II SA/Rz 1404/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić Wspólnocie Mieszkaniowej [...] kwotę 500 zł (słownie: pięciuset złotych), tytułem wpisu od odrzuconej skargi. Zarządzeniem z 18 grudnia 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 4 stycznia 2019 r. AB, działając – jak podał – imieniem Zarządu Wspólnoty, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przedłużenie terminu do wykonania wezwania. Stosowne dokumenty (odpis uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej oraz wypis z księgi wieczystej) przedłożył natomiast w dniu 11 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonuję czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do art. 29 Ppsa, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W opisywanej sprawie osoba, która wniosła skargę imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej, nie dołączyła do skargi dokumentów, z których wynikałoby, że jest ona uprawniona do działania jej imieniem. Stąd obowiązkiem Sądu, wynikającym z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 57 § 1 Ppsa, było wezwanie do uzupełnienia braków skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Podkreślenia wymaga, że termin wskazany w art. 49 ust. 1 Ppsa jest terminem ustawowym, który w odróżnieniu od terminu sądowego nie podlega przedłużaniu. Oznacza to, że czas trwania tego terminu, jak również konsekwencje jego niedotrzymania zawsze określa ustawa. W realiach opisywanej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący nie uzupełnił braków skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia mu opisanego na wstępie wezwania. Wezwanie doręczono mu bowiem w dniu 28 grudnia 2018 r., a zatem ostatnim dniem ww. terminu był 4 stycznia 2019 r. Uzupełnienie braków skargi z uchybieniem ustawowo określonego terminu skutkuje natomiast powstaniem po stronie Sądu obowiązku odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.