II SA/Rz 145/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. A. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o wymeldowanie z pobytu stałego postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego adw. J. A. kwotę 191,88 zł. (sto dziewięćdziesiąt jeden złotych 88/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (w tym 35,88 zł. jako 23 % podatku od towarów i usług od należnej tytułem wynagrodzenia opłaty w wysokości 156 zł.). Wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...]. Wyrokiem tym przyznano także ustanowionemu dla skarżącego adwokatowi J. A. wynagrodzenie z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł. (w tym 55,20 zł. jako należny od kwoty 240 zł. podatek VAT). W dniu 27 czerwca 2011 r. została w siedzibie WSA w Rzeszowie złożona przez pełnomocnika skarżącego opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, w którym wniosła ona jednocześnie o przyznanie kosztów udzielonej reprezentacji według norm prawem przewidzianych z uwzględnieniem podatku VAT, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części przez uczestnika. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiła 240 zł. W drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – o ile sprawę prowadził ten sam adwokat - jest to 50 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia). Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika pozostający w związku z charakterem sprawy i reprezentowaniem skarżącego w postępowaniu I-instancyjnym oraz sporządzeniem w/w opinii w obszerny sposób uzasadniającej wybór takiego rodzaju pomocy prawnej dla skarżącego, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 156 zł., tj. 130 % stawki minimalnej, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 35,88 zł. Pełnomocnik skarżącego nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie a związanych ze sporządzeniem opinii wydatków. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.