art 80 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. W wyniku kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu 22 listopada 2016 r. nie przedstawiono brakującej w trakcie poprzedniej kontroli dokumentacji przeprowadzonych badań Zdaniem organu I instancji przedstawione przez pełnomocnika w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r. wyjaśnienia dotyczące przyczyn zaistnienia braków w kontrolowanej dokumentacji, chwilowy nadmiar obowiązków, nie usprawiedliwiały stwierdzonych uchybień. Organ wyjaśnił, że M.C. wydaje orzeczenia lekarskie do kierowania pojazdem w ramach prywatnej praktyki. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, opłata za badanie lekarskie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców wynosi 200 zł. Z omawianych protokołów kontroli wynika, że w okresie od 1 stycznia do 22 listopada 2016 r. M.C. wydał 2529 orzeczeń, przy czym żadne z nich nie stwierdzało istnienia przeciwwskazań. Zdaniem organu lekarz decydując się na orzekanie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami musi liczyć się z tym że istnieją określone przepisami prawa wymogi i ma się do nich stosować. Usprawiedliwieniem nie mogą być "potrzebujący pacjenci", nie chodzi bowiem o ratowanie zdrowia i życia ludzkiego. W ocenie organu I instancji całkowity brak dokumentacji wykazującej szczegółowo przebieg i wyniki badania potencjalnego uczestnika ruchu drogowego i ogólnikowe szczątkowe informacje w tym zakresie, nie sporządzone według właściwych wzorów stanowią rażące nieprawidłowości. Powyższe ustalenia, jak i wnioski w całości podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Organ II instancji zgodził się z organem I instancji , iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia M.Z. z dnia 9 listopada 2015 r. Na podstawie § 2 ust. 4 pkt 8 tego rozporządzenia, 1 dokumentację indywidualną zewnętrzną stanowią w szczególności: zaświadczenie, 1 orzeczenie, opinia lekarska. Stanowią ją również — zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 1 1: skierowanie na badanie diagnostyczne, konsultacje lub leczenie. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, dokumentację indywidualną wewnętrzną stanowią w szczególności: historia zdrowia i choroby. W myśl § 2 ust. 5 tego rozporządzenia, w dokumentacji indywidualnej wewnętrznej dokonuje się wpisu o wydaniu dokumentacji indywidualnej zewnętrznej. Dokumentację tę, a w przypadku prowadzenia dokumentacji w postaci papierowej jej kopię lub dokładny opis, dołącza się do dokumentacji indywidualnej wewnętrznej. Powyższe zapisy korespondują z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu M.Z. z dnia 17 lipca 2014 r. § 7 w ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia; orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, oryginał i orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba badana, a kopię orzeczenia lekarskiego dołącza się do dokumentacji badania prowadzonej w formie karty badania; lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia. Wzór karty badania przewiduje odnotowywanie w niej skierowań na konsultacje i pomocnicze badania diagnostyczne oraz ich wyników. Na podstawie § 73 ust. 1 rozporządzenia M.Z. z dnia 9 listopada 2015 r. dokumentacja wewnętrzna jest przechowywana przez podmiot, który ją sporządził, i który na podstawie § 74 tego rozporządzenia, zapewnia odpowiednie warunki zabezpieczające dokumentację przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, a także umożliwiające jej wykorzystanie bez zbędnej zwłoki. Z kolei okres przechowywania określa ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r, o działalności leczniczej (Dz.U z 2016 r poz. 1638; dalej: "ustawa o działalności leczniczej") ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U z 2017 r. poz. 1318 – dalej "u.p.p.") oraz rozporządzenie M.Z. z dnia 9 listopada 2015 r. W art. 29 ust. 1 wskazano, że podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem przypadków w niej opisanych. W świetle treści tych przepisów wyjaśnił, że wskazany przez odwołującą się stronę termin 6 miesięcy nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu, że stosowanie innych wzorów dokumentów niż określone w rozporządzeniu M.Z. z dnia 17 lipca 2014 r. nie powinno być uznane za rażącą nieprawidłowość przy dokumentowaniu badań lekarskich, stwierdził, że specyfika tych badań wymusza konieczność stosowania właściwych formularzy i zawarcia w dokumentacji wszelkich danych, o których mowa w karcie badania lekarskiego dodatkowo — w oświadczeniu osoby badanej, dotyczącym stanu zdrowia. Rażącą nieprawidłowością jest brak informacji wymaganych we wzorze oświadczenia i karty, w kontekście używania przez lekarza niewłaściwych formularzy. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - niezastosowanie art 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w celu ustalenia, czy badanie wykonywane przez lekarza uprawnionego na podstawie art 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami jest świadczeniem zdrowotnym, do którego mają zastosowania przepisy § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia M.Z. z dnia 9 listopada 2015 r., - niezastosowanie przepisu art 24 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz.U z 2017 r. poz. 1318), który nakazuje prowadzenie dokumentacji medycznej wyłącznie podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, - błędne zastosowanie § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia M.Z. z dnia 9 listopada 2015 r. podczas gdy badanie wykonywane przez lekarza uprawnionego na podstawie art 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami nie jest świadczeniem zdrowotnym w rozumieniu art 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, - błędną interpretację przepisu art 80 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami i rozporządzenia M.Z. z dnia 17 lipca 2014 r., że brak tej dokumentacji stanowi rażącą nieprawidłowość w dokumentowaniu badań lekarskich, uzasadniającą skreślenie skarżącego z listy lekarzy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o je oddalenie podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1066) – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w okresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł wpłynąć na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji i postanowień sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO wykazało, że skarga jest bezzasadna. Sąd podziela ustalenia jak i ocenę prawną dokonane przez SKO w zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5.01. 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 978 ). Zgodnie z art. 80 ust. 1 tej ustawy marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem, marszałek województwa w ramach nadzoru: 1) prowadzi kontrolę: a) wykonywania badań lekarskich, b) dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami, c) wydawanych orzeczeń; 2) skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy (art 80 ust.2). Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, przeprowadza upoważniony przez marszałka województwa uprawniony lekarz ( art. 80 ust.3 ). Marszałek województwa skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy, w przypadku: 1) śmierci lekarza; 2) gdy lekarz przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań określonych w art. 77 ust. 1 pkt 1-4; 3) stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań lekarskich (80 ust.4 ) W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną ( art.80 ust.5 ) . W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przesłanką z art. 80 ust.4 pkt 3 w/cyt. ustawy o kierujących pojazdami tj. skreślenia uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy, w przypadku stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań lekarskich . Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Starostwo Powiatowe poinformowało Marszałka Województwa o podejrzeniu występowania nieprawidłowości w ewidencjonowaniu orzeczeń lekarskich wydawanych przez pana M.C., lekarza uprawnionego do badań kierowców. Na podstawie art. 77 ust. 2 i art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami została przeprowadzona w dniu 12.07.2016 r. przez P. S. J. (uprawnionego lekarza) kontrola przedsiębiorcy M.C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: I.Prywatny Gabinet Lekarski M.C., NIP: [...], , ul. J. 9 lok. 7, zwanego dalej Przedsiębiorcą, wpisanego pod numerem [...] do prowadzonej przez Marszałka Województwa ewidencji uprawnionych lekarzy, w zakresie: 1) wykonywania badań lekarskich, przeprowadzanych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, 2) dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami, 3) wydawanych orzeczeń. W wyniku przeprowadzonej kontroli Marszałek Województwa sporządził dnia 8 sierpnia 2016 r. wystąpienie pokontrolne, w którym opisano rażące nieprawidłowości, tj. 1. brak dokumentacji medycznej całości badań z roku 2015 oraz w przypadku 5 z 7 kontrolowanych badań przeprowadzonych w roku 2016, co narusza przepisy § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. W sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz.U. z 2015 r. poz. 2069) , co stanowi rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art. $0 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami . 2. w przypadku badań, których dokumentacja medyczna była dostępna w dniu kontroli, stwierdzono uchybienia polegające na dokumentowaniu na niewłaściwych formularzach (wzór ogólny "Historia Choroby Poradni..."), a nie według wzorów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.j.Dz.U. z 2017 r. poz. 250) dokumentacja powyższa nie zawierała ponadto jakichkolwiek informacji wymaganych w zał. nr 1 (Oświadczenie dotyczące stanu zdrowia) oraz zał. nr 9 (Karta badania lekarskiego) do ww. rozporządzenia, co stanowi rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art. 80 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. O kierujących pojazdami. Kolejną kontrolę u w/w przedsiębiorcy w zakresie wykonywania badań lekarskich, przeprowadzanych w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami i wydawanych orzeczeń przeprowadził 22 listopada 2016 r. pan S. J., uprawniony lekarz, wpisany pod numerem 2/2008 do prowadzonej przez Marszałka Województwa ewidencji uprawnionych lekarzy, na podstawie upoważnienia Marszałka Województwa z dnia 9 września 2016 r., znak: [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli Marszałek Województwa sporządził wystąpienie pokontrolne, w którym opisano nieprawidłowości, w tym rażące nieprawidłowości, w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich. Podczas kontroli nie przedstawiono — mimo informacji zawartych w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wystąpienie pokontrolne Marszałka Województwa z dnia 8 sierpnia 2016 r., znak: [...] - brakującej w trakcie poprzedniej kontroli dokumentacji przeprowadzonych badań. W sprawie nie były sporne ustalenia faktyczne kontroli i ustalenia organów co do stanu dokumentacji prowadzonej przez skarżącego i zawartych w niej danych. Strony różniły się zasadniczo co do obowiązku przechowywania dokumentacji badań prowadzonych przez skarżącego i sposobu jej prowadzenia. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko organów. Brak dokumentacji medycznej narusza przepisy § 39 pkt 1 i § 74 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania i stanowi rażącą nieprawidłowość w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich, o której mowa w art. 80 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Prawidłowo organy przyjęły, że w ramach badania lekarskiego dokonywana jest ocena stanu zdrowia osoby badanej (§4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców). Po przeprowadzeniu badania lekarskiego oraz ewentualnych konsultacjach u lekarza specjalisty lub psychologa albo przeprowadzeniu pomocniczych badań diagnostycznych (art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców) uprawniony lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na podstawie orzeczenia stwierdzającego brak takich przeciwwskazań jest z kolei wydawane prawo jazdy dokument stwierdzający posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami). Całkowity brak dokumentacji wykazującej szczegółowo przebieg i wyniki badania potencjalnego uczestnika ruchu drogowego i ogólnikowe, szczątkowe informacje w tym zakresie, nie sporządzone według właściwych wzorów dokumentów, są rażącymi nieprawidłowościami. Organy prawidłowo orzekły więc o skreśleniu uprawnionego lekarza M.C., zam. ul. J. 9 lok. 7, wpisanego pod numerem [...] z prowadzonej przez Marszałka Województwa ewidencji uprawnionych lekarzy, wykonujących badania lekarskie prowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości w wykonywaniu i dokumentowaniu badań lekarskich. Organy przeprowadziły w sposób zgodny z wymogami K.p.a. postępowanie w omawianym zakresie, które zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy wskazać, że w ocenie Sądu nie mogły one zostać uwzględnione. System prawa polskiego w żadnym miejscu nie definiuje pojęcia "dokumentacja medyczna" w sposób uniwersalny. W oparciu o przepisy zgromadzone w rozdziale 7 ustawy o prawach pacjenta można stwierdzić, że dokumentacja medyczna to określone w ustawie oraz przepisach odrębnych dane odnoszące się do stanu zdrowia pacjenta oraz udzielonych mu świadczeniach zdrowotnych, gromadzone i udostępniane na zasadach określonych w tej ustawie (tak Dorota Karkowska w Komentarzu do art. 23 u.p.p., LEX). Dane takie z pewnością zgromadzone są w dokumentacji prowadzonej przez lekarza podczas badania kierowców i kandydatów na kierowców wykazywanych na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Zgromadzona dokumentacja ma więc charakter dokumentacji medycznej. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie MZ z dnia 17 lipca 2014 r. w przeciwieństwie do poprzedzającego go rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie zawiera przepisów dotyczących przechowywania tej dokumentacji. § 17 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. stanowił, że 1. Uprawniony lekarz jest obowiązany prowadzić: 1) dokumentację medyczną osób badanych w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia oraz 2) rejestr orzeczeń lekarskich wydanych na podstawie badań lekarskich przeprowadzonych na podstawie art. 122 ust. 1 i 2 ustawy, którego wzór określa załącznik nr 10 do rozporządzenia. 2. Do karty badania lekarskiego dołącza się wyniki konsultacji specjalistycznych i badań pomocniczych oraz kopię wydanego orzeczenia. 3. Do prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odrębne przepisy regulujące postępowanie z dokumentacją medyczną. 4. Dokumentację medyczną, o której mowa w ust. 1, przechowuje się przez okres 20 lat. Brak w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu obowiązującym rozporządzeniu MZ z dnia 17 lipca 2014 r. regulacji analogicznej do tej, które zawarta była w § 17 ust. 3 i 4 rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r. nie oznacza, że prowadzenie i przechowywanie tej dokumentacji w ogóle nie podlega żadnym regulacjom prawnym. Rozporządzenie MZ z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresów i wzorów dokumentacji medycznej, sposobu jej przechowywania zostało wydane na podstawie art. 30 ustawy o prawach pacjenta. Art. 1 pkt 2 tej ustawy jasno stanowi, że określa ona "zasady udostępniania dokumentacji medycznej". Dane o stanie zdrowia należą do tzw. danych sensytywnych. W demokratycznych państwach prawnych ich ochrona gwarantowana jest nie tylko w aktach rangi ustawowej, ale także w aktach hierarchicznie najniższych, w ramach szeroko pojętego prawa ochrony życia prywatnego (art. 47 Konstytucji RP). Nie można więc zaakceptować sytuacji, w której wykładnia przepisów prawa, zwłaszcza zawartych w aktach wykonawczych prowadzi do pozostawienia danych pacjentów bez należytej opieki, narażając je na ryzyko dostania się w posiadanie osób nieupoważnionych, czy też na ich utratę i związane z tym zagrożenie dla interesów pacjentów, dotyczące braku rzetelnej informacji o przebiegu ich leczenia (tak słusznie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 605/17). Wykładnia obowiązujących przepisów musi mieć na celu utrzymanie konstytucyjnie gwarantowanego standardu ochrony tych danych. Art. 24 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjentów odwołuje się do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych zdefiniowanego w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.p.p. jako podmiot wykonujący działalność leczniczą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej czyli podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 4 oraz lekarza lub pielęgniarkę wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5. Pojęcie świadczenia zdrowotnego zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.p.p. jako świadczenie zdrowotne, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, który stanowi, że świadczenie zdrowotne to działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Definicja świadczenia zdrowotnego obejmuje więc także działania medyczne wynikające z przepisów odrębnych – takimi są przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Można także bronić poglądu, że badania lekarskie kandydatów na kierowców służą zachowaniu zdrowia ich samych jak i wszystkich uczestników ruchu drogowego. Nie ma więc racji skarżący twierdząc, że nie jest podmiotem leczniczym udzielającym świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 24 i n. u.p.p., a w związku z tym nie mają doń zastosowania przepisy rozporządzenia MZ z dnia 9 listopada 2015 r. wydanego na podstawie art. 30 u.p.p. Na podstawie § 2 ust. 4 pkt 8 tego rozporządzenia, dokumentację indywidualną zewnętrzną stanowią w szczególności: zaświadczenie, orzeczenie, opinia lekarska. Stanowią ją również — zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 2 omawianego rozporządzenia : skierowanie na badanie diagnostyczne, konsultację lub leczenie. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, dokumentację indywidualną wewnętrzną stanowią w szczególności: historia zdrowia i choroby. W myśl § 2 ust. 5 tego rozporządzenia, w dokumentacji indywidualnej wewnętrznej dokonuje się wpisu o wydaniu dokumentacji indywidualnej zewnętrznej. Dokumentację tę, a w przypadku prowadzenia dokumentacji w postaci papierowej jej kopię lub dokładny opis, dołącza się do dokumentacji indywidualnej wewnętrznej. Powyższe zapisy korespondują z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. § 7 w ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba badana, a kopię orzeczenia lekarskiego dołącza się do dokumentacji badania prowadzonej w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 do rozporządzenia. Wzór karty badania przewiduje odnotowywanie w niej skierowań na konsultacje i pomocnicze badania diagnostyczne oraz ich wyników. Na podstawie § 73 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, dokumentacja wewnętrzna jest przechowywana przez podmiot, który ją sporządził. A zgodnie z § 74 tego rozporządzenia, podmiot zapewnia odpowiednie warunki zabezpieczające dokumentację przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, a także umożliwiające jej wykorzystanie bez zbędnej zwłoki. Co do okresu przechowywania dokumentacji medycznej to należy zgodzić się także ze stanowiskiem organów , iż obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia. do kierowania pojazdami i kierowców, jak już wspomniano wyżej, nie zawiera zapisów dotyczących przechowywania dokumentacji, gdyż zastosowanie mają tu odpowiednie przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r, o działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1638 ) ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania. W art. 29 ust. 1 ustawy z dnia o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta wskazano, iż podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem: 1) dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon; 1a) dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu; 2) zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano zdjęcie; 3) skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres: a) 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono świadczenia zdrowotnego będącego przedmiotem skierowania lub zlecenia lekarza, b) 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono skierowanie - w przypadku gdy świadczenie zdrowotne nie zostało udzielone z powodu niezgłoszenia się pacjenta w ustalonym terminie, chyba że pacjent odebrał skierowanie. Zatem wskazany przez skarżącą stronę termin 6 miesięcy nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Rację ma także SKO stwierdzając, że stosowanie innych wzorów dokumentów niż określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców nie powinno być uznane za rażącą nieprawidłowość przy dokumentowaniu badań lekarskich, należy stwierdzić, iż specyfika tych badań wymusza konieczność stosowania właściwych formularzy i zawarcia w tej dokumentacji wszelkich danych, o których mowa w karcie badania lekarskiego i dodatkowo — w oświadczeniu osoby badanej, dotyczącym stanu zdrowia. Rażącą nieprawidłowością jest właśnie brak informacji wymaganych we wzorze oświadczenia i karty, w kontekście używania przez lekarza niewłaściwych formularzy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.