II SA/Rz 1413/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. w B. kwotę 213 zł /słownie: dwieście trzynaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] nakładającą na "[...]" Sp. z o.o. w B. (zwane dalej: Spółką) karę pieniężną w wysokości 5 450 zł, za wskazane w tej decyzji naruszenia. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 - zwanej dalej "ustawą") oraz lp. 5.1, l.p. 5.3, lp. 5.6, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. O systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. nr 180, poz. 1494 ze zm.). Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w siedzibie wymienionego na wstępie przedsiębiorcy, przeprowadzona została kontrola, której wyniki udokumentowano w protokole kontroli nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od 1 lutego 2014 r. do 30 listopada 2014 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "[...]" Sp. z o.o. w B. karę pieniężną w wysokości 5 450 złotych za stwierdzone naruszenia z tytułu: 1. skrócenia dziennego czasu odpoczynku, 2. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 3. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, 5. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia spawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Brak wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń. Zarzuciła także naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionym tam okoliczności egzoneracyjnych. Strona odwołująca zakwestionowała sposób przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia właściwych terminów pobierania danych z kart kierowców i niezasadną odmowę przesłuchania kierowców na okoliczność popełnienia przez nich naruszeń czasu pracy. Strona podkreśliła, że wywiązała się z obowiązku pobierania danych z karty kierowcy w okresie nie dłuższym niż 28 dni aktywności kierowcy oraz 90 dni zarejestrowanych przez urządzenie (tachograf), zastosowała m. in. przepisy rozporządzenia WE 581/2010 w zakresie pobierania danych. W jej ocenie organ I instancji powołał się na nieobowiązujący już akt prawny, tj. rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 23.08.2007 r. a w opisie naruszeń organ nie określił o jaki okres zostały przekroczone terminy, co uniemożliwia wyjaśnienie i przedstawienie stanowiska w tym zakresie. Zdaniem odwołującej się Spółki organ winien uwzględnić przepisy zawarte w rozporządzeniu nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i kart kierowców. Podkreślono nadto, że Spółka prowadząc działalność gospodarczą w zakresie transportu zapewniła odpowiednie warunki sanitarne, szkolenia oraz dopełniła wszelkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów. Kierowcy zostali odpowiednio przeszkoleni, a dane z karty kierowców każdorazowo poddawane są analizie pod kątem norm czasu pracy i ciągłości zapisu. Planowanie tras oraz organizacja przewozów są wykonywane na podstawie obowiązujących przepisów i każdorazowo analizowane. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy, który stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Wskazano, że zgodnie z art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Dalej organ przytoczył treść art. 92b ust. 1-2, art. 92c ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 ustawy, który stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzeń wskazanych tym przepisem. W obszernym uzasadnieniu organ szczegółowo opisał każde z naruszeń, wskazując na konkretne zdarzenia oraz przypadki oraz powołał przepisy odnoszące się do poszczególnych naruszeń, podając jednocześnie wysokość kary pieniężnej za poszczególne naruszenia. Organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna nałożona przez organ I instancji za poszczególnie opisane naruszenia jest słuszna i zgodna z przepisami prawa. Odpowiadając na zarzuty dotyczące naruszeń z czasu pracy kierowców GITD podał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy. Strona nie wykazała by organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Brak także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy ze względu na fakt, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia EWG nr 3821/85 (art. 13) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 (art. 10). To przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 i przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania, a dotyczących naruszeń w zakresie zczytywania danych z kart kierowców organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych. Natomiast art. 10 ust. 5 lit. 1 ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencje do określenia terminów wczytywania danych. Powyższe realizuje § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. W sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128), zgodnie z którym dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zatem ostatnio cytowane rozporządzenie określa surowsze wymagania niż czyni to rozporządzenie unijne. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy, jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy zczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję. GITD zaznaczył, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, by zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Winny uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowców, jak również godziny załadunków i rozładunków. Organ stwierdził także, że by móc zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także rozmiar i ilość stwierdzonych w czasie kontroli naruszeń wskazują na brak dopełnienia przez stronę obowiązków, w zakresie właściwego nadzoru, będących przedmiotem badania. W ocenie organu odwoławczego WITD w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, a postępowanie prowadzone było z zachowaniem norm i zasad wynikających z przepisów K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję "[...]" Sp. z o.o. w B. wniosło o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli i interesu społecznego, wydanie decyzji z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, niewskazanie podstawy prawnej. Skarżąca Spółka zarzuciła także brak wykazania przez organ w sposób niebudzący wątpliwości, że strona naruszyła art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, umowę międzynarodową AETR oraz rozporządzenie (WE) 561/2006 i rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia lub braku wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. W ocenie skarżącej organy obu instancji nieprawidłowo rozpatrzyły stan faktyczny i nieprawidłowo wskazały odpowiedzialność przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenia, do których doszło wyłącznie z winy kierowców. Naruszenia przepisów postępowania strona upatrywała także w niezasadnym zignorowaniu wniosku o przesłuchanie właściciela firmy oraz kierowców, na okoliczność powstania stwierdzonych naruszeń. Skarżąca podniosła zarzut przekroczenia przez organ odwoławczy terminu na rozpatrzenie wniesionego środka zaskarżenia. Podtrzymała w całości zarzuty i stanowisko zaprezentowane w odwołaniu, podkreślając dokonanie przez organ odwoławczy błędnej interpretacji w zakresie stosowania rozporządzenia WE 581/2010. Rozporządzenie to wskazuje, że terminy na odczyt danych zarówno z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego winny uwzględniać wyłącznie dane z zarejestrowaną aktywnością. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, tj. co do jej zgodności z prawem Sąd doszedł do przekonania, że nie może ona pozostać w obrocie prawnym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniach 26 stycznia 2015 r. – 17 lutego 2015 r. w przedsiębiorstwie skarżącego przeprowadzona została kontrola, obejmująca swym zakresem przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy w transporcie drogowym (Dz.U. z 2013r., poz. 1414) i okres działalności od 1 lutego 2014 r. – 30 listopada 2014 r. Stwierdzone wówczas protokolarnie naruszenia (nr protokołu[...]), sklasyfikowane zgodnie z zał. Nr 3 do w/w ustawy (za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego dziennego prowadzenia pojazdu, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za każdego kierowcę), stanowiły dla organu I instancji podstawę do wydania decyzji nakładającej na kontrolowany podmiot kary pieniężnej w wysokości 5 450 zł, a którą zaakceptował organ odwoławczy (orzekając w myśl art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.). Przypomnieć należy, że istota postępowania odwoławczego polega nie na ocenie decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz na ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji. Nie wystarczy, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów, ale konieczne jest też, by te rozstrzygnięcia zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów wydających decyzje postępowania respektującego przepisy o postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę obciążają obowiązki określone w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które obligują organy orzekające w sprawie (zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy) do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Z kolei przepis art. 107 § 3 K.p.a. nakłada na wszystkie organy administracji publicznej obowiązek uzasadnienia faktycznego (powinno w szczególności wskazywać fakty uznane przez organ za udowodnione, dowody na których się oparł i wyjaśnić przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej) i uzasadnienia prawnego wydanych decyzji. Z decyzji musi zatem wynikać m.in., iż organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 16 marca 1998 r., sygn. akt II SA 96/98, Lex nr 41681 niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, a także lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji należało dojść do wniosku, że organ odwoławczy nie wywiązał się należycie z obowiązków określonych wspomnianymi wyżej przepisami postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się, w sposób zgodny z omówionymi wcześniej regułami, do zarzutów odwołania kwestionujących sposób przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia właściwych terminów pobierania danych z kart kierowców i twierdzeń strony, iż wywiązała się z obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w okresie nie dłuższym niż 28 dni aktywności kierowcy oraz 90 dni zarejestrowanych przez urządzenia (tachograf), stosując m.in. przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.U.E.L.10.168.16), a które nie zostały przy rozstrzyganiu sprawy uwzględnione. Sąd podziela pogląd skarżącego, iż to rozporządzenie Komisji nie może zostać pominięte przez organ, przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał obowiązek zczytać dane. Otóż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz.U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) dane z karty kierowcy pobiera się co najmniej raz na 28 dni. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że w/w rozporządzenie określa surowsze wymagania w zakresie zczytywania danych niż czyni to rozporządzenie unijne. Natomiast wg art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozu, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. W rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą jest to, czy przy realizacji tego obowiązku podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać zczytane. Przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują na tym tle jakichkolwiek rozróżnień i przy przyjęciu przez organ odwoławczy niekorzystnej dla skarżącego regulacji, skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Nie jest to w ocenie Sądu stanowisko prawidłowe, co doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego i jak wcześniej wskazano przepisów postępowania administracyjnego. Błędem organu odwoławczego było, jak wcześniej podkreślono, nieodniesienie się w pełni do odwołania wniesionego przez skarżącego, w którym podniesiona została konieczność (obowiązek) stosowania pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. Organ odwoławczy nie wyjaśnił powodów, dla których stosując art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pominął powyższy przepis, a który brzmi następująco: "Określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności". W szczególności w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie zostało wyjaśnione dlaczego organ nie uznał przepisów rozporządzenia za nieobowiązujące. Trafnie więc zauważył skarżący, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 nie może zostać pominięte przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał zczytać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów tegoż rozporządzenia decyduje art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz w związku z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego. Z przepisów rozporządzenia wynika, że wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami (art. 2). Organ odwoławczy naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym pominął, że dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Nie może budzić więc jakichkolwiek wątpliwości, że nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, stąd też nie można nakładać kary pieniężnej za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego organ odwoławczy w swych działaniach winien uwzględnić jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny być przedmiotem zainteresowania organu z uwagi na cele regulacji ustanawiających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się wskazanych w niej pozostałych naruszeń prawa. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym "poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia lub braku wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono w sposób dostatecznie klarowny, iż brak jest przesłanek do zastosowania tych regulacji. Prawidłowo podkreślono, iż podmiot wykonujący przewóz winien zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy kierowców oraz prawidłowe zasady wynagradzania, a naruszenie przepisów przez kierowców musi być wynikiem takich zdarzeń i okoliczności, na podstawie których podmiot (przedsiębiorca) nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. Wniosek taki wynika z przepisów "unijnych", powołanych i zastosowanych przez organ odwoławczy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Ponownie rozpoznając odwołanie organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę popełnionych naruszeń, co powinno w szczególności polegać na przyjęciu obowiązku stosowania się do przepisów rozporządzenia (UE) Komisji.