II SA/Rz 1416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 1416/15 Uzasadnienie Przedmiotem skargi S. S. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] (dalej DIC) z [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] maja 2015 r. nr [...], o nałożeniu na S. S. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Reprezentujący S. S. adwokat zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazał, że uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją - kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł przekracza jego możliwości finansowe, gdyż roczny dochód, jaki osiągnął w 2014 r. wyniósł 12 936,68 zł. W związku z tym średni miesięczny dochód kształtuje się na poziomie niespełna 1100 zł i pozwala jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zapłacenie nałożonej kary pochłonie zatem prawie całość osiągniętych przez skarżącego i jego żonę rocznych dochodów. Nadto wobec S. S. prowadzonych jest 14 postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ponieważ są to postępowania o takim samym stanie faktycznym co przedmiotowa sprawa, to należy przyjąć, że zostaną one zakończone wydaniem decyzji o nałożeniu na stronę kolejnych kar pieniężnych, również w wysokości 12 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.). Natomiast sam wywód strony nie jest wystarczający do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu S. S. nie wykazał, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. - uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedłożył bowiem dokumentów, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić rzeczywisty wpływ obowiązku wykonania decyzji na jego sytuację majątkową. Wskazał jedynie, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki ze względu na obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Na poparcie swojej argumentacji skarżący przedłożył PIT-36 i PIT/B za 2014 r. Skoro do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. W związku z powyższym skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, w szczególności w zakresie sytuacji finansowej oraz majątkowej (np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (zob. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uczynił zadość powyższym wymogom. Sąd stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących wartość całego majątku skarżącego, w tym ilość zasobów pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Tym samym niewystarczające jest powoływanie się wyłącznie na fakt nałożenia kary pieniężnej. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazał on konkretnie jaka jest obecnie jego rzeczywista kondycja finansowa. W związku z tym Sąd nie może ocenić, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej, uniemożliwia weryfikację czy wykonanie zaskarżonej decyzji jak twierdzi pełnomocnik skarżącego - rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących kwestii legalności zaskarżonej decyzji podnieść należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu - Sąd nie może badać kwestii zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.