II SA/Rz 1465/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawcy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego J. P. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej jako SKO lub Kolegium) z [...] września 2014 r. nr [...], wydana w sprawie czasowego odebrania psów. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w pkt 1) orzekł o czasowym odebraniu J. P. 7 psów rasy mieszanej różnej płci – utrzymywanych na jego posesji w Ż. i przekazaniu ich osobie, która zapewni im właściwą opiekę, w pkt 2) decyzji nadano rygor natychmiastowego wykonania. W uzasadnieniu Wójt podał, że podczas inspekcji na posesji J. P. w dniu 31 lipca 2014 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii [...] oraz przedstawiciel Stowarzyszenia [...] – stwierdzili utrzymywanie przez J. P. wielu psów w stanie rażącego zaniedbania oraz niechlujstwa, przez co narażone są one na utratę życia lub zdrowia. Takie ustalenia skutkowały natychmiastowym odebraniem 12 psów. Nadto stwierdzono, że do odebrania J. P. pozostało 7 psów rasy mieszanej rożnej płci. Na przyjęcie zwierząt ze zwrotem kosztów transportu wyraziła zgodę A. M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], która zobowiązała się dostarczyć psy do Schroniska dla Zwierząt [...], prowadzonego przez Fundację [...], które zapewni im właściwą opiekę. W odwołaniu J. P. nie zgodził się z powyższą decyzją, wyrażając swoje niezadowolenie z podjętej inspekcji. SKO decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że inspiratorem działań Wójta w zakresie odebrania J. P. 7 psów rasy mieszanej przetrzymywanych na jego posesji było Stowarzyszenie [...], które wnioskiem z 31 lipca 2014 r. zwróciło się o wydanie decyzji o tymczasowym odebraniu ww. psów. Złożony wniosek został poparty opinią lekarza weterynarii z 31 lipca 2014 r., który stwierdził, że dalsze pozostawanie psów w dotychczasowych warunkach spowoduje rozwijanie się stanu chorobowego, który w konsekwencji może zakończyć się ich padnięciem. Identyczną opinię w zakresie stanu psów wyraził także drugi lekarz weterynarii. Organ ustalił, że okoliczności takie jak brak należytego zabezpieczenia posesji przez J. P. aby jego psy nie wałęsały się po wsi, brak dbałości o ich stan sanitarny i brak zapewnienia właściwego pożywiania, dają podstawę do uznania, że warunki jakie stworzył swym podopiecznym J. P. są niewłaściwe. W związku z tym zaistniały przesłanki do orzeczenia o przymusowym odebraniu zwierząt. Organ zwrócił uwagę, że dokumentacja fotograficzna nie pozostawia wątpliwości co do fatalnego stanu psów wynikającego z braku elementarnej dbałości o nie. J. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO z [...] września 2014 r. nie wskakując kierunku jej weryfikacji. Zarzucił, że dokonana przez organ inspekcja na jego posesji przeprowadzana 31 lipca 2014 r. stanowi: "atak na niego". Wyraził swoje niezadowolenie ze sposobu dokonania tej kontroli i skutków z niej wynikających. Nadto zarzucił, że na jego dom dokonano "zamachu", czy też włamania pod jego nieobecność i urządzono "polowanie" na jego psy po całym domostwie. Skarżący zwrócił uwagę, że od 28 lat hoduje psy. Przyznał, że wprawdzie ta hodowla nie jest w stanie idealnym, to w jego ocenie jest ona utrzymywana na dostatecznym poziomie. Skarżący wyjaśnił, że przyczyną pogorszenie się warunków psów było ich trucie, a dodatkowo na te sytuację wpłynęło okradanie go, co spowodowało obniżenie jego poziomu bytowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Organ II instancji rozpoznając odwołanie jest zobligowany do rozpoznania całości sprawy ponownie, tak w zakresie stanu faktycznego sprawy jak i jej oceny prawnej. W kontrolowanej decyzji SKO starało się uczynić zadość temu obowiązkowi, jednakże ustalenia poczynione przezeń nadal są wątpliwe. W sprawie niniejszej, która toczy się z urzędu na skutek zawiadomienia – "wniosku" Stowarzyszenia [...] z dnia 31 lipca 2014 r. postępowanie miało dotyczyć 9 psów. W decyzji I instancyjnej bez wątpliwości orzeczono co do 7 psów. SKO utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy nie wyjaśniło w jakim zakresie wszczęto postępowanie w niniejszej sprawie, tj. co do jakiej liczby psów. W aktach brak formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu i w jakim zakresie. Niewątpliwie z czynności podjętych w toku sprawy wynika, że początkowo przynajmniej dotyczyła ona 9 psów. Na powyższe wskazuje, np. notatka służbowa inspektora J. M. z dnia 7 sierpnia 2014 r., z której wynika, że szukał on schronienia dla 9 psów. W decyzji I instancyjnej Wójt Gminy opisując zawiadomienie Stowarzyszenia [...] z dnia 31 lipca 2014 r., znak [...] wbrew treści tegoż pisma stwierdził, że dotyczyło ono 7, a nie jak z niego wynika 9 psów. Treść uzasadnienia decyzji organu II instancji wątpliwości w tym zakresie nie rozwiewa, chociaż SKO zwróciło uwagę na fakt, że "zawiadomienie" z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczyło 9 psów, ale milczeniem kwituje fakt, że decyzja I instancji dotyczyła 7 psów. Sąd stanął na stanowisku, że skoro postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło 9 psów, to wydane w sprawie decyzje nie dotyczyły całego przedmiotu postępowania. Skarżącego ponadto nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania w tej sprawie, a przed wydaniem decyzji organ I instancji nie poinformował skarżącego, że ustalił stan faktyczny i przystępuje do wydania decyzji. Świadczy to o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 10 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tak naprawdę należy wyjaśnić także ile faktycznie psów zostało odebranych właścicielowi na podstawie decyzji organu I instancji zaopatrzonej klauzulą natychmiastowej wykonalności. Postępowanie w niniejszej sprawie dotknięte jest także innymi wadami. Z art. 7 ust. 1w zw. z art. 7 ust. 1 b i c ustawy o ochronie zwierząt wynika, że rozstrzygnięcie o przekazaniu zwierząt konkretnemu podmiotowi powinno być zawarte w sentencji decyzji, a nie w jej uzasadnieniu. Podmiot, któremu przekazuje się zwierzęta powinien być w sentencji decyzji zindywidualizowany, czego zabrakło w niniejszej sprawie. Organy obu instancji stwierdzają autorytatywnie, że na przyjęcie zwierząt za zwrotem kosztów transportu wyraziła zgodę A. M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: [...], która zobowiązała się dostarczyć psy do schroniska dla Zwierząt [...], prowadzonego przez Fundację [...], które zapewni im właściwą opiekę. W podstawie prawnej obu kontrolowanych decyzji wskazano przepis art. 7 ust. 1a, ust. 1c i 2 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 856 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Z art. 7 ust. 1c ustawy wynika, że w przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. Art. 7 ust. 1b ustawy ma następujące brzmienie: Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że psy w trybie art. 7 ust. 1 ustawy w realiach sprawy mogły być przekazane schronisku za jego zgodą na podstawie art. 7 ust. 1b ustawy. Organy powołały w podstawie prawnej art. 7 ust. 1a i c ustawy. W tym trybie psy mogły być przekazane innym niż wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy podmiotom. Z decyzji organów obu instancji nie wynika też jasno komu przekazano psy czy A. M. czy Fundacji [...] i na jakiej podstawie prawnej. Przesądza to także w podanym zakresie o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy oraz powołanych wyżej przepisów materialnoprawnych poprzez ich zastosowanie w wątpliwie ustalonym stanie faktycznym, co przedłożyło się na treść decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W ponownym postępowaniu organ będzie miał na uwadze treść niniejszego uzasadnienia.