II SA/Rz 1453/15

Dnia 4 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" sp. z o.o. z siedzibą we [...]. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 20 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga "A" sp. z o.o. z siedzibą we [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej. Sytuacja finansowa skarżącej jest niestabilna i nawet "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenia gospodarczej aktywności. Na dzień 31 grudnia 2014 r. Spółka wypracowała zysk netto w wysokości 409 068, 50 zł , ale nie stanowi to o znacznej rentowności przedsiębiorstwa. Koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa wyniosły łącznie 43 316 921, 87 zł. Wobec tak wysokich kosztów wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnej pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. W przypadku jakichkolwiek postępowań egzekucyjnych wobec spółki wskaźnik rentowności ulegnie osłabieniu, co stanowi o realnym zagrożeniu sytuacji majątkowej podmiotu w oparciu chociażby o dotychczasowe funkcjonowanie na rynku gospodarczym. W chwili obecnej toczy się z udziałem Spółki 427 postępowań administracyjnych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry. Już jednostkowa kara może pociągać za sobą negatywne konsekwencje dla funkcjonowania spółki, a zbiorcze ujęcie kary, której szacowana suma stanowi kwotę 5 124 00, 00 zł daje obraz wielkości szkody, która grozi spółce, której rozmiar z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Już na dzień wnoszenia skargi wobec Spółki w 73 sprawach toczą postępowania sądowe w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wysokość kar orzeczonych wobec Spółki wynosi 876 000, 00 zł. Zagrożenie spowodowania znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków jest tym bardziej znaczące jeżeli będzie oceniane przez pryzmat wszystkich toczących się przeciwko skarżącej postępowań. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, a także mając na uwadze cel instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zdaniem Spółki, wykonanie decyzji zobowiązującej skarżącą do zwrotu kwot 12 000, 00 zł na obecnym etapie postępowania może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych Spółce kar (upomnienie). Końcowo strona zauważyła, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama analiza stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Takich skarżąca nie przedstawiła, mimo wymienienia ich jako załączniki do skargi. Samo wskazanie kwoty wypracowanego zysku i porównanie go z kwotą kosztów ponoszonej działalności operacyjnej nie jest jeszcze argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że dane te nie zostały w żaden sposób udokumentowane Ponadto fakt, że kwota tych kosztów przekracza roczny zysk spółki - osiągnięty w 2014 r. - bez wykazania, jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych spółki. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki, tym bardziej, iż spółka zamknęła 2014 r. dodatnim wynikiem finansowym, nie podała, że utraciła płynność finansową oraz w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Spółka nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej kwoty nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowił jak w sentencji.