II SA/Rz 1418/25

17 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 17 czerwca 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej RZ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 22 kwietnia 2026 r. II SA/Rz 1418/25 wydanego w sprawie ze skargi RZ na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 18 sierpnia 2025 r. nr SKO.4110.90.1086.2025 w przedmiocie ustalenia wysokości należności poniesionych zastępczo przez Gminę [...] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z 22 kwietnia 2026 r. II SA/Rz 1418/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę RZ, wniesioną na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie. W piśmie z 10 czerwca 2026 r. Skarżący wniósł sporządzoną osobiście przez siebie skargę kasacyjną od ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli nie pochodzi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3. Skarga kasacyjna jest zatem kwalifikowanym pismem procesowym, którego sporządzenie przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny, niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 i art. 193 Ppsa brak formalny, uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu. Stosownie zaś do art. 178 Ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjna wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź przez osoby, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 Ppsa. Oznacza to, że jest ona obarczona nieusuwalnym brakiem formalnym, co w myśl art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 Ppsa, obligowało Sąd do jej odrzucenia.