II SA/Rz 1425/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. H. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2018 r.nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej -skargę oddala- II SA/Rz 1425/19 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi B.H. Centrum Medyczne "[...]", jest decyzja nr [...], Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwany Dyrektorem) z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...], w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Stan faktyczny sprawy, w której wniesiono skargę przedstawia się następująco, Dyrektor ogłoszeniem nr [...], podał do publicznej wiadomości informację o konkursie ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na lata 2017-2022 w rodzaju: opieka paliatywna i hospicyjna, w zakresie: świadczenia w hospicjum domowym, na obszarze: 1821- [...]. Oferty złożyło 4 oferentów, zaś otwarcie ofert nastąpiło w dniach [...]-[...] marca 2017 r. Oferta skarżącej strony B.H. została otwarta [...] marca 2017 r. W tym samym dniu Komisja Konkursowa wezwała skarżącą do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych złożonej oferty. Braki te zostały w zakreślonym terminie uzupełnione. Komisja wezwała skarżącą do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie pytań ankietowych i dodatkowo dla personelu wykazanego w ofercie do uzupełnienia dokumentów potwierdzających gotowość do udzielania świadczeń przez personel wymieniony w ofercie od pierwszego dnia obowiązywania umowy, w terminie do [...] kwietnia 2017 r. Wyjaśnienia i dokumenty zostały w zakreślonym terminie złożone. Po rozpoznaniu ofert w części jawnej Komisja Konkursowa uznała, że oferta skarżącej spełnia warunki formalne, a następnie ofertę zakwalifikowano do części niejawnej postępowania. W dniu [...] maja 2017 r. Komisja Konkursowa zaprosiła skarżącą do negocjacji w sprawie ustalenia liczby i ceny świadczeń opieki zdrowotnej. W trakcie prowadzonych ze skarżącą negocjacji ustalono zbieżne stanowisko w przedmiocie ilości świadczeń i wartości kontraktu. Ustalono cenę jednostkową w wysokości 46,70 zł i liczbę świadczeń w ilości 2143 na łączną wartość 100 078,10 zł. W protokole końcowym stwierdzono, że zbieżność stanowisk nie oznacza wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy. Po zakończeniu negocjacji ze wszystkimi oferentami w dalszej części postępowania Komisja sporządziła ranking końcowy w stosunku do wszystkich ofert. Dokonała oceny wszystkich złożonych ofert według jednolitych kryteriów, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r.,poz. 1372 ze zm" dalej zwane rozporządzeniem z 5 sierpnia 2016 r.). Oferty zostały uszeregowane w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów oceny, z uwzględnieniem wyników negocjacji. Na usytuowanie w rankingu końcowym miała wpływ wynegocjowana cena i wszystkie kryteria niecenowe. Komisja Konkursowa na podstawie art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych(Dz. U. z 2017 r., poz. 1938, dalej zwana u.ś.o.z.), w dalszej kolejności dokonała wyboru ofert celem zawarcia umowy zgodnie z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym, aż do wyczerpania środków finansowych, które zamawiający przeznaczył na świadczenia będące przedmiotem postępowania. Do realizacji świadczeń zostali wybrani oferenci, którzy uzyskali za ocenę oferty łączną ilość punktów w przedziale od 64,000 do 62,500. Oferta Odwołującej uzyskała łącznie 47,000 pkt, w tym: za kryteria "niecenowe" - 22,000 pkt (za jakość - 12,000 pkt., za kompleksowość - 0,000 pkt., za ciągłość - 10,000 pkt.) i za cenę 25,000 pkt. Została sklasyfikowana na 4 miejscu, zaś do zawarcia umowy wybrano 3 pozostałe oferty. Oferta strony nie została zatem wybrana. Wobec takiego obrotu sprawy, Skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora od rozstrzygnięcia konkursu. Zarzucono, iż mimo spełnienia przez nią warunków określonych ww. przepisami nie wywiązano się z warunków postępowania, w którym wskazał, że zawrze 4 umowy, a zawarł ich 3, czym naruszył jej interes prawny. Dyrektor dnia [...] czerwca 2017 r. wydał decyzję o nr [...], na której mocy nie uwzględnił odwołania skarżącej. Od powyższej decyzji Organu skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że kwestionowana decyzja nie zawiera ustosunkowania się do treści wskazanych przez nią zarzutów. Zarzuciła także, że oferty które zostały wybrane do zawarcia umów nie spełniały wymogów dotyczących czasu pracy personelu wykazanego w ofertach, tj. psychologa i fizjoterapeuty w ofercie Domowej Opieki Medycznej "[...]" Sp. z o.o. oraz lekarza i psychologa w ofercie Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...]. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor w wyniku rozpoznania w/w odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została zaskarżona do WSA, który wyrokiem z 27 lutego 2018 r" o sygn. II SA/Rz 1149/17, postanowił uchylić obie decyzje Dyrektora. Sąd w powyższym orzeczeniu wskazał na naruszenie tak przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 142 ust. 6, art. 148 ust 1 i 3 w/w ustawy w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z załącznikiem nr 11 i § 5 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 2016 r" 2. § 10 w zw. z cz. II pkt 1, 3, 4 załącznika nr 2 - "Warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej" rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 października 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej; 3. art. 149 ust. 1 pkt 7 i art. 149 ust. 3 u.ś.o.z., 4. § 10 ust. 4 pkt 3 i 6, § 19 zarządzenia nr 12/2015/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; 5. § 8 ust 1-2 i ust. 4 zarządzenia nr 54/2016/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju op,eka paliatywna , hospicyjna oraz załącznika nr 2 do umowy (Harmonogram - zasoby), stanowiącego część załącznika nr 2 do zarządzenia (§ 5 ust. 3, § 8 ust. 1, załącznik nr 2 do zarządzenia). Powyższe naruszenia pozostawały według Sądu w bezpośrednim związku z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jednakże nie przesądzają, czy i w jakim zakresie interes prawny odwołującej został naruszony na skutek naruszenia zasad przeprowadzenia postępowania konkursowego. Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien dokonać merytorycznej oceny, czy , w jakim zakresie w/w naruszenia zasad prowadzenia postępowania w sprawie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej doprowadziły do naruszenia ("uszczerbku") interesu prawnego odwołującej w świetle treści jej oferty i innych ofert ocenianych w postępowaniu. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Dyrektor decyzją z [...] czerwca 2018 r., o nr [...], oddalił odwołanie w całości. W uzasadnieniu zaznaczył, że rozstrzygnięcie postępowania przez Komisję Konkursową nie jest niczym innym jak wyborem najkorzystniejszej oferty bądź ofert przez zamawiającego i jest to etap postępowania cywilnego. Wszystkie oferty w tym oferta odwołującej zostały przyjęte do postępowania konkursowego, a ich ocena została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców kryteriów oceny określonych w przepisach prawa. Podkreślono, że na podstawie art. 146 ust 1 pkt 3 u.ś.o.z. Prezes Funduszu był uprawniony do określenia warunków wymaganych od świadczeniodawców. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Organ odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących kwestii wskazania w ogłoszeniu o konkursie, że mogą być zawarte maksymalnie 4 umowy, a w rozstrzygnięciu konkursu wybrane zostały 3, oraz że pozostaje niezagospodarowana kwota a protokół z posiedzenia Komisji nie zawiera żadnej informacji o odrzuceniu oferty, wyjaśniono, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r., poz.1980 ze zm, dalej: rozporządzenie z 22 grudnia 2014 r.), ogłoszenie o postępowaniu w trybie konkursu ofert zawiera określenie maksymalnej liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu tego postępowania, zgodnie z planem finansowym oddziału i planem zakupu świadczeń opieki zdrowotnej. Określenie maksymalnej ilości 4 umów stanowi jedynie oznaczenie maksymalnej liczby zawartych umów, co nie oznacza, że muszą być one zawarte. Przeprowadzone postępowanie, potencjał wykazany w ofertach, a także wyniki negocjacji oraz wartość postępowania warunkują kwestę ilości umów jaka ostatecznie zostanie zawarta. Natomiast odnośnie niezagospodarowanej kwoty - organ wyjaśnił, że oferta odwołującej opiewała na kwotę 172 800 zł (3600 pkt x 48), co stanowiło 48% kwoty całego postępowania. Zaznaczył, że biorąc pod uwagę, że ta oferta znajdowała się na najniższej pozycji w rankingu, Komisja Konkursowa zaproponowała mniejszą liczbę punktów (co odpowiada zabezpieczeniu mniejszej liczby świadczeń). Drugim elementem negocjacji była cena jednostki rozliczeniowej i tu Komisja Konkursowa pozostawiła do decyzji oferenta wskazanie ostatecznej ceny oferty. Zmiana ceny mogła wpłynąć na zmianę pozycji w rankingu. Pomimo obniżenia ceny przez oferenta, dopiero w podsumowaniu postępowania okazało się, że oferta odwołującej nadal znajduje się na najniższej pozycji w rankingu. Biorąc pod uwagę kwotę jaka pozostała, tj. 28 184 zł, to wynegocjowana przez oferenta wartość tj. 100 078,10 zł znacznie przekroczyła tę kwotę oraz możliwości i plan finansowy OW NFZ określony dla tego postępowania. Dyrektor pozytywnie ocenił brak wzmianki o odrzuceniu jakiejkolwiek oferty w protokole z posiedzenia Komisji, gdyż oferta Odwołującej nie została odrzucona. Nie została ona wybrana po przeprowadzeniu negocjacji. Stosowną wzmiankę o tym zawiera protokół końcowy z negocjacji podpisany przez obie strony, w tym odwołującą ("Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy"). Organ jako nieuprawnione ocenił zarzuty odwołującej do pytań ankietowych. Komisja nie miała obowiązku zawarcia umów ze wszystkimi oferentami (miała prawo nie wybrać tych, które były mniej korzystne). Dyrektor wyraźnie zaznaczył, że badając powtórnie przeprowadzone postępowania Komisja Konkursowa błędnie wezwała wszystkich oferentów do usunięcia braków mających charakter merytoryczny, których niespełnienie i nieuzupełnienie po upływie terminu składania ofert po dniu [...] marca 2017 r. powinno skutkować odrzuceniem przez Komisję Konkursową wszystkich ofert, w tym oferty odwołującej. Powołując się na art. 149 ust. 3 u.ś.o.z., wskazał, że przepis ten nie definiuje braków formalnych, jakie mogą być kwestionowane oraz uzupełnione w trybie tego przepisu. Co do zasady uzupełnienie braków formalnych nie może dotyczyć kwestii zasadniczych dotyczących warunków oferty. Organ podał, że harmonogram pracy personelu oraz dostępności godzinowej był koniecznym składnikiem ofert i powinien być szczegółowo i precyzyjnie określony w formularzach ofertowych. Brak wskazania przez oferentów w toku postępowania konkursowego w ofercie tych danych stanowił brak merytoryczny niepodlegający uzupełnieniu, po upływie terminu do składania ofert. Zatem wszystkie oferty, w tym oferta odwołującej, dotknięte były brakami niepodlegającymi modyfikacji w toku postępowania, po upływie terminu do składania ofert. Pomimo opisanych nieprawidłowości w działaniu Komisji, nie został naruszony interes prawny odwołującej, bowiem Jej oferta, była oceniana, a odwołująca była przez Komisję Konkursową wzywana do uzupełnienia jej braków. Pozycja odwołującej w konkursie była więc korzystniejsza w wyniku naruszenia przez Komisję Konkursową zasad postępowania poprzez wezwanie jej do uzupełniania braków merytorycznych, niż gdyby Komisja postępując prawidłowo odrzuciła jej ofertę. Oferta została uzupełniona o wymagane braki merytoryczne i przeszła do kolejnego etapu jakim było zakwalifikowanie jej do części niejawnej konkursu i przeprowadzenie negocjacji. Ponieważ jednak pozostałe oferty uzyskały większą ilość punktów, świadczeniodawcy je składający zostali wybrani do zawarcia umowy. Oferta odwołującej uzyskała mniejszą ilość punktów, co w rankingu dało jej ostatnie miejsce, a tym samym uniemożliwiło zawarcie z nią umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Właściwe postępowanie Komisji nie zmieniłoby jej pozycji w rankingu końcowym. Zasady równego traktowania wszystkich oferentów przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. W ocenie organu zasada ta została w przedmiotowym postępowaniu zastosowana, bowiem wszyscy oferenci wzywani byli do uzupełniania braków, Komisja Konkursowa nikogo nie pominęła i nie odrzuciła jego oferty. Niedopuszczalne jest stosowanie dodatkowych kryteriów w odniesieniu do niektórych świadczeniodawców, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Stwierdzono końcowo, iż Komisja Konkursowa naruszyła w przeprowadzonym postępowaniu art. 149 ust. 1 pkt 7 u.ś.o.z., ale naruszenia te nie spowodowały uszczerbku interesu prawnego odwołującej, gdyż wszystkie oferty były brane pod uwagę do rozstrzygnięcia. Skargę do WSA na w/w decyzję Dyrektora wniosła B.H.. Jednakże Sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 8 stycznia 2019 r., o sygn. akt II SA/Rz 1014/18, oddalił tą skargę. W uzasadnieniu zauważono, że wydanie zaskarżonej decyzji związane było z realizacją wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z 27 lutego 2018 r. II SA/Rz 1149/17, w których Sąd wskazując na naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazał, że nie przesądzają one, czy i w jakim zakresie interes prawny strony odwołującej został naruszony na skutek naruszenia zasad przeprowadzenia postępowania konkursowego. WSA nakazał, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organ ocenił, czy i w jakim zakresie naruszenia zasad prowadzenia postępowania w sprawie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej doprowadziły do naruszenia ("uszczerbku") interesu prawnego odwołującej w świetle treści jej oferty i innych ofert ocenianych w postępowaniu. Według Sądu, organ prawidłowo wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku stwierdzając, że wszystkie oferty, w tym oferta odwołującej - mimo powinności odrzucenia - zostały przyjęte do postępowania konkursowego, a ich ocena została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców kryteriów określonych w przepisach. Kryteria te i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Skarżąca nie wykazała, że w przypadku unieważnienia postępowania konkursowego i jego ponownego, całościowego przeprowadzenia z zachowaniem obowiązujących wymogów, jej pozycja byłaby korzystniejsza. Abstrahując od konieczności spełnienia nową ofertą wszystkich wymagań merytorycznych, niewątpliwie miałaby szansę jej modyfikacji w sposób korzystniejszy od dotychczas złożonej, niemniej nie można pominąć, że taką samą możliwość posiadaliby pozostali oferenci. Nie dawałoby jej to zatem żadnych gwarancji zmiany jej pozycji w rankingu końcowym i wyboru jej oferty, a tym samym zawarcia z nią umowy o udzielanie świadczeń. Uprzednio wyrokiem Sąd - mimo charakteru stwierdzonych uchybień - nie przesądzono o konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania konkursowego, ale nakazano zbadanie ich wpływu w kontekście ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżącej. WSA w pełni zaakceptował przyjętą argumentację, biorąc też pod uwagę rozpoczęty już dnia 1 lipca 2017 r. okres rozliczeniowego i fakt rozpoczęcia realizacji umów oraz niebagatelną konieczność zapewnienia ciągłości udzielania objętych postępowaniem konkursowym świadczeń. Stwierdzone uchybienia przepisom postępowania konkursowego - mimo powinności odrzucenia wszystkich ofert - zostały skutecznie "zrównoważone" ich merytorycznym rozpatrzeniem, wg obiektywnych i jednolicie zastosowanych kryteriów, bez wpływu zarówno na przyznaną punktację jak i ranking końcowy, a tym samym na to, że oferta odwołującej nie została wybrana do zawarcia umowy o udzielanie objętych konkursem świadczeń. Skargę kasacyjną od tego wyroku WSA wywiodła do NSA B.H. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, która zażądała w szczególności jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA po rozpoznaniu tego środka zaskarżenia wyrokiem z dnia 24 października 2019 r. o sygn. II GSK 670/19, uchylił powyższe orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyznano skarżącej kasacyjnie rację, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera pełnego i wyczerpującego Stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny zaskarżonej decyzji co do wpływu naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania na zachowanie zasady równości i w zasadniczej mierze ogranicza się do opisu stanu faktycznego i akceptacji stanowiska organu. Uzasadnienie wyroku nie zawiera jednak oceny czy w zaskarżonej decyzji organ istotnie wykazał, że nieprawidłowe dopuszczenie do uzupełnienia braków ofert przez wszystkich uczestników postępowania konkursowego miało jednakowy wpływ na ocenę tych ofert, czy nie przełożyło się na uzyskaną przez oferentów punktację w świetle treści oferty skarżącej i innych ofert ocenianych w tym postępowaniu, pominięcie kontroli ustaleń faktycznych, w szczególności kontroli, czy materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony przez organ administracyjny oraz brak jego oceny stanowi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd powinien odnieść się do wszystkich istotnych kwestii z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1149/17, zbadać czy organ dokonał oceny czy i w jakim zakresie dopuszczenie do nieprawidłowego uzupełnienia ofert w postępowaniu konkursowym doprowadziło do uszczerbku interesu prawnego skarżącej w świetle treści jej oferty i innych ofert ocenianych w postępowaniu, czy uzupełnienie to miało jednakowy wpływ na ocenę wszystkich ofert lub nie przełożyło się na uzyskaną punktację. Brak odniesienia się do przyjętych ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich kompletności i prawidłowości oraz ustosunkowania się do podnoszonych w tym zakresie zarzutów skargi doprowadził do tego, że również ocena prawna jest przedwczesna. W rezultacie wyrok Sądu I instancji nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji, biorąc pod uwagę powyższe wywody skontroluje zaskarżoną decyzję w pełnym zakresie wskaże na przyjętą podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, w czym zawrze ustosunkowanie się do ustaleń faktycznych organu oraz zarzutów i argumentacji skarżącej, a następnie wypowie się w kwestii mającego zastosowanie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o jakim mowa został wyraźnie zgłoszony przez Stronę skarżącą, zaś Dyrektor NFZ w powyższym terminie, nie zgłosił żądania przeprowadzenia rozprawy. Należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z siedzibą utrzymująca w mocy decyzję o oddaleniu odwołania złożonego od decyzji własnej Dyrektora wydaną w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Przedmiotem rozstrzygniętego konkursu było świadczenia na lata 2017 - 2022 w rodzaju : opieka paliatywna i hospicyjna, w zakresie świadczenia w hospicjum domowym, na obszarze : 1821 -[...]. Na mocy poddanej kontroli Sądu decyzji Organ postanowił oddalić w całości odwołanie strony skarżącej dotyczące rozstrzygnięcia konkursu ofert poprzedzającego zawarcie umów o udzielenie w/w świadczenia. W podstawach materialnoprawnych w/w decyzji Dyrektora powołano art. 154 ust. 3 w zw. z art. 152 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r, o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm.; zwana dalej u.ś.o.z.). Wobec przyjętych w kontrolowanym akcie regulacji prawnych przed przystąpieniem do wyjaśniania szczegółowych powodów nieuwzględnienia skargi, należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, unormowane w dziale VI w/w u.ś.o.z. o tytule "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami", stanowi swoistą, bo znaną tylko tej ustawie, procedurę zawarcia umowy w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Postępowanie to jest sformalizowane, zaś ustawodawca stworzył obligatoryjnie stosowane szczególne wymagania dotyczące trybu przeprowadzenia tego postępowania. Określenie w tym rozdziale zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych i trybu postępowania, w tym trybu postępowania prowadzonego przed organem NFZ, wszczętego w wyniku wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej ma służyć realizacji celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Otóż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu, z zastrzeżeniem art. 159 u.ś.o.z. Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w dziale VI - art. 132 ust. 2 u.ś.o.z. Stosownie zaś do treści art. 134 ust. 1 i 2 u.ś.o.z., Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszystkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie tych świadczeń powinny być udostępniane świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Jest to jedna z podstawowych zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W myśl art. 139 ust. 1 u.ś.o.z zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. Prezes NFZ - na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy - określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 u.ś.o.z.). Wyrazem realizacji zasady zapewniającej równe traktowanie świadczeniodawców jest zawarta wart. 146 ust, 1 pkt 1,2, 3 u.ś.o.z delegacja do wydania przez Prezesa Funduszu dokumentów określających przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców, przy czym stosownie do art. 146 ust. 2 ustawy, Prezes NFZ przed określeniem przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców zasięga opinii właściwych konsultantów krajowych. Wydawanie wzmiankowanych dokumentów, niebędących decyzjami administracyjnymi w rozumieniu k.p.a. (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 263/10, CBOSA), jest wynikiem kompetencji Prezesa NFZ z zakresu kierowania ustawową i statutową działalnością organu. Prezes NFZ, w drodze delegacji z art. 146 u.ś.o.z. podejmuje zarządzenia. Obejmują one istotne zagadnienia/elementy związane z postępowaniem prowadzonym w trybie konkursu ofert dotyczącym umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, określając warunki zawierania tych umów dla poszczególnych rodzajów świadczeń. Oferent (świadczeniodawca) jest zobowiązany do przygotowania i złożenia oferty zgodnie z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów, które to mają charakter wzorca umownego. Warunki wymagane od świadczeniodawców (art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy), to ustalone przez Prezesa NFZ warunki sine qua non uczestnictwa w postępowaniu. Dotyczą one m.in. organizacji udzielania świadczeń, wymagań sprzętowych, lokalowych i kwalifikacji personelu. Formułowane są w ten sposób, że można je spełniać albo nie, a spełnianie warunków nie podlega stopniowaniu. Niespełnianie warunków wymaganych od świadczeniodawców skutkuje odrzuceniem oferty w części jawnej postępowania konkursowego, kiedy to ustala się m.in., które z ofert spełniają warunki, o których mowa wart. 146 ust. 1 pkt 3 u.ś.o.z. Oferty, które spełniają powyższe warunki są następnie porównywane ze sobą. Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jak określa art. 148 ustawy, obejmuje w szczególności: 1/ ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2/ ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Zadaniem organu - Prezesa NFZ - któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego, jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji oraz zasad równego traktowania świadczeniodawców. Oznacza to, że nie chodzi jedynie o zbadanie, czy nie zostały naruszone wymagania formalnoprawne, ale również o ustalenie, czy nie naruszono wymienionych zasad w znaczeniu materialnym przez nierównoprawne stosowanie kryteriów przyjętych, jako podstawa dokonanych ocen. W postępowaniu administracyjnym zadaniem organu jest dokonanie kontroli postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2009 r" sygn. akt VII SA/Wa 2012/08, wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 539/09, wyrok WSA w Warszawie z 2 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 480/14, CBOSA). Jednocześnie ze względu na istotę powstałego sporu zważyć należy, iż nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uszczerbkiem w interesie prawnym świadczeniodawcy. Nie można pomijać takich bowiem sytuacji, kiedy naruszenie prawa nie spowoduje wystąpienia negatywnych konsekwencji po stronie podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z 8 marca 2019 r. o sygn. III SA/Łd 1166/17, LEX). Odwołanie tylko wówczas podlega uwzględnieniu, gdy stwierdzony zostanie taki uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy, który stał się konsekwencją naruszenia zasad postępowania konkursowego. Natomiast uszczerbek w interesie prawnym oferenta wystąpi wówczas, gdy naruszenie przez podmiot prowadzący to postępowanie określonych zasad postępowania spowodowało, że świadczeniodawca został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Dlatego też uwzględnienie odwołania uzależnione jest od istnienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy naruszeniem zasad postępowania a pozbawieniem oferenta korzyści płynących z zawarcia umowy o świadczenie usług. Powyższy wniosek jest konsekwencją obowiązywania art. 152 ust. 1 i art. 154 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy. W niniejszej sprawie WSA związany był wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 24 października 2019 r., o sygn. II GSK 670/19. Na jego mocy, NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 października 2019 r" o sygn. II SA/Rz 1014/19, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W przytoczonym orzeczeniu Sąd odwoławczy przyznał rację skarżącej kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku o oddaleniu skargi B.H. na opisaną wyżej decyzję Dyrektora, nie zawiera pełnego i wyczerpującego stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny zaskarżonej decyzji co do wpływu naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania na zachowanie zasady równości i w zasadniczej mierze ogranicza się do opisu stanu faktycznego i akceptacji stanowiska organu. Sporządzone uzasadnienie nie poddaje się właściwej kontroli Sądu II instancji, bowiem nie przedstawia stanowiska Sądu I instancji co do oceny zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia czy bezsporne naruszenie zasad postępowania w sprawie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej doprowadziło do uszczerbku interesu prawnego skarżącej w świetle treści jej oferty i innych ofert ocenianych w postępowaniu. Uzasadnienie wyroku nie zawierało oceny czy w zaskarżonej decyzji organ istotnie wykazał, że nieprawidłowe dopuszczenie do uzupełnienia braków ofert przez wszystkich uczestników postępowania konkursowego miało jednakowy wpływ na ocenę tych ofert, czy nie przełożyło się na uzyskaną przez oferentów punktację w świetle treści oferty skarżącej i innych ofert ocenianych w tym postępowaniu. W ocenie NSA pominięcie kontroli ustaleń faktycznych, w szczególności kontroli, czy materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony przez organ administracyjny oraz brak jego oceny stanowi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd powinien odnieść się do wszystkich istotnych kwestii z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z 27 lutego 2018 r" sygn. akt II SA/Rz 1149/17, zbadać czy organ dokonał oceny czy i w jakim zakresie dopuszczenie do nieprawidłowego uzupełnienia ofert w postępowaniu konkursowym doprowadziło do uszczerbku interesu prawnego skarżącej w świetle treści jej oferty i innych ofert ocenianych w postępowaniu, czy uzupełnienie to miało jednakowy wpływ na ocenę wszystkich ofert lub nie przełożyło się na uzyskaną punktację. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji, winien według NSA skontrolować zaskarżoną decyzję w pełnym zakresie, wskaże na przyjętą podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, w czym zawrze ustosunkowanie się do ustaleń faktycznych organu oraz zarzutów i argumentacji skarżącej, a następnie wypowie się w kwestii mającego zastosowanie prawa. Mając na uwadze tak określone wytyczne Sądu odwoławczego, stwierdzić w pierwszej kolejności należało, że ustalony przez Dyrektora stan faktyczny sprawy odpowiada przepisom K.p.a. nakładającym obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej, a więc regulacjom wynikającym dla Dyrektora z przepisów art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Przedłożony wraz z decyzją materiał dowodowy, nie wymagał też uzupełnienia na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Zatem tak prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, pozwalał Sądowi pierwszej instancji na merytoryczne zbadanie prawidłowości działań materialnoprawnych Organu podjętych wobec strony skarżącej. Jeden z podstawowych zarzutów skargi w niniejszej sprawie podnosi nieskutecznie kwestie naruszenia przez Organ rozstrzygający przepisu art. 153 p.p.s.a., a więc regulacji która stanowi : Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przekonaniu Strony skarżącej Dyrektor nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań wynikających z prawomocnego wyroku WSA z dnia 27 lutego 2018 r. o sygn. II SA/Rz 1149/17. Tym orzeczeniem Sąd, stwierdził, że wszyscy oferenci (w tym skarżąca) nie zamieścili na formularzu ofertowym szczegółów oferty w zakresie "Harmonogramu dostępności profilu medycznego/zakresu" (od poniedziałku do niedzieli) oraz harmonogramu pracy/dostępności członków personelu z rozbiciem na poszczególne dni tygodnia i godziny. W konsekwencji wszystkie oferty powinny były zostać odrzucone (art. 149 ust. 1 pkt 7 u.ś.o.z.). Również uzupełnianie ofert lub ich korekta po dniu [...] marca 2017 r. nie były dopuszczalne. Wobec tego uzupełnienia (zmiany) ofert dokonane po dniu [...] marca 2017 r. przez wszystkich oferentów oraz skarżącą, nie mogły nastąpić w trybie uzupełniania braków formalnych oraz nie mogły mieć miejsca - jako modyfikacje merytoryczne - po dniu [...] marca 2017 r. W konsekwencji uznano, że decyzje skarżonego organu w sprawie odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie są prawidłowe. Stwierdzone naruszenia prawa nie przesądziły według Sądu, czy i w jakim zakresie interes prawny świadczeniodawcy, który złożył odwołanie (strona skarżąca w niniejszej sprawie), został naruszony ("doznał uszczerbku") na skutek naruszenia zasad przeprowadzenia postępowania konkursowego. Ocena w tym zakresie należy bowiem do skarżonego organu, który dokona jej w toku ponownie przeprowadzonego postępowania w sprawie odwołania. Tak wyrażone wskazania zostały przez Dyrektora wypełnione w sposób należyty w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, o czym świadczą następujące motywy. Nie ulega wątpliwości, iż Dyrektor w uzasadnieniu swej decyzji jako słuszne uznaje wskazania WSA, iż harmonogram pracy personelu oraz dostępności godzinowej był koniecznym składnikiem oferty, a zatem powinien być szczegółowo i precyzyjnie określony w formularzach ofertowych. W ten sposób podzielono stanowisko Sądu na temat uwypuklonych naruszeń przepisów procesowych i materialnoprawnych. Organ stosując się do wyroku wyraźnie skonstatował, iż brak wskazania przez oferentów w toku postępowania konkursowego w ofercie tych samych danych stanowił brak merytoryczny nie podlegający uzupełnieniu po upływie terminu do składania ofert. W rezultacie, nie budzi wątpliwości, że w pełni zaakceptowano ocenę Sądu co do tego, że wszystkie oferty, w tym oferta odwołującej się strony, były dotknięte brakami, które nie mogły podlegać modyfikacjom po upływie terminu do składania ofert. Dlatego nie można zasadnie twierdzić, że Organ ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej nie zastosował się do wiążących ocen prawnych wynikających z prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Ponadto, nie można w motywach uzasadnienia skarżonej decyzji doszukać się innej interpretacji niż ta którą dokonał prawomocnie Sąd. W swych atrybucjach, Organ rozpoznający odwołanie stwierdza także zasadnie podzielając tym samym stanowisko judykatury, iż w toku ponownego postępowania zobowiązany był dokonać weryfikacji postępowania poprzedzającego zawarcie umowy pod kątem w uchybień stosowanych regulacjach w zakresie zasady uczciwej konkurencji, zasady równego traktowania świadczeniodawców, naruszenia interesu prawnego odwołującej oraz w wytycznych wynikających z uzasadnienia wyroku WSA z dnia 27 lutego 2018 r. Realizując te wytyczne Dyrektor stwierdził, że w postępowaniu konkursowym pomimo opisanych i uznanych jednocześnie nieprawidłowości w zakresie czynności podejmowanych przez właściwą Komisję, nie można było stwierdzić naruszenia interesu prawnego odwołującej. Zaskarżona decyzja wyraża zatem jednoznaczne stanowisko Organ decyzyjnego, którego brakowało we wcześniej skasowanych decyzjach, co do tego czy nastąpiło uchybienie interesu prawnego odwołującej w sposób pogorszający jej sytuacje prawną kształtowaną z przepisami ustawy i przepisami wykonawczymi, na skutek nieodrzucenia złożonych ofert. Wobec tych jednoznacznych wypowiedzi Organu na temat uznania oceny Sądu oraz kwestii naruszenia interesy prawnego oferentki, nie może być mowy o jakiejkolwiek postaci naruszenia przez organ w art. 153 p.p.s.a., co zarzuca strona skarżąca w zakresie podniesionych zarzutów. Przepis art. 153 p.p.s.a. został zastosowany przez Dyrektora, bowiem nastąpiło wykonanie wskazań wypływających dla Organu w treści uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Nie doszło również do naruszenia pozostałych regulacji prawnych w postaci art. 154 ust. 3 u.ś.o.z. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie odwołania w całości. Nie ma racji skarżąca wskazując, że Organ naruszył jej interes prawny bowiem ta oczekiwała, że zarówno jej oferta jak również pozostałe będą rozpatrywane w zgodzie z wszystkimi regułami postępowania konkursowego. Skarżąca podnosi, że gdyby postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone bez naruszeń zasad postępowania to każda z ofert podlegałaby odrzuceniu, a organ musiałby unieważnić postępowanie w sprawie. Skarżąca upatruje w tym swych możliwości spełnienia wymagań co do nowego konkursu i wybrania w jego następstwie jej oferty i tym samym zawarcia z nią umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych. Organ odpowiadając na wskazania Sądu administracyjnego słusznie argumentuje, że w ustalonym układzie okoliczności faktycznych i prawnych związanych z nieodrzuceniem ofert złożonych w konkursie, interes prawny odwołującej nie doznał żadnego uszczerbku. Otóż trzeba zauważyć, że oferta skarżącej podobnie jak pozostałe oferty nie została odrzucona po jej otwarciu. W rezultacie skarżąca była traktowana na tym etapie, na którym upatruje naruszenia swej pozycji prawnej, na takich samych zasadach jak pozostali oferenci. Mamy do czynienia z sytuacją, w której nie nastąpiło zróżnicowanie praw i obowiązków oferentów wskutek nieprawidłowych działań komisji konkursowej, a zatem nie miało to żadnego przełożenie na ustalony wynik konkursu. Ponieważ oferta skarżącej została potraktowana tak samo jak pozostałe oferty, to nie nastąpiło naruszenie zasady równości w traktowaniu świadczeniodawców jak również zasad uczciwej konkurencji. Interes prawny odwołującej został przez Organ uwzględniony w takim samym stopniu, a więc bez niekorzystnego wartościowania, jak interes prawny pozostałych oferentów. Pozostali oferenci na skutek nieprawidłowych działań Komisji nie zyskali w istocie więcej niż zyskała sama skarżąca, bowiem jej oferta uzupełniona o wymagane braki merytoryczne podobnie jak pozostałe oferty przeszła do kolejnego etapu w postaci zakwalifikowania do części niejawnej konkursu i negocjacji. Należy stanowczo zauważyć, iż dostrzeżone nieprawidłowości nie miały relewantnego przełożenia na ten etap postępowania konkursowego, którego efektem było ustalenie ilości punktów przyznanych świadczeniodawcom i w konsekwencji zawarcie umowy. To nie odrzucenie ofert (w tym oferty skarżącej) spowodowało uzyskanie mniejszej ilości punktów i uzyskanie ostatniego miejsca, uniemożliwiającego zawarcie umowy ze skarżącą o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, tylko merytoryczna ocena poszczególnych propozycji oferentów. Dlatego Sąd przyznaje rację twierdzeniu Organu, który podkreśla brak związku przyczynowo- skutkowego związanego z naruszeniem przez komisję konkursową przepisów postępowania i nie wybraniem oferty skarżącej. W tej sytuacji założenie, w którym komisja konkursowa odrzuca wszystkie oferty i ponownie przeprowadza konkurs nie miałoby wpływu na zmianę pozycji odwołującej, skoro ostatecznie brano pod uwagę walory merytoryczne każdej z ofert. Ponieważ uznane przez Organ nieprawidłowości nie miały przełożenia na możliwość zawarcia umowy przez stronę skarżącą, o nie wybraniu oferty odwołującej zadecydowała ostateczna punktacja, to naruszenie przepisów postępowania nie spowodowało, że ten konkretny oferent został pozbawiony możliwości zawarcia umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia. Dlatego ma słuszność Organ stwierdzając, że skarżąca nie doznała uszczerbku swego interesu prawnego czego zbadanie nakazał WSA we wspomnianym już wyroku kasacyjnym. Skarżąca w sposób nieuzasadniony wywodzi z uzasadnienia wyroku WSA wniosek o tym, że charakter stwierdzonych naruszeń winien skutkować odrzuceniem wszystkich ofert. Otóż Sąd w powoływanym w orzeczeniu jednoznacznie nie przesądził w żadnym ze swych motywów o takim w sposobie zakończenia postępowania przez Dyrektora. Jego wypowiedzi mają w istocie charakter opisowy, zakładający zachowanie Komisji respektujące konieczność odrzucenia ofert w zwykłym układzie zdarzeń. W wyroku stwierdzono jedynie, że w świetle dostrzeżonych błędów w wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego decyzje Organu w sprawie odwołania nie są prawidłowe zaś stwierdzone naruszenia prawa nie przesądzają o tym czy i w jakim zakresie interes prawny świadczeniodawcy, jakim jest skarżąca został naruszony na skutek naruszenia zasad przeprowadzenia postępowania konkursowego. Sąd jednoznacznie uznał, że ocena w tym zakresie należy do skarżonego organu, który dokona jej w toku ponownie przeprowadzonego postępowania w sprawie z wniesionego odwołania. Dyrektor ponownie prowadząc postępowanie z tego zadania się wywiązał w sposób należyty. Nie ulega więc wątpliwości, że nie miało miejsca takie zdeterminowanie czynności procesowych Dyrektora, jakie stara się wywieść w swej skardze strona. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu przeprowadził prawidłowe pod względem logicznym i prawnym czynności weryfikacyjne postępowania komisji dochodząc w rezultacie do trafnego wniosku o nie naruszeniu interesu prawnego odwołującej się strony. Wpisywanie w wytyczne Sądu rozstrzygnięć korzystnych dla skarżącej nie mogło doprowadzić do uwzględnienia skargi. Na akceptację zasługuje przyjęte przez Organ rozwiązanie, że wobec nienaruszenia w żadnym aspekcie interesu prawnego odwołujący się strony, nie było podstaw do tego aby odrzucić wszystkie oferty i w rezultacie unieważnić postępowanie konkursowe. Otóż dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego polegającego np. na nierównym traktowaniu oferentów w postępowaniu konkursowym mogłoby skutkować takim sposobem zakończenia postępowania odwoławczego, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne właściwie wyeksponowane w treści zaskarżonej decyzji. Należy wyjaśnić stronie, że w postępowaniu w przedmiocie odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji w przedmiocie powyższego odwołania sprawdza się co do zasady jedynie prawidłowość postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i dopiero w razie stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej organ odwoławczy bada, czy naruszenie to doprowadziło do uszczerbku w interesie prawnym odwołującego się oferenta-świadczeniodawcy. Ponownie należy podnieść, że ze względu na nie doznanie przez interes prawny skarżącego uczestnika konkursu jakiegokolwiek uszczerbku stwierdzonego przez Sąd, a następnie przez orzekający na skutek odwołania Organ, naruszenie zasad postępowania nie miało wymaganego związku z realnymi możliwościami zawarcia ze skarżącą umowy. Dlatego też nie nastąpiło zarzucane decyzji naruszenie przepisów art. 154 ust. 3 u.ś.o.z. w związku z art. 138 § 1 k.p.a., jak również nie nastąpiło naruszenie pozostałych wskazanych w skardze przepisów prawa. Reasumując, decyzja Dyrektora jako zgodna zarówno z przepisami prawa procesowego i materialnego, powinna pozostać w obrocie prawnym gdyż jest legalna, a tym samym nadająca się do wykonania. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się w czynnościach Organu takich uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi z urzędu. Ponieważ stwierdzone nieprawidłowości nie miały jakiegokolwiek wpływu na ostateczny wynik sprawy ustalony w zaskarżonym tu rozstrzygnięciu, to WSA w niniejszej sprawie nie mógł zastosować swych kompetencji kasacyjnych opisanych przez ustawodawcę w art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. Z przedstawionych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania nie orzekano ze względu na art. 200 p.p.s.a.