II SA/Rz 1416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1416/15, odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1416/15 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 1416/15 Uzasadnienie Przedmiotem skargi S. S. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] maja 2015 r. nr [...], o nałożeniu na S. S. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Reprezentujący S. S. adwokat zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazał, że uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją - kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł przekracza jego możliwości finansowe, gdyż roczny dochód, jaki osiągnął w 2014 r. wyniósł 12 936,68 zł. W związku z tym średni miesięczny dochód kształtuje się na poziomie niespełna 1100 zł i pozwala jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zapłacenie nałożonej kary pochłonie zatem prawie całość osiągniętych przez skarżącego i jego żonę rocznych dochodów. Nadto wobec S. S. prowadzonych jest 14 postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ponieważ są to postępowania o takim samym stanie faktycznym co przedmiotowa sprawa, to należy przyjąć, że zostaną one zakończone wydaniem decyzji o nałożeniu na stronę kolejnych kar pieniężnych, również w wysokości 12 000 zł. Na poparcie swojej argumentacji skarżący przedłożył PIT-36 i PIT/B za 2014 r. WSA postanowieniem z 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1416/15, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z 27 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę ww. postanowienia WSA z 18 listopada 2015 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podano, że ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika z okoliczności faktycznych, których nieuwzględnienie spowoduje, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami, a które potwierdzają załączone dokumenty finansowe tj. oświadczenie o swojej sytuacji majątkowo-finansowej, decyzję ZUS z 10 listopada 2015 r. stwierdzającą zadłużenie z tytułu niezapłaconych składek za zabezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy, a także wezwanie do zapłaty A. S.A. Podkreślono, że z oświadczenia dotyczącego aktualnej sytuacji majątkowo-finansowej skarżący wskazuje, że od września 2015 r. nie prowadzi już działalności gospodarczej i pozostaje bez jakiegokolwiek zatrudnienia. Nadto wnioskodawca zaznaczył, że prowadzona działalność gospodarcza regenerująca znikomy zysk, doprowadziła do powstania zadłużenia po stronie S. S. w ZUS, Urzędzie Skarbowym, a także doprowadziła, że wobec niego prowadzone są postępowania komornicze. Z przedłożonego oświadczenia wynika, ze dług wobec ZUS szacowny jest na poziomie 10 tys. zł, a dług wobec A. S.A. na 917, 67 zł. Nadto skarżący wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności na posiadanym rachunku bankowym, które mógłby przeznaczyć na spłatę bieżącego zadłużenia. Z załączonego oświadczenia wynika również, że jedynym jego składnikiem majątkowym jest samochód osobowy marki Renault Clio z 2000 r. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. Nadto podniesiono, że trudna sytuacja majątkowa zmusza do wystąpienia w wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. W rozpoznawanej sprawie prawomocnym postanowieniem z 18 listopada 2015 r. Sąd negatywnie rozstrzygnął poprzedni wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z 27 listopada 2015 r. skarżący wniósł ponowny o zmianę powyższego postanowienia z uwagi na zmianę okoliczności, które uzasadniały odmowę udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Nie budzi wątpliwości, że bez zmiany okoliczności sprawy Sąd nie może uchylić i zmienić takiego postanowienia. Podkreślenia jednak wymaga, że muszą to być takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Postępowanie wpadkowe dotyczące ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Strona wnioskująca o zmianę postanowienia winna przedstawić okoliczności, które zaistniały po wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a które jej zdaniem przemawiają za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 895/14, z 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 894/14; z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 2392/12). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Regulacja z art. 61 § 3 P.p.s.a., zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią jednak obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. To w interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozpoznając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia go na podstawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu, w ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący przedstawił argumentację wraz z dokumentacją, która przemawia za zmianą postanowienia z 18 listopada 2015 r. i uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, treść powyższych dokumentów uzasadnia zastosowanie względem skarżonego środka ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zasadnie bowiem skarżący wywiódł, że wykonanie zaskarżonej decyzji, na obecnym etapie postępowania, może spowodować wyrządzenie mu znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Spełnione zatem zostały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3, 4 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.