II SA/Rz 1410/18

Dnia 25 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 595/17 odrzucającym skargę M. W. na Wójta Gminy [...] w przedmiocie niewykonania decyzji dotyczącej zatwierdzenia podziału działek - postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 595/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. W. (dalej w skrócie: "skarżąca") na Wójta Gminy [...] w przedmiocie niewykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] zatwierdzającą podział działek ew. nr 159/9 i 159/13 położonych w P. gm. [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że z treści skargi wynikało, iż skarżąca domaga się wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej w skrócie: “p.p.s.a.") Sąd wyjaśnił, że przepis ten jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej, które pomimo wyroku sądowego uwzgledniającego skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzone postępowanie nie podejmują czynności, do których podjęcia zostały zobowiązane przez sąd. Przepis ten nie jest natomiast środkiem dyscyplinowania organów w ramach administracyjnego toku instancji – stosowania się przez organy niższego stopnia do decyzji organów wyższego stopnia. Ponieważ skarżąca domagała się zasądzenia grzywny w związku z niewykonaniem przez Wójta Gminy [...] decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 25 listopada 2018 r. W dniu 18 grudnia 2018 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga skarżącej o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 595/17. Jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem w jej ocenie postępowanie w sprawie zostało oparte na podrobionej mapie podziału działek ew. nr 159/9 i 159/13 zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], o czym skarżąca powzięła wiadomość w dniu 19 września 2018 r. badając akta sprawy. Zdaniem skarżącej, mapa podziału działek zalegająca w aktach sprawy II SA/Rz 595/17 została przerobiona na potrzeby tego postępowania, celem pozbawienia skarżącej statusu strony, w szczególności brak jest na niej punktu granicznego oraz numeru akt gminnych "33". Tymczasem na właściwej mapie podziału znajduje się granicznik, którego umiejscowienie na szlaku drożnym biegnącym działką nr 206 – pozbawia skarżącej dostępu do drogi publicznej z jej działki siedliskowej. Skarżąca stwierdziła, że postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 595/17 pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem w sprawie zatwierdzenia podziału działek ew. nr 159/9 i 159/13, w którym skarżąca została pozbawiona prawa do udziału w charakterze strony. W wyniku podziału działek ew. nr 159/9 i 159/13 naruszono bowiem granice sąsiedniej działki ew. nr 206, której właścicielką jest skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271-274 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań, sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia na tej podstawie, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. Sąd podkreśla jednak, że samo sformułowanie podstawy wznowienia postępowania w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. nie oznacza, że taka skarga w istocie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (tak m. in. w postanowieniach NSA z dnia 10 września 2018 r., II FSK 2564/18, z dnia 19 stycznia 2018 r., II OSK 3153/17, z dnia 11 lutego 2016 r., II OSK 100/16, z dnia 16 listopada 2012 r., I OSK 2607/12). Sąd wyjaśnia, że podrobienie lub przerobienie dokumentu może stanowić podstawę wznowienia postępowania wyłącznie wówczas, gdy sąd oparł orzeczenie na sfałszowanym dokumencie, z którego dowód przeprowadził w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że sprawa o sygn. akt II SA/Rz 595/17 została zakończona postanowieniem z dnia 14 lipca 2017 r. o odrzuceniu skargi, a zatem Sąd nie przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. W sprawie tej nie została wyznaczona rozprawa, nie zostało więc wydane postanowienie o przeprowadzeniu dowodu z dokumentu. W konsekwencji zarzut skarżącej oparcia orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, wobec nieistnienia podstawy wznowienia podanej w skardze, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.