II SA/Rz 1411/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego na skutek sprzeciwu wyżej wymienionego od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1411/14 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania - postanawia - odrzucić sprzeciw. Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1411/14 wydanym przez referendarza sądowego pozostawiono wniosek J. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego było niezłożenie ww. wniosku na urzędowym formularzu PPF (brak jego wypełnienia i podpisania, mimo stosownego wezwania). Odpis powyższego zarządzenia wraz z pismem z dnia 20 stycznia 2015 r., w którym zawarte zostało pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony wnioskodawcy w dniu 21 stycznia 2015 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 37 akt sądowych). W dniu 30 stycznia 2015 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) J. S. złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast stosownie do art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z powyższego wynika, że procesową konsekwencją złożenia środka zaskarżenia, jakim jest sprzeciw, po terminie jest konieczność jego odrzucenia. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sprzeciw J. S. podlega odrzuceniu. Jak wcześniej wykazano odpis zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2015 r. doręczony został stronie wnioskującej w dniu 21 stycznia 2015 r. Termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał w dniu 28 stycznia 2015 r. Tymczasem sprzeciw nadany został w placówce operatora pocztowego w dniu 30 stycznia 2015 r. (zalegająca w aktach sprawy koperta w której nadano sprzeciw – k. 41), a więc już po ustawowym siedmiodniowym terminie. Wnioskodawca nie złożył także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Końcowo mając na uwadze okoliczności sprawy i argumentację podnoszoną przez skarżącego a dotyczącą konieczności ustanowienia dla niego pełnomocnika, który w jego imieniu wypełniłby wniosek o przyznanie prawa pomocy, tut. Sąd wyjaśnia, że przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości, tj. nie jest możliwe wcześniejsze ustanowienie pełnomocnika z urzędu a następnie późniejsze wypełnienie przez tego pełnomocnika wniosku. W rozpoznawanej sprawie mając na względzie sygnalizowany stan zdrowia skarżącego tut. Sąd przesłał wnioskodawcy urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia, udzielił mu wyczerpujących wyjaśnień i wezwał do usunięcia braku formalnego wniosku. Rolą skarżącego było jedynie wypełnienie formularza (zgodnie ze wskazówkami i pouczeniem w nim zawartym), jego podpisanie i odesłanie do tut. Sądu. Zaznaczyć wypada, że skarżący nie jest osobą ubezwłasnowolnioną a informacja dotycząca pozostawania w stałym leczeniu z powodu zaburzeń depresyjnych, w ocenie Sądu nie wyklucza możliwości samodzielnego podejmowania i dokonywania jakichkolwiek czynności. Dotychczasowa aktywność skarżącego świadczy o dostatecznym zrozumieniu i rozeznaniu w podejmowanych działaniach. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli zaskarżonych aktów z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że Sąd z urzędu bada wnikliwie sprawę bez względu na fachowość, treść i konstrukcję skargi sporządzonej przez stronę i niezależnie od udziału profesjonalnego pełnomocnika, bądź też jego braku. Takiej to kontroli zostanie poddana zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...].