II SA/Rz 1417/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr SKO.402.ZP.926.96.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 15 maja 2024 r. nr GP.6730.18.2024; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz skarżącego M. C. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ i na rzecz skarżącej M. C. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: Kolegium, SKO lub organ odwoławczy) z 20 sierpnia 2024 r. nr SKO.402.ZP.926.96.2024, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji) z 15 maja 2024 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną, budowa budynku gospodarczego oraz budowa dwóch stanowisk postojowych na części działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: K.p.a.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z 26 lutego 2024 r. K. J., zwróciła się do Wójta o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji . Wójt działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) wymienioną na wstępie decyzją z 15 maja 2024 r., ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W odwołaniach od tej decyzji M. C. oraz M. C. (dalej: Skarżący) zarzucili : - naruszenie przepisów art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1,3, 5 oraz art. 61 ust. 5a u.p.z.p. - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania ternu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 poz. 1588 - dalej: rozporządzenie), w szczególności zaś §4, §5, §6 i §7. - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołań organ odwoławczy opisaną na wstępie decyzją z 20 sierpnia 2024 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 15 maja 2024 r. Wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem zarówno aktualnego stanu sąsiednich działek, jak i wymagań dotyczących dostępu do drogi publicznej oraz wystarczającego uzbrojenia terenu. Działka objęta inwestycją spełniała wszystkie warunki, takie jak dostępność do drogi publicznej oraz wystarczające uzbrojenie. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w zakresie obszaru analizowanego, organ wskazał, że wyznaczenie tego obszaru było prawidłowe, zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Co do powierzchni biologicznie czynnej, organ zauważył, że brak jest przepisów upoważniających do określania jej w decyzji o warunkach zabudowy, a jej ustalenie nie wpływa na dalszy proces inwestycyjny. W kwestii uzbrojenia terenu, organ wskazał, że nie wymaga się pełnej realizacji uzbrojenia przed wydaniem decyzji, a jego zapewnienie musi być zagwarantowane w przyszłości w umowie z odpowiednimi podmiotami. Kolegium wskazało, że decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a materiał dowodowy w sprawie został uzupełniony w toku postępowania odwoławczego, co czyni zadość prawidłowości postępowania, w związku z czym, po analizie zarzutów podniesionych w odwołaniu, decyzja o warunkach zabudowy została utrzymana w mocy. W jednobrzmiących skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, oboje Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i zasadzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucili naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w toku postępowania odwoławczego powstały nowe podstawy faktyczne i prawne sprawy, uzasadniające uchylenie decyzji pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie wydanie decyzji reformatoryjnej; - art. 136 § 1 K.p.a. poprzez przekroczenie dopuszczalnych tym przepisem granic uzupełnienia dowodów w postępowaniu odwoławczym, - art. 7, 77 § 1 w zw. art. 15 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji także uchylenie się od jej ponownego rozpatrzenia w pełnym zakresie w postępowaniu odwoławczym; - art. 80 K.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę znacznej części materiału zgromadzonego w sprawie, a w konsekwencji formułowanie dowolnych wniosków końcowych - w tym także sprzecznych ze zgromadzonym materiałem - nie poddających się merytorycznej weryfikacji; - art. 8 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów Państwa oraz niedopełnienie wymogów prawidłowo sformułowanego uzasadnienia decyzji, z uwagi na brak szczegółowego wyjaśnienia motywów i przesłanek podjętego rozstrzygnięcia w szeregu aspektów stanu faktycznego i prawnego sprawy, jak również poprzez brak rzeczowego odniesienia się do szeregu zarzutów odwołania od decyzji pierwszej instancji; - art. 61 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. oraz w zw. z przepisami § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia, poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego niezgodnie z ww. przepisami, brak należytej analizy tekstowej obszaru analizowanego, jak również ustalenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy dowolnie i niezgodnie z ww. przepisami rozporządzenia określającymi reguły dokonywania takich ustaleń; - art. 61 ust. 1 pkt 3) i pkt 5) u.p.z.p., poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji braku dopełnienia warunków związanych z uzbrojenia terenu oraz wymogów wynikających z przepisów odrębnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 roku pełnomocnik jednego ze Skarżących podkreślił, że decyzja organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji była błędna. W sytuacji bowiem gdy w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono nową analizę zagospodarowania terenu, która wykazała inne parametry planowanej zabudowy, aniżeli określone w pierwotnie sporządzonej analizie - utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nie powinno mieć miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024r. poz. 1267). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że na zasadzie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej: P.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, przy czym rozstrzygając sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy terenu następuje, co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w razie braku takiego aktu prawa miejscowego - w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 51 ust. 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Prawo do zabudowy jest bowiem podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Wolność zagospodarowania jest elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości. Wolność ta realizowana jest jednak w ramach istniejącego porządku prawnego, formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia jej realizację. Niezależnie bowiem od owej wolności, planowane zamierzenie inwestycyjne nie może pozostawać w sprzeczności z koniecznością uwzględnienia ładu przestrzennego w procesie planowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Zatem ustalenie warunków zabudowy możliwe jest wyłącznie w przypadku, gdy zostaną spełnione wszystkie określone wyżej warunki. Niespełnienie choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Ustawodawca przewidział w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia m.in. warunku, zgodnie z którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z zasady dobrego sąsiedztwa wynika konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem funkcji, zagospodarowania i formy architektonicznej planowanej inwestycji. Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w terenie zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy - spełnienie wymogów dobrego sąsiedztwa - jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przy tym, przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Obszar analizowany obejmuje istniejący stan zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym i wyznacza organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyniki analizy, jej rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przesądzają w znacznej mierze o wynikach postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu, podniesiony w skardze zarzut dotyczący nieprawidłowo wytyczonego obszaru analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że otoczenie terenu, na którym zaplanowano inwestycję, granicami obszaru analizowanego, w wyniku czego znajduje się on wewnątrz tego obszaru nie oznacza, że odległość granic tego obszaru od działki inwestora musi być w każdym punkcie jednakowa. Obszar taki nie musi więc zostać wyznaczony w formie koła, lecz zawsze musi obejmować minimalny teren wytyczony zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r. II OSK 2117/20). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że obszar analizy został wytyczony w oparciu o szerokość frontu działki, która wynosi 37,5 m i tym samym granice obszaru analizowanego zostały wytyczone w odległości 112,5 m, co mieści się w dyspozycji przepisu art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Wnioski takie są jednak gołosłowne, gdyż nie wynikają z części graficznej sporządzonej analizy urbanistycznej. Obszar analizy wytyczony wokół terenu planowanej inwestycji ma nieregularny kształt, który – co podniesiono w treści skargi – nie wskazuje na to, aby z każdej ze stron miał on zakres zgodny z powołanym przepisem ustawy tj. wynosił trzykrotność szerokości frontu działki. Co więcej, z analizy urbanistycznej nie wynika, jakie były motywy odstąpienia od wytyczenia granic obszaru analizy według zasad ogólnych. Nie budzi przy tym zastrzeżeń Sądu samo ograniczenie obszaru analizy od strony nieruchomości niezabudowanych - obszar ten z oczywistych względów pozostaje bez wpływu na wynik sporządzonej analizy, istotnym jest jednak ograniczenie obszaru analizy od strony drogi – granica obszaru analizowanego nie sięga nawet dwukrotnej szerokości frontu działki, przy czym nieznane są motywy, dla których obszar ten określono w ten sposób. Sąd nie neguje możliwości określenia obszaru analizy w sposób, o którym mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tj. poprzez objęcie analizą pewnej całości urbanistycznej - motywy takiego postępowania muszą jednak zostać przekonująco wyjaśnione, a nie jedynie zasygnalizowane poprzez odwołanie się do wybranych orzeczeń. Tymczasem w sprawie nie zostało wyjaśnione dlaczego teren analizy od strony drogi został ograniczony, nie jest znany sposób zagospodarowania tego pominiętego terenu, a zatem nie ma możliwości weryfikacji prawidłowości działania organu planistycznego w tym zakresie. W tym stanie faktycznym zarzuty skargi są zatem zasadne. Zasadnym jest również podniesiony w skardze zarzut nieprawidłowego orzeczenia o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy w sporządzonej w postępowaniu odwoławczym analizie wykazane zostały inne parametry planowanej zabudowy, aniżeli w pierwotnie ujęte w analizie sporządzonej w postępowaniu przed organem I instancji. Nowa analiza doprecyzowała bowiem niektóre parametry planowanej zabudowy, poprzez ich określenie w wartościach "od – do" – poprzednio były one określone jedynie w wartości "do". Jest to istotne z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego oraz podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia tego ładu i było zasadne w okolicznościach przedmiotowej sprawy, jednakże na skutek orzeczenia o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji nie znalazło odzwierciedlenia w treści ostatecznej decyzji. W ten sposób powstał rozdźwięk pomiędzy dopuszczalnymi parametrami inwestycji wynikającymi z analizy urbanistycznej a parametrami tej inwestycji wynikającymi z ostatecznej decyzji organu planistycznego. Powoduje to zasadność zarzutu wydania orzeczenia w sposób sprzeczny z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie. Na marginesie należy podkreślić, że ustalenie parametrów przyszłej zabudowy wyłącznie w wartościach "do" nie jest prawidłowe, gdyż może powodować w przyszłości problemy z określeniem prawidłowych dopuszczalnych parametrów zabudowy, znacznie odbiegających od ustalonego maximum. Skoro bowiem do naruszenia ładu przestrzennego może dojść na skutek odstąpienia od średnich, dopuszczalnych w danym terenie parametrów zabudowy, zarówno poprzez ich przekroczenie, jak i zaniżenie to wydawana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna ścisły i nie budzący wątpliwości określać parametry planowanej zabudowy. Nie są natomiast uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 136 § K.p.a., poprzez samo uzupełnienie analizy urbanistycznej w postępowaniu odwoławczym, ani też zarzucone naruszenie art. 107§3 K.p.a. poprzez brak szczegółowego odniesienia się do dokonanych w sprawie uzgodnień planowanej inwestycji z gestorami sieci. Nie zasługuje na uwzględnienie również formułowany w treści skargi zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 3 i pkt 5 u.p.z.p., bazujący na żądaniu od inwestora przedstawienia na tym etapie planowania inwestycji konkretnych umów z gestorami sieci. Decyzja o warunkach zabudowy określa bowiem dopuszczalne ramy planowanej inwestycji, nie przesadzając o jej powstaniu, wobec czego wymaganie od inwestora wykazania zawarcia stosownych umów byłoby zbyt daleko idące. Wystarczającym jest przedstawienie zapewnienia gestorów o możliwości dokonania stosownych przyłączy. Wobec powyższego, stwierdzając zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. jak i naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 138§1 pkt 1 oraz art. 7, 77 i 80 K.p.a Sąd uznał, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy konieczne jest uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania, organ I instancji uzupełni wykonaną analizę urbanistyczną o analizę obszaru pominiętego w analizach sporządzonych w przedmiotowej sprawie oraz określi parametry przyszłej zabudowy w sposób ścisły – bądź to w konkretnie sprecyzowanej wartości, bądź też w wartościach "od – do". W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 i § 2 P.p.s.a. oraz §14 ust.1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023 poz. 1964). Zasądzone do zwrotu koszty postępowania sądowego obejmują uiszczony wpis od skargi – w przypadku obojga Skarżących – a także, w przypadku Skarżącego reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika, wynagrodzenie pełnomocnika wynikające z powołanych wyżej przepisów oraz uiszczoną opłatę skarbowa od przedłożonego pełnomocnictwa.