II SA/Rz 1474/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po wniesieniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 19 sierpnia 2015 r. Nr [...], reprezentujący Spółkę z o.o. A. adwokat zwrócił się o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu zakwestionował nałożenie na Spółkę kary w wysokości 12 tys. zł, której egzekwowanie naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu szkód, jakie podmioty gospodarcze poniosły na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Zapłacenie kary może też w znaczący sposób nadwerężyć kondycję finansową Spółki a nawet narazić na utratę płynności, gdyż za ubiegły rok odnotowała ujemny bilans finansowy, co spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Jako załączniki przedstawiono wyciąg z rachunku bankowego Spółki za okres od 4 do 31 sierpnia 2015 r. z saldem końcowym 174 zł, rachunek zysków i strat wykazujący na dzień 31 lipca 2015 r., tj. za ostatni rok obrotowy, stratę w wysokości 33 064 zł (przedostatni rok obrotowy, wg zawartego w tym rachunku porównania, zakończył się dla Spółki "na plusie" kwotą 2936 zł) oraz oświadczenia jej Prezesa z dnia 26 października 2015 r., wg którego zobowiązania Spółki wobec Izb Celnych z tytułu nałożonych kar opiewają na łączną kwotę 194 tys. zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć dla skarżącego z jej wykonania przed rozpoznaniem skargi. W kontekście powyższego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Bez znaczenia dla jego rozpoznania pozostaje argument kwestionujący nałożenie na Spółkę kary pieniężnej, gdyż jego uwzględnienie wkraczałoby w merytoryczną ocenę decyzji, co na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne (zarzuty z tym związane, o ile znajdą potwierdzenie w wyniku rozpoznania skargi, skutkowały będą wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego). To samo dotyczy argumentu wskazującego na potencjalną odpowiedzialność Skarbu Państwa wynikającą z ewentualnego uwzględnienia skargi, gdyż wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się stricte do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie. Za uznaniem ich spełnienia nie przemawiają też twierdzenia o możliwości nadwerężenia – w wyniku zapłaty kary - kondycji finansowej Spółki, utraty płynności, czy związanego z ujemnym bilansem finansowym za ostatni rok obrotowy okresowego wstrzymania płatności zobowiązań wobec kontrahentów. Mają one charakter ogólnikowy, a Spółka i jej pełnomocnik, mimo ciążącego na nich obowiązku, w żaden sposób nie uprawdopodobnili ryzyka wystąpienia tych niekorzystnych następstw (w odniesieniu do zagrożenia pogorszeniem kondycji finansowej i utratą płynności), nie wykazali też, że faktycznie miała miejsce sytuacja, w której Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań (w jakim okresie, na jaką kwotę, czy zobowiązania te zostały już obecnie zapłacone i z jakich środków). Ryzyka wystąpienia niekorzystnych następstw wykonania decyzji nie sposób wywieść z załączonego do wniosku rachunku zysków i strat wykazującego na dzień 31 lipca 2015 r. stratę w wysokości 33 064 zł oraz wyciągu z rachunku bankowego za okres od 4 do 31 sierpnia 2015 r., gdyż nie dotyczą one okresu bezpośrednio poprzedzającego złożenie wniosku. W przypadku rachunku zysków i strat, rozliczenie to dotyczy bowiem całego roku obrotowego, a więc okresu 12 miesięcy, które trudno uznać za miarodajne do oceny bieżących możliwości płatniczych, zwłaszcza że przedostatni rok obrotowy zakończył się dla Spółki "na plusie" kwotą 2936 zł, zaś przedłożone następnie w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych deklaracje rozliczeniowe podatku od towarów i usług wykazały jako podstawę opodatkowania za sierpień, wrzesień i październik 2015 r. stosunkowo znaczne kwoty 29 462, 33 313 i 44 580 zł, zaś przychodów takich – chociażby w odpowiadającej mu czasowo części – wyciąg z rachunku bankowego nie uwzględniał. Niekorzystnych następstw związanych z ewentualnym wykonaniem decyzji trudno też domniemywać z samego faktu ciążących na Spółce – chociażby znacznych – zobowiązań finansowych. Również pozostałe informacje i dokumenty pozyskane dla potrzeb rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych - co Sąd wziął pod uwagę z urzędu - nie potwierdziły trudnej sytuacji finansowej Spółki i związanego z ewentualnym wykonaniem decyzji niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2015 r. odmawiające skarżącej Spółce przyznania zwolnienia w tym zakresie). Jak ustalono w toku tego postępowania, Spółka nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą i osiąga dochody, współpracując z 8 podmiotami gospodarczymi. Wyciągi z rachunku bankowego za okres od 4 sierpnia do 30 listopada 2015 r. potwierdziły bieżące regulowanie przez Spółkę wszystkich obciążających ją płatności, w tym za usługi telekomunikacyjne, księgowe (615 zł/m-c), za dzierżawę urządzeń (1500 zł/m-c), za obsługę prawną (1200 zł/m-c) i z umowy leasingu (1880 zł/m-c), która – co wymaga zwrócenia uwagi – zawarta została 12 marca 2015 r., a więc w okresie rzekomo niekorzystnym, kiedy Spółka była "na minusie". Co prawda na rachunku bankowym do którego odnosiły się te wyciągi nie stwierdzono nadwyżek finansowych, niemniej nie uznano tego za miarodajne dla oceny kondycji finansowej Spółki. Wpłaty na ten rachunek (w okresie objętym wyciągami na łączną kwotę 23 330 zł) dokonywane były bowiem systematyczne przez Prezesa zarządu (jedynego wspólnika) stosownie do obciążających Spółkę płatności, przy czym brak innych wpływów nasuwał podejrzenie, że mimo deklaracji Spółka posiadała jeszcze inny rachunek (rachunki), których nie ujawniła. W toku postępowania mającego na celu rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Spółka nie powołała żadnych argumentów ani nie wskazała żadnych okoliczności świadczących o ciążących na niej zaległościach płatniczych wobec kontrahentów. Całokształt opisanych okoliczności czyni więc niemożliwą ocenę rzeczywistej kondycji finansowej Spółki oraz stwierdzenie, że uiszczenie kwoty 12 tys. zł mogłoby wiązać się dla niej z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (dotyczy to również opłacenia pozostałych nałożonych na Spółkę kar, sygnalizowanych w oświadczeniu jej Prezesa z dnia 26 października 2015 r.). W związku z powyższym, wobec niewykazania przez Spółkę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.