II SA/Rz 144/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu - postanawia - odrzucić skargę Pismem z dnia 13 listopada 2006 roku W. K. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o zwrot opłaty za kartę pojazdu oraz pozostałych kosztów poniesionych w związku z dokonaniem rejestracji samochodu - opłaty skarbowej, kosztów korespondencji wraz z odsetkami ustawowymi. W odpowiedzi na podanie Prezydent Miasta [...], pismem z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] odpowiedział, iż nie widzi podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Motywując swoje stanowisko organ wyjaśnił, iż błędna jest interpretacja, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma skutek retroaktywny, a stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu prawa, w oparciu o który pobierano opłatę za kartę pojazdu uprawnia do żądania jej zwrotu w całości bądź w wysokości przekraczającej aktualną jej wysokość. Końcowo organ stwierdził, iż w obowiązującym porządku prawnym brak jest przepisu, który mógłby stanowić podstawę do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Rozstrzygnięcie zawierało pouczenie, iż służy od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po uprzednim wyczerpaniu trybu, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., tzn. po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone W. K. w dniu 13 grudnia 2006 roku zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 40, 42 § 1 oraz 46 § 1 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) powoływanej dalej jako k.p.a. Pismem z dnia 14 grudnia 2006 roku, skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W. K. wniosła skargę na czynność Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku dotyczącą odmowy zwrotu kwoty 500 złotych, pobranej tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem z dnia 21 grudnia 2006 roku, nr [...] Prezydent Miasta [...] stwierdził, iż rozpoznając skargę nie dopatrzył się uchybień mogących mieć wpływ na zmianę stanowiska w sprawie zwrotu opłaty. Organ stwierdził jednocześnie, iż "przesłanie skargi do rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wymaga aby organ wyrażając swoje stanowisko mógł się odnieść do stawianych uchybień i zarzutów, które w skardze nie zostały formalnie określone i nie mogą być rozpatrzone przez organ na zasadzie ich domniemania. Mając całość powyższego na uwadze rozpatrzenie Pani skargi może nastąpić po określeniu uchybień (....)." W odpowiedzi W. K. pismem z dnia 8 stycznia 2007 roku zarzuciła, iż podmiotem wyłącznie właściwym do rozpatrzenia jej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, i jeżeli organ nie przychyla się do jej wniosku o zwrot opłaty, to winien skargę jemu właśnie przekazać. Pismem z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie odmówił zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, powołując się na analogiczne okoliczności jak w rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2006 roku. Przedmiotowe pismo również zaopatrzono w pouczenie, iż służy od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po uprzednim wyczerpaniu trybu, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., tzn. po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Pismo zostało doręczone W. K. w dniu 17 stycznia 2007 roku. W dniu 20 stycznia 2007 roku W. K. wniosła skargę do tutejszego Sądu. Jak wynika z jej treści, jak również z udzielonych na wezwanie Sądu wyjaśnień z dnia 13 marca 2007 roku, dotyczy ona dwóch rozstrzygnięć Prezydenta Miasta [...]; z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...]. Skargę na pierwsze rozstrzygnięcie zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Rz 144/07, a na drugie pod sygn. akt II SA/Rz 313/07. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W razie wniesienia skargi bez wyczerpania wzmiankowanego trybu musi ona ulec odrzuceniu jako niedopuszczalna, w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że cytowane przepisy są wyrazem zasady, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego i dlatego może być wszczęte po zakończeniu postępowania administracyjnego w tym znaczeniu, że warunkiem wniesienia skargi do Sądu jest wyczerpanie toku instancji. Zasada ta wynika z założenia, że załatwienie sprawy administracyjnej należy do kompetencji organu administracji, rolą Sądu zaś jest kontrola działań administracji pod względem zgodności z prawem. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarga na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...], dotycząca odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest niedopuszczalna. Skarżąca nie wyczerpała bowiem trybu o jaki mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., to znaczy nie wezwała ww. organu do usunięcia naruszenia prawa. Pisma skarżącej z dnia 14 grudnia 2006 roku, oznaczonego jako skarga i skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie organ nie mógł samodzielnie uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po pierwsze dlatego, iż nie zostało tak potraktowane przez samą skarżącą - wynika to jednoznacznie z treści skargi, a po drugie dlatego, że organ również przyjął, iż jest to skarga do tut. Sądu a nie wezwanie do uśunięcia naruszenia prawa. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy, jak również dla ewentualnego, dalszego postępowania pozostaje fakt, że organ w toku postępowania dopuścił się pewnych uchybień. W pierwszej kolejności należy odnotować, że pouczenie w jakie zaopatrzono zaskarżone rozstrzygnięcie jest nieczytelne. Nie wskazuje ono jednoznacznie i jasno, że jedynym środkiem mogącym doprowadzić do wzruszenia rozstrzygnięcia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazuje na warunkową możliwość zaskarżenia go do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po wyczerpaniu trybu, o jakim mowa w art. 58 § 3 P.p.s.a. Takie pouczenie jest nieprecyzyjne i jak dowodzi przykład niniejszej sprawy może wprowadzić w błąd. Organ uchybił zasadzie informacji wyrażonej w art. 9 k.p.a. Kolejnym działaniem organu stanowiącym naruszenie prawa było pismo z dnia 21 grudnia 2006 roku. Należy z całą stanowczością stwierdzić, iż dokonana przez organ formalnoprawna ocena skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi, w żaden sposób nie uprawnia go do podejmowania decyzji w przedmiocie nadawania jej dalszego biegu; organ nie może decydować o tym czy skargę przekazać do Sądu bądź też nie. Stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. organ jest zobligowany przekazać do sądu skargę wraz z aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Ocena skargi pod względem formalnym i merytorycznym może zostać przez organ wyrażona w odpowiedzi na skargę. O tym czy skarga jest formalnie wadliwa decyduje wyłącznie Sąd. Zawarcie błędnego, niejasnego pouczenia w treści zaskarżonego aktu bądź czynności nie niweczy jednak rygorów jakie wynikają z treści bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, w tym wypadku z art. 52 § 3 P.p.s.a. Mając całość powyższego na uwadze Sąd działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.