II SA/Rz 1451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że prowadzone jest przeciwko niej wiele postępowań znajdujących się na różnych etapach procedowania, łącznie przeszło 427 (których wykaz zawarto w skardze), a w ponad 70 wymierzono jej już kary po 12 000 zł na łączną kwotę przekraczającą 876 000 zł. Na dzień 31 grudnia 2014 r. wprawdzie wypracowała zysk netto wynoszący około 409 000 zł, jednak przy wartości wymierzonych kar jej uregulowanie będzie miała wpływ na jej kondycję majątkową, w tym płynność finansową i zdolności płatnicze. Wykonanie zaskarżonej decyzji w tych okolicznościach może zatem wywołać skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa". W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do tego wniosku, niemniej jak wynika z akt administracyjnych postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Decyzja nakładająca na Spółkę karę 12 000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Posiada zatem atrybut wykonalności i nadaje się do wstrzymania. Spółka nie uprawdopodobniła jednak, że jej wykonanie może spowodować dla niej skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Skoncentrowała się wyłącznie na zabiegach matematycznych mających na celu zobrazowanie łącznej wartości kar, jakie mogą zostać jej wymierzone w toku prowadzonych z jej udziałem postępowań. Wskazała ponadto, jaki wypracowała zysk w ostatnim roku, ale nie wyjaśniła na jaki cel go przeznaczyła i czy uregulowała już chociażby jedną z opisanych kar. Zysk ten znacząco przewyższa zaś wysokość kary wymierzonej poddaną kontroli Sądu decyzją, a jej zapłata stanowić będzie tylko zwykłą konsekwencję wykonania decyzji i świadczenie takie będzie mogło być zwrócone. Z faktu licznych postępowań z udziałem Spółki wynika ponadto, że nadal prowadzi ona działalność w zakresie gier na automatach w znacznym wymiarze i z pewnością osiąga z tego tytułu dochody, choć nie jest wiadome w jakiej wysokości. Spółka nie wykazała, ani też nie uprawdopodobniła, że poprzez zapłatę kwoty 12 000 zł utraci płynność finansową, a jej sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może np. stać się niewypłacalna. Nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej takiej kwoty przed zakończeniem postępowania sądowego. Z pewnością z ujawnionego zysku wynoszącego przeszło 409 000 zł kwotę 12 000 zł można uregulować bez uszczerbku dla prowadzonej działalności, a nie wykazano też, jakie od tamtego czasu wypracowano zyski w bieżącym roku. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.