II SA/Rz 146/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi T. K., J. K. oraz A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu. II SA/Rz 146/14 Uzasadnienie Przedmiotem wspólnie wniesionej skargi T. K., J. K. oraz A. M. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA) jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. WSA postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. II SA/Rz 146/14 - odrzucił skargę A. M., z uwagi na nie uiszczenie przez nią wpisu sądowego od skargi. W dniu 28 marca 2014 r. A. M. nadała w urzędzie pocztowym do WSA wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że błędnie zrozumiała wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego. Podniosła, że razem z pozostałymi skarżącymi T. K. i J. K. zrozumieli, że opłatę sądową w kwocie 200 zł mają wnieść wspólnie, tak jak wspólnie mieli przedłożyć odpisy skargi. Wskazała, że T. K. dokonując przelewu w tytule wskazał, że dotyczy ona również A. M. Nadto skarżąca wniosła o wyznaczenie nowego terminu do wniesienia opłaty sądowej. Do wniosku A. M. o przywrócenie terminu, pismem z dnia 29 marca 2014 r. dołączył się skarżący T. K. Przedstawił analogiczne stanowisko, że był przekonany, że wszyscy skarżący mają wnieść wspólnie opłatę sądową w kwocie 200 zł, tak jak wspólnie nadesłali 60 odpisów skargi. Zwrócił uwagę, że swoje przekonanie wyraził w opisie przelewu, tj. jako opłata sądowa wniesiona przez trzech skarżących. Wyjaśnił, że była to oczywista pomyłka, a brak uiszczenia wpisu przez A. M. wynikał z błędnego zrozumienia wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu tego terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności i uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu danego terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. II GZ 47/2009). Nie budzi wątpliwości, że zarządzeniem z dnia 11 lutego 2014 r. T. K. i J. K. zostali wezwani przez WSA do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 200 złotych (k. 14 akt sądowych). Wezwanie to zwierało wyraźne pouczenie, że wymienioną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia pod rygorem odrzucenie skargi. Nadto w wezwaniu pouczono, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących (tj. T. K. lub J. K.) - zwalnia pozostałą stronę z obowiązku jego uiszczenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącym T. K. i J. K. w dniu 28 lutego 2014 r. T. K. i J. K. uiścili solidarnie wymagany wpis w terminie (na wydruku komputerowym wynika, że przelewu dokonał na rachunek Sądu T. K., k. 23 akt sądowych). Natomiast odrębne zarządzenie z dnia 11 lutego 2014 r. zostało skierowane przez WSA tylko do A. M. o uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Wezwanie to zwierało wyraźne pouczenia, że nieuiszczenie wpisu sądowego przez skarżącą w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi i zostało doręczone skarżącej A. M. 3 marca 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 20 akt sądowych). W związku z tym termin do uiszczenia wpisu sądowego przez A. M. upłynął bezskutecznie z dniem 10 marca 2014 r. Z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, kiedy miała ustać przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu. Biorąc pod uwagę treść wniosku – skarżąca przyjmuje, że nastąpiło to z chwilą doręczenia jej postanowienia WSA z dnia 20 marca 2014 r. Tym samym należy uznać, że termin 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, został zachowany. Należy, zwrócić uwagę, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W ocenie Sądu wyjaśnienia skarżącej o błędnym zrozumieniu wezwania Sądu do wniesienia wpisu sądowego, nie mogą świadczyć o braku jej winy (jako koniecznej przesłanki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi). Co istotne taka argumentacja strony nie może stanowić o przywróceniu jej terminu do uiszczenie wpisu. Tym bardziej bezzasadny jest wniosek skarżącej o wyznaczeniu przez Sąd nowego terminu do wniesienia opłaty sądowej. Nie może bowiem stanowić usprawiedliwienia fakt, że skarżąca A. M. nie uiściła wpisu sądowego (mimo odrębnego wezwania do niej przez Sąd), gdyż zrozumiała, że wpis sądowy 200 zł ma uiścić solidarnie z T. K. i J. K. Błędne zrozumienie przez skarżącą A. M. wezwania Sądu o uiszczeniu przez nią wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie, nie stanowi nadzwyczajnej przeszkody, która uniemożliwiałaby zachowanie przez nią siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu. Strona mogła m.in. zwrócić się osobiście czy też telefonicznie do Wydziału Informacji Sądowej WSA w Rzeszowie o wyjaśnienie jej prawidłowego sposobu uiszczenia wymaganej kwoty wpisu sądowego od skargi. Podkreślenie wymaga, że wątpliwości co do treści pisma pochodzącego od sądu nie stanowią przyczyny uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu, skoro wątpliwości te strona mogła usunąć, kontaktując się z sekretariatem sądu (por. postanowienie NSA z 27 lipca 2004 r., sygn. FZ 176/04, niepubl.). Nadmienić wypada, że wspólnie wniesiona skarga T. K., J. K. oraz A. M. zostanie rozpoznana przez Sąd, (mimo odrzucenia skargi A. M.), gdyż pozostali skarżący tj. T. K. i J. K., uiścili solidarnie wymaganą kwotę wpisu i nie ma innych braków skargi. Z przedstawionych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.