II SA/Rz 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska - Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego drogi powiatowej do stanu pierwotnego - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. II SA/Rz 146/08 U Z A S A D N I E N I E Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Na podstawie zaś § 3 tego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżący E. P. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 złotych należnego od wniesionej przez niego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] oraz do nadesłania 3 jej odpisów. W zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 146/08, błędnie wskazano na organ administracji, którego decyzja jest przedmiotem skargi, dlatego zostało ono uchylone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 kwietnia 2008 r. Wezwanie o wpis zostało powtórzone (prawidłowo określając organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi) wraz z pouczeniem, iż nieusunięcie wskazanego braku formalnego skargi w terminie 7 dni od daty jego otrzymania spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2008 r. (dowód – zalegające w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania), mimo jego prawidłowego doręczenia skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku skargi (wpis od skargi oraz 3 odpisy skargi) - co skutkuje jej odrzuceniem. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia po myśli art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a.