II SA/Rz 1414/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.K. i J.P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie z ich skargi na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 1 września 2025 r. nr OA.7722.1.4.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Postanowieniem z 20 stycznia 2026 r., sygn. II SA/Rz 1414/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie K.K. i J.P. (dalej: "Skarżący") na postanowienie tego sądu z 12 listopada 2025 r. o odrzuceniu skargi wyżej wymienionych. Powodem powyższego było nieprzedłożenie wymaganej liczby odpisów zażalenia a mianowicie zamiast wymaganych 2 odpisów zażalenia, Skarżący przedłożyli 1 egzemplarz odpisu zażalenia z 20 listopada 2025 r. Wskutek wniesionego zażalenia w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. II OZ 329/26 oddalił zażalenie Skarżących na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2026 r. W uzasadnieniu NSA wskazał, że podniesione przez Skarżących: "okoliczności związane z wiekiem stron, trudnościami komunikacyjnymi, koniecznością posłużenia się inną osobą w wykonaniu zarządzenia sądu, nie podważają prawidłowych ustaleń sądu pierwszej instancji. Mogłyby one stanowić co najwyżej asumpt do kierowania wniosku o przywrócenie terminu.". Powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącym 22 kwietnia 2026 r. Dnia 27 kwietnia 2026 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Skarżący, mając na uwadze pouczenie zawarte w ww. postanowieniu NSA, złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Na wezwanie Sądu Skarżący przedłożyli brakujące 2 odpisy wniosku o przywrócenie terminu oraz 2 odpisy zażalenia z 20 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – zwane dalej "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Sąd stwierdza, że wniosek Skarżących o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, że dochowano terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz spełniono pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. przedłożono brakujący odpis zażalenia z dnia 20 listopada 2025 r. i uprawdopodobniono brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tut. Sąd uznał, że wskazane okoliczności uprawdopodobniają, że po stronie Wnioskodawców brak jest winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Sąd uwzględnił podnoszone we wniosku oraz w zażaleniu z 27 stycznia 2026 r. okoliczności uprawdopodabniające brak winy Skarżących a mianowicie ich wiek, trudności komunikacyjne oraz konieczność posłużenia się innymi osobami w celu wykonania zarządzeń Sądu. Jak podali poprosili sąsiada o odkserowanie zażalenia i wysłanie do Sądu. W tym celu udał się on do sąsiedniej miejscowości, jednak odkserował 1 egzemplarz zamiast wymaganych 2 i wysłał do Sądu. Skarżący nie posiadają ksero, dlatego zmuszeni byli skorzystać z pomocy sąsiada. Zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności mają niewątpliwie wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu i wskazują, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy Skarżących i zasadnym jest przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.