II SA/Rz 1431/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy Zarządzeniem z dnia 29 października 2014 r. wezwano G. P. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Wnioskiem z dnia 6 listopada 2014 r., uzupełnionym w dniu 27 listopada 2014 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy zwolnił wnioskodawcę od kosztów sądowych w 1/2 części. Z zachowaniem ustawowego terminu skarżący wniósł sprzeciw. Z informacji uzyskanych od G. P. wynika, że nie posiada żadnych oszczędności i nieruchomości. Otrzymuje comiesięczne wynagrodzenie za pracę w wysokości 1191 zł, które w całości przeznacza na swoje utrzymanie. Mieszka w domu jednorodzinnym wraz ze swoimi rodzicami i opłaca z tego tytułu wszystkie rachunki w 1/3 ich wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skarżący ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych domaga się zgodnie z art. 245 § 3 Ppsa przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy leży po stronie wnioskodawcy – jest on zobligowany do pełnego i wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji rodzinnej i bytowo – materialnej, w sposób umożliwiający ocenę zasadności złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sądu uzależnione jest od tego, co zostało wykazane przez wnioskodawcę. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W pierwszej kolejności należy wskazać na sprzeczności pomiędzy złożonym wnioskiem, a wyjaśnieniami skarżącego złożonymi w odpowiedzi na wezwanie referendarza. We wniosku skarżący podał, że tworzy odrębne gospodarstwo domowe, jednakże jak wynika z przedłożonych dokumentów i wyjaśnień (zamieszkiwanie w jednym domu z rodzicami, wspólnie płacone rachunki za media), w istocie pozostaje z rodzicami we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie podał przy tym dochodów jakimi dysponują jego rodzice oraz ich sytuacji materialno – bytowej. Po drugie, pomimo czytelnego wezwania z dnia 2 grudnia 2014 r. wnioskodawca nie przedłożył ani w odpowiedzi na to wezwanie, ani tez wraz z wniesionym sprzeciwem, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych. Wbrew deklaracji złożonej w jego piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. nie wykazał również, aby ponosił wydatki związane ze swoim leczeniem, gdyż na powyższą okoliczność nie dołączył żadnego wykazu leków i nie złożył wyjaśnień o jakie leczenie chodzi. Pozostałe wydatki zostały wykazane w sposób ogólnikowy, niemniej jednak część z nich jak opłaty za gaz i energię elektryczną ponoszone są co do zasady co dwa miesiące, zaś wydatki na zakup opału wyłącznie w sezonie grzewczym. Tym samym uznać należało, że wnioskodawca nie wykazał aby faktycznie ponosił comiesięczne koszty utrzymania domu rzędu 1 400 zł. Wątpliwości po stronie Sądu budzi również ponoszenie przez skarżącego comiesięcznych kosztów w kwocie 500 zł z tytułu utrzymania i eksploatacji samochodu. Na konieczność jego używania w celu codziennych dojazdów do miejsca pracy wskazał wnioskodawca, jednakże nie wykazał aby dojazd ten mógł odbywać się wyłącznie przy użyciu tego środka transportu. W ocenie Sądu skarżący z własnych dochodów jest w stanie wygospodarować kwotę 200 zł z tytułu wpisu od skargi. Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, Sąd postanowił odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie.