II SA/Rz 1465/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 2 września 2024 r. nr I-XIII.7721.6.1.2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – skargę oddala – II SA/Rz 1465/24 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A.K. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 2 września 2024 r. nr l-XIII.7721.6.1.2024 dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w wyniku rozpatrzenia wniosku T.K. z 27 kwietnia 2018 r., Prezydent Miasta [...] decyzją z 11 października 2018 r. nr 187/18 znak: UAB-ill.6740.94.2018 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działkach nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...]. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia B.Ł. i A.K., współwłaścicielki działek nr [...], zarzuciły brak przedłożenia przez inwestora oświadczenia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, brak podania nr aktu notarialnego oraz brak zgody współwłaściciela nieruchomości - art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej: u.P.b.). Zarzuciły usytuowanie budynków mieszkalnych wielorodzinnych, objętych nieaktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na obszarze miasta [...] a objętych kontrowersyjną uchwałą nr [...] z 31 stycznia 2014 r., w części osiedla domków jednorodzinnych. Przedmiotowa uchwała była tematem rozważań opinii prawnych oraz stanowiska ówczesnego Wojewody. Podniosły, że decyzja jest obarczona krzywdzącymi błędami, podobnie jak sam projekt budowlany. Nie została wykonana czytelnie analiza nasłonecznienia, która powinna zostać wykonana dla wszystkich budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Brak jest czytelnej metody obliczeń w analizie przesłaniania dla budynków zlokalizowanych na działkach nr [...] oraz brak analizy dla budynku zlokalizowanego na działce nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Podkarpacki decyzją z 8 stycznia 2019 r. nr l-XIII.7721.6.4.2018 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z 11 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 24 czerwca 2019 r. II SA/Rz 307/19 uchylił decyzję Wojewody z 8 stycznia 2019 r. z uwagi na naruszenie przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w zakresie ustalenia rzeczywistego zamierzenia inwestycyjnego inwestora oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie sporządzenie uzasadnienia, które podobnie jak uzasadnienie organu I instancji cechuje duża doza ogólności przy ocenie spełnienia przesłanek do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, przyjęte przez organy etapowanie projektowania inwestycji zaproponowane przez wnioskodawcę nie jest zgodne z pojęciem etapowania realizacji zamierzenia inwestycyjnego o którym stanowi art. 33 ust. 1 u.P.b. Tym kryteriom nie czyni zadość przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany. Dopuszczalne w świetle art. 33 ust. 1 u.P.b. etapowanie realizacji zamierzenia budowlanego obejmuje więcej niż jeden obiekt, a w rozpoznawanej sprawie zamierzenie inwestycyjne obejmuje jeden obiekt, dlatego nie było żadnych przesłanek do wyłączenia przyłączy do II etapu, co wynika z treści mapy zagospodarowania terenu. Przepis art. 33 ust. 1 zd. 2 u.P.b. nie może stanowić podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego bez niezbędnych instalacji (takich jak przyłącza). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 października 2022 r. II OSK 3280/19 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z 24 czerwca 2019 r. II SA/Rz 307/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podał, iż z art. 33 ust. 1 u.P.b. wynika, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje całe zamierzenie budowlane. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. U.P.b. nie zawiera jednak definicji użytego w art. 33 ust. 1 terminu "całe zamierzenie budowlane", zatem w tym zakresie należy odwołać się do orzecznictwa. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 u.P.b., przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z art. 3 pkt 9 u.P.b., który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową. Wybór przez inwestora trybu realizacji przyłączy (elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych) na podstawie art. 29a u.P.b. dokonuje się bez ingerencji organów architektoniczno - budowlanych. Nie można zatem podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, by w realiach sprawy nie można było zatwierdzić projektu budowlanego budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy. Po ponownym rozpoznaniu skargi, wyrokiem z 21 lutego 2023 r. WSA w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z 8 stycznia 2019 r. Uwzględniając wiążący charakter wykładni art. 33 ust. 1 u.P.b. dokonanej przez NSA w wyroku kasacyjnym, Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego jest wadliwa z przyczyn procesowych w stopniu, który co najmniej mógł mieć wpływ na wynik sprawy, przez to, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji - pomimo zarzutów odwołania i podniesionych zastrzeżeń - nie dokonał pełnej i weryfikowalnej kontroli prawidłowości sporządzenia przez uprawniony podmiot analizy przesłaniania oraz nasłonecznienia, a swoje ustalenia i wnioski oparł z jednej strony na niepełnych i pozbawionych szerszego uzasadnienia twierdzeniach autora analizy, z drugiej zaś - na trudno czytelnym załączniku graficznym. W ten sposób doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia wniosek, że w wyżej wskazanym zakresie dokumentacja projektu budowlanego oraz sama decyzja organu pierwszej instancji zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie poddają się kontroli instancyjnej, a w dalszej kolejności - kontroli legalnościowej sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, analiza przesłaniania i nasłonecznienia powinna zostać sporządzona ponownie i dołączona do złożonego już projektu budowlanego, a następnie poddana ponownej ocenie przez organ odwoławczy w ramach samodzielnych lub zleconych czynności wyjaśniających (art. 136 § 1 k.p.a.). W następstwie powyższego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania B.Ł. i A.K., Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z 2 września 2024 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z 11 października 2018 r. Z treści zleconej przez Wojewodę Prezydentowi i sporządzonej w ramach uzupełnienia materiału dowodowego analizy zacienienia i nasłonecznienia dla budynków zlokalizowanych przy ul. [...] oraz ul. [...] wynika, że zrealizowany budynek w bardzo nieznacznym stopniu ograniczył czas nasłonecznienia budynku przy ul. [...]. W dniu równonocy wiosennej ograniczył czas jego nasłonecznienia z 10 do 9 godzin, natomiast w dniu równonocy jesiennej z 9 do 8 godzin. We wszystkich pozostałych budynkach czas nasłonecznienia nie uległ zmianie i wynosi 10 godzin. W ocenie organu, budynek mieszkalny zlokalizowany przy ul. [...], został zaprojektowany i zrealizowany w sposób zgodny z przepisami § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto analiza wykazała, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany i zrealizowany w odpowiedniej ponadnormatywnej odległości od wszystkich badanych budynków jednorodzinnych, zapewniając w tych budynkach odpowiednie parametry naturalnego oświetlenia określone w § 13 rozporządzenia. Oznacza to, że budynek przy ul. [...] nie przesłania żadnego z badanych budynków zlokalizowanych przy ul. [...] oraz [...]. Jedyne ograniczenia wynikające z u.P.b i przepisów wykonawczych w zakresie możliwości zacieniania sąsiednich nieruchomości sprowadzają się do zasady określającej dostęp naturalnego oświetlenia do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W tym zakresie bada się zachowanie odległości budynków względem siebie tak, aby nie przesłaniały sobie wzajemnie pomieszczeń o których mowa wyżej, a także czas minimalnego nasłonecznienia tych pomieszczeń (§ 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Organ przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie stron po zmarłych stronach toczącego się postępowania. Ustalił również, iż PI NB udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku objętego postępowaniem. W rozpatrywanej sprawie fundamentalne znaczenie miał art. 153 P.p.s.a., wg którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Niezależnie od powyższego Wojewoda stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane art. 33 ust. 2 u.P.b. dokumenty, tj. projekt budowlany posiadający wymagane opinie i uzgodnienia; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Prezydenta z 10 marca 2016 r. nr 38/2016 znak: UAB- 111.6730.09.2016 o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania został sporządzony na aktualnej mapie przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. W aktach sprawy znajdują się również oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analiza dokumentacji projektowej w ramach obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 u.P.b. wykazała, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami techniczno - budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przedmiotowy budynek zaprojektowany został w odległości 7,50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...], od strony północnej w najmniejszej odległości 3,05 m od granicy działki nr [...], od strony wschodniej 7,54 m i min. 5,90 m od granicy działki nr ewid. [...], od strony zachodniej 4,09 m - 6, 65 m od granicy działki nr ewid. [...]. Takie usytuowanie budynku jest zgodne z przepisami § 12 i § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na nieruchomościach sąsiadujących z terenem inwestycji usytuowane są budynki mieszkalne jednorodzinne. Projektowany budynek wielorodzinny został zaprojektowany w najmniejszej odległości 13,50 m od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...], w najmniejszej odległości 11,10 m od budynku na działce nr ewid. [...] i w takiej samej odległości od budynku położonego na działce nr [...] oraz w odległości 12,20 m od budynku na działce nr ewid. [...] Projektowany obiekt nie wytwarza wibracji, hałasu, promieniowania, pola elektromagnetycznego ani innych zakłóceń. Obiekt nie ma wpływu na istniejący drzewostan, glebę, wody podziemne i powierzchniowe, nie ma negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne nie powodują negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze, zdrowie i inne obiekty budowlane. Przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Zarzuty dotyczące decyzji o warunkach zabudowy nie mogą być rozpatrywane w odwołaniu od pozwolenia na budowę, a ocena czy nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie a nie inwestorzy (właściciele nieruchomości na której mają powstać planowane inwestycje) decydowali będą o dopuszczalności wybudowania, usytuowaniu czy rodzaju obiektu budowlanego. Ocena ta nie obejmuje ponadto kwestii obniżenia wartości nieruchomości. Żądanie umieszczenia w decyzji informacji, z czego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie znajduje uzasadnienia. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor załączył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomościami na cele budowlane, podając, iż posiada prawo dysponowania wyszczególnionymi działkami wynikające z tytułu współwłasności i ograniczonego prawa rzeczowego. Prezydent nie miał podstaw do weryfikacji treści oświadczenia. Podnoszona kwestia braku dostrzeżenia błędów przez organ administracji archotektoniczno - budowlanej już przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie wynika z braku ich zauważenia lecz z zachowania procedur obowiązujących przy tego rodzaju sprawach. Dopiero po wszczęciu postępowania obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu budowlanego i na podstawie art. 35 ust. 3 u.P.b. nałożenie na inwestora postanowieniem obowiązku doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami. Zgodnie z art. 4 u.P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że z jednej strony organ nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji gdy inwestor spełni wszystkie wymagane przepisami warunki, a z drugiej strony organ nie może nałożyć na inwestora wymogów prawem nieprzewidzianych. Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą A.K. zaskarżyła decyzję Wojewody z 2 września 2024 r., zarzucając: naruszenie art. 140 w zw. z art. 77 oraz 80 k.p.a. polegające na poprzestaniu przez organ II instancji na przedstawieniu wniosków z analizy zacieniania i nasłonecznienia dla budynków zlokalizowanych przy ul. [...] oraz ul. [...], a także na stwierdzeniu, że w aktach sprawy znajdować się mają oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, podczas gdy przepisy procedury administracyjnej obligują organ administracyjny nie tylko do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, ale również do jego wyczerpującego rozpatrzenia i oceny, a więc niewystarczające jest przytoczenie treści poszczególnych dokumentów prywatnych znajdujących się w aktach sprawy, ale konieczna jest również ich merytoryczna weryfikacja, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż poprzestanie wyłącznie na pobieżnym przytoczeniu wniosków z przedstawionej analizy zamiast na rzetelnej weryfikacji sposobu jej przeprowadzenia, czy w dalszej części ograniczenie się do przytoczenia oświadczeń projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej zamiast merytorycznej oceny tego projektu jest niewystarczające i jako takie mogło prowadzić do wydania merytorycznie nieprawidłowej decyzji, naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 138 § 2 i 2a oraz w zw. z art. 136 § 1 - 4 w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu (zleceniu) postępowania dowodowego w obszernym - istotnym dla rozstrzygnięcia - zakresie organowi I instancji, pomimo braku zgody stron i w konsekwencji utrzymaniu w mocy decyzji tego organu, podczas gdy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności - w przypadku, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w wyniku przeprowadzenia obszernego postępowania dowodowego na etapie postępowania odwoławczego skarżąca pozbawiona została możliwości kontroli prawidłowości w administracyjnym toku instancji, naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 140 oraz art. 15 i art. 11 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów sformułowanych przez skarżącą pomimo ich przytoczenia na s. 2 zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji, zaś wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być zawarte również w złożonym przez stronę odwołaniu, a obowiązkiem organu odwoławczego jest przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem pomimo formalnego rozpatrzenia odwołania skarżąca została pozbawiona merytorycznej oceny przedstawionych przez siebie zarzutów na etapie postępowania odwoławczego w administracyjnym toku instancji, naruszenie art. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art 32 ust. 5 u.P.b. polegające na błędnym uznaniu, że organ architektoniczno - budowlany nie ma podstaw do weryfikacji treści oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy w związku z ustaleniem, że inwestor był tylko współwłaścicielem przedmiotowych działek organy powinny były ustalić, czy dysponuje on zgodą pozostałych współwłaścicieli na realizację przedmiotowej inwestycji, albowiem dysponowanie nieruchomością na cele budowlane stanowi, co do zasady, czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a więc w takim wypadku wymagane jest przedstawienie przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem mogło doprowadzić do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz podmiotu który nie dysponował nieruchomością na cele budowlane, naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a przez to wydanie rozstrzygnięcia miałoby być zbędne, podczas gdy wykonanie robót budowlanych na ryzyko inwestora, w toku postępowania odwoławczego od wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie powoduje, że postępowanie w przedmiocie oceny prawidłowości tej decyzji stać miałoby się bezprzedmiotowe, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż doprowadziło do sytuacji w której organ niejako zwolnił sam siebie z obowiązku całościowego zweryfikowania prawidłowości decyzji organu I instancji, a postępowanie przeprowadził wyłącznie w zakresie zleconym przez WSA w Rzeszowie wyrokiem uchylającym poprzednią decyzję Wojewody, naruszenie art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z § 18, § 19 ust. 1 i 2, § 20 oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, polegające na niezweryfikowaniu przez organ architektoniczno- budowlany kwestii prawidłowości zaprojektowania miejsc postojowych na nieruchomości, podczas gdy spełnienie określonych wymogów w tym zakresie wymagane jest przez wspomniane rozporządzenie, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż doprowadziło do zaakceptowania przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji bez merytorycznego, kompleksowego rozpoznania sprawy, naruszenie art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z § 22 ust. 1 i 2 pkt 2, § 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, polegające na niezweryfikowaniu przez organ architektoniczno-budowlany kwestii prawidłowości zaprojektowania usytuowania i organizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych, podczas gdy spełnienie określonych wymogów w tym zakresie wymagane jest przez wspomniane rozporządzenie, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż doprowadziło do zaakceptowania przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji bez merytorycznego, kompleksowego rozpoznania sprawy, 8. naruszenie art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 wzw. z art. 12 § 1 k.p.a. wzw. z § 39 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, polegające na niezweryfikowaniu przez organ architektoniczno-budowlany kwestii prawidłowości zaplanowania co najmniej 25% powierzchni działki jako terenu biologicznie czynnego, poza gołosłownym wskazaniem że parametr ten został spełniony, w sytuacji gdy uwzględniając całościową ocenę zamierzonej inwestycji jest niemożliwym, aby teren biologicznie czynny miał deklarowane przez inwestora wartości, podczas gdy spełnienie określonych wymogów w tym zakresie wymagane jest przez wspomniane rozporządzenie, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż doprowadziło do zaakceptowania przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji bez merytorycznego, kompleksowego rozpoznania sprawy. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 2 września 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 11 października 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działkach nr [...] przy ul. [...] w [....]. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym (art. 32 ust. 4 pkt 1 u.P.b.). Wymagania, jakie wniosek musi spełniać określone zostały w art. 33 ust. 2 u.P.b., natomiast wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji możliwe jest po spełnieniu warunków wynikających z art. 32 oraz wymagań szczegółowo określonych w art. 35 ust. 1. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność projektu ze wskazanym przepisami oraz jego kompletność, w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Z art. 35 ust. 4 u.P.b. wynika jednocześnie, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (m.in. złożenie wniosku o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana oraz złożenie - pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W razie spełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę i taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie (decyzja Prezydenta Miasta [...] - jako organu I instancji - z 11 października 2018 r.), co w ocenie Sądu trafnie uznał zaskarżoną decyzją z 2 września 2024 r. Wojewoda Podkarpacki. W kontekście spełnienia powyższych wymogów oraz podniesionych w związku z tym zarzutów skargi Sąd zauważa, że z uwagi na opisany w części faktycznej niniejszego uzasadnienia przebieg dotychczasowego postępowania w przedmiotowej sprawie, kluczowy dla jej rozpoznania pozostaje wyrok WSA w Rzeszowie z 21 lutego 2023 r. II SA/Rz 1704/22, którym uchylono pierwotną decyzję Wojewody z 8 stycznia 2019 r. (utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z 11 października 2018 r.). W uzasadnieniu tego wyroku - wiążącego na mocy art. 153 P.p.s.a. - Sąd wskazał na niedokonanie przez Wojewodę pełnej i weryfikowalnej kontroli prawidłowości sporządzenia przez uprawniony podmiot analizy przesłaniania i nasłonecznienia oraz oparcie swoich ustaleń i wniosków na niepełnych i pozbawionych szerszego uzasadnienia twierdzeniach autora analizy, a także trudno czytelnym załączniku graficznym. W ocenie Sądu, analiza przesłaniania i nasłonecznienia powinna zostać sporządzona ponownie i dołączona do złożonego już projektu budowlanego, a następnie poddana ponownej ocenie przez organ odwoławczy w ramach samodzielnych lub zleconych czynności wyjaśniających (art. 136 § 1 k.p.a.). Co także istotne, w wyroku z 7 listopada 2023 r. II OSK 1727/23 NSA oddalając skargę kasacyjną od wyroku II SA/Rz 1704/22 wywiódł, że jakkolwiek WSA przyjął, iż nie można mówić o naruszeniu przez organ § 13, § 57 i § 60 r.w.t., to w sposób wyraźny stwierdził również, iż w następstwie uchylenia decyzji Wojewody kwestie normowane ww. przepisami powinny być raz jeszcze przedmiotem opracowania z uwagi na mankamenty cechujące włączony do projektu budowlanego dokument. Z treści sporządzonej w ramach uzupełnienia materiału dowodowego analizy zacienienia i nasłonecznienia dla budynków zlokalizowanych przy ul. [...] oraz ul. [...] wynika, że zrealizowany budynek w bardzo nieznacznym stopniu ograniczył czas ich nasłonecznienia, co pozwoliło na uznanie, że budynek mieszkalny zlokalizowany przy ul. [...] został zaprojektowany i zrealizowany zarówno jeżeli chodzi o usytuowanie jak i przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach położonych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji w sposób zgodny z przepisami § 13 i § 60 r.w.t. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że skoro u podstaw uchylenia decyzji Wojewody z 8 stycznia 2019 r. znalazła się wyłącznie kwestia przesłaniania i nasłonecznienia nieruchomości sąsiednich względem inwestycji objętej pozwoleniem na budowę (WSA kontrolując to rozstrzygnięcie nie dopatrzył się i nie zasygnalizował innych naruszeń), to poczynione w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego kompletne ustalenia wykluczające nieprawidłowości w tym zakresie przemawiają za uznaniem zgodności z prawem zaskarżonej obecnie decyzji Wojewody. Spełnienie zatem przez projektowaną inwestycję wszystkich niezbędnych wymogów r.w.t. oznacza jej zgodność z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. i wyklucza skuteczność zarzutów skargi, które nie podlegały uwzględnieniu z przyczyn powyżej przedstawionych. Całokształt powyższych okoliczności nie daje zatem skarżącej jakichkolwiek podstaw do skutecznego kwestionowania legalności i prawidłowości posadowienia spornego budynku. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania stwierdzić należy, że z uwagi na spełnienie wszystkich przewidzianych przepisami wymogów, orzekający w sprawie organ l instancji zobligowany był do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę spornej inwestycji, które to stanowisko - po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego - trafnie zaakceptował Wojewoda Podkarpacki, utrzymując w mocy decyzję organu i instancji. W tej sytuacji brak zasadności zarzutów skargi połączony z brakiem stwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa podlegających uwzględnieniu z urzędu, skutkował oddaleniem skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 P.p.s.a.