II SA/Rz 1403/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 17 października 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i P. P. – wspólników spółki cywilnej [...] s.c. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi M. W. i P. P. na tę decyzję - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. W. i P. P. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej (DIC) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia gier na automacie poza kasynem gry. Zawarli w niej wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu powołali się na brak jednolitego stanowiska organów Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie. Skarżący zwrócili także uwagę na orzeczenia sądowe uwzględniające złożone skargi w sprawach również dotyczących wymierzenia kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wskazali też na orzeczenia innych sądów o wstrzymaniu wykonania decyzji wymierzających takie kary pieniężne. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] DIC odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Składający go nie przedstawili bowiem danych, które wskazywałyby na zasadność uczynienia w ich wypadku odstępstwa od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.", udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej na okres trwania postępowania sądowego dopuszczalne jest na złożony przez niego wniosek. W powołanym przepisie ustawodawca wskazał dwie przesłanki, z których spełnienie jednej uprawnia do przychylenia się do prośby strony skarżącej. Jedną z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, zaś drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na bardzo ogólną treść wskazanych przesłanek, zadaniem wnioskodawcy jest wskazanie argumentów, które przemawiają za zasadnością wstrzymania wykonania objętego skargą aktu. Winien on więc podać konkretne dane, które wskazują, że wykonanie skarżonej decyzji skutkowałoby powstaniem w jego wypadku jednego z wymienionych wyżej niebezpieczeństw. Tego rodzaju informacji nie przedstawili jednak składający niniejszy wniosek. Nie wiadomo więc, jakie faktycznie konsekwencje mogłaby spowodować dobrowolna bądź przymusowa zapłata wymierzonej im solidarnie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych odnoszących się do ich sytuacji materialnej. Kwestie, którymi skarżący uzasadnili natomiast złożony w sprawie wniosek nie stanowią o ziszczeniu się którejkolwiek przesłanki wstrzymania wykonania zakwestionowanej przez nich decyzji, wymienionej w cytowanym art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności nie jest nią okoliczność w postaci orzeczeń innych sądów administracyjnych w sprawach również dotyczących kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W każdej bowiem sprawie sąd przeprowadza indywidualną analizę co do ewentualnego spełnienia przesłanek wstrzymania. Z podanych względów, a zatem wobec braku przedstawienia dostatecznych danych niezbędnych do oceny zasadności złożonego przez skarżących wniosku (przy czym dane te nie wynikają także z akt administracyjnych), orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.