II SA/Rz 1412/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję - postanawia – odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1412/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez P. B. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] o wymierzeniu wymienionemu solidarnie z M. G. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W dniu 9 maja 2016 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącego P. B., w którym ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem wnioskodawcy, wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować pozbawienie go środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji konieczność przeprowadzenia likwidacji i ogłoszenia upadłości. Skarżący zaznaczył, że w stosunku do niego toczą się liczne postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zaś suma orzeczonych już kar z tego tytułu to 85 000 zł. Określił swoją sytuację materialną jako krytyczną. Wskazał, że część wymagalnych już zobowiązań podatkowych została od niego wyegzekwowana, co może prowadzić do unicestwienia prowadzonej przez niego działalności. Skarżący podniósł, że spłat dokonuje sukcesywnie, przynajmniej raz w tygodniu z uzyskiwanych z działalności środków, na dowód czego dołączył kserokopie dowodów wpłat z 20.04, 29.04 i 6.05 2016 r. wraz z kserokopią tytułu wykonawczego, będącego podstawą regulowania powyższych zobowiązań. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że trudna sytuacja, w której się znalazł wymusiła na nim konieczność wypowiedzenia umów o pracę dwóm pracownikom oraz pilną sprzedaż samochodu za niekorzystną cenę. Powołał się na sprawę, w której należności wynikające z orzeczonej kary zostały uiszczone a sąd administracyjny uwzględnił skargę, co rodzi konieczność zwrotu tych środków pieniężnych. Zwrócił także uwagę na fakt jego uniewinnienia w postępowaniu karnoskarbowym od zarzutu popełnienia czynu z art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Skarżący podał, że wymagane zaskarżoną decyzją zobowiązane musiałoby zostać wyegzekwowane w drodze przymusu, co spowodowałoby faktyczne unicestwienie jego działalności gospodarczej, bowiem ceny uzyskiwane na licytacji komorniczej są niższe niż te, które można uzyskać w drodze zwykłe sprzedaży. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Jeśli jednak składający na nią skargę do sądu złoży stosowny wniosek, to możliwe jest wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia. Stanowi o tym art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym uwzględnienie przedmiotowego żądania uwarunkowane jest zaistnieniem jednej z dwóch okoliczności związanej z wykonaniem kwestionowanej decyzji a to: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od spoczywającego na stronie skarżącej obowiązku w zakresie uprawdopodobnienia wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek wstrzymania, sąd zobligowany jest do oceny na podstawie całości akt sprawy istotnych dla rozpatrzenia złożonego wniosku okoliczności. W niniejszej sprawie zapadło już orzeczenie tut. Sądu o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji DIC. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że P. B. nie przedstawił jakichkolwiek danych, jak też dokumentów obrazujących jego możliwości płatnicze w kontekście obowiązku zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł, jak też nie wynikają one z akt sprawy. W świetle art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania kwestionowanego skargą aktu sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. O takiej zmianie w warunkach niniejszej sprawy nie może być jednak mowy, a przynajmniej nie wynika ona z przedstawionych przez wnioskodawcę informacji, jak też przedłożonych wraz z nowym wnioskiem dokumentów. Skarżący w bardzo obszernym uzasadnieniu swojego żądania powołuje się na swoją krytyczną, jak ją określa, sytuację materialną. Nadal jednak nie przedstawia danych odnoszących się do wielkości uzyskiwanych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, jak też składników i wartości jego majątku. Niemożliwa jest zatem rzetelna analiza, czy faktycznie zapłata przez niego należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (dobrowolna bądź w drodze egzekucji) mogłaby spowodować szczególne konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zaś tylko zwykły skutek w postaci określonego uszczerbku w majątku strony. Skarżący skoncentrował się na zasygnalizowaniu faktu toczenia się wobec niego wielu przedmiotowo tożsamych z niniejszym postępowań oraz wymierzenia kar na łączną kwotę 85 000 zł. Jednak, co wyżej zaznaczono, brak wskazania informacji odnośnie do aktualnego stanu materialnego strony uniemożliwia de facto ocenę skutków wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. Niewystarczające jest w tym zakresie samo stwierdzenie o wypowiedzeniu umów o pracę dwóm pracownikom. Nieistotna jest również, co zresztą sam skarżący przyznaje, okoliczność w postaci jego uniewinnienia w postępowaniu karnoskarbowym, na co Sąd zwracał już uwagę w postanowieniu z dnia 28 października 2015 r. Z tych względów orzeczono o odmowie zmiany postanowienia tut. Sądu z dnia 28 października 2015 r. w oparciu o art. 61 § 3 i § 4 P.p.s.a.